baslog

Kuifje in Chicago

Ik zit nog wat na te luisteren naar radio 1 of radio sporza or whatever it is called, na de voetbal, en The Smiths worden zowaar gedraaid, en dan nog een niet voor de hand liggende keuze: Heaven knows I'm miserable now ("what she asked of me, at the end of the day, Calligula would have have blushed"), er moet ergens een fan zitten op de VRT redactie. Talking about the mighty quiff, Heather en ik zijn een paar weken terug naar Chicago gereden (6 uur heen, 8 uur terug) om Morrissey aldaar aan het werk te zien, en hij was in fine form en speelde zelfs een paar Smiths klassiekers. How Soon is Now (als opener), Rubber Ring, Last Night I dreamt that Somebody Loved Me, There is a Light that Never Goes Out and Bigmouth Strikes Again. Merkwaardig genoeg waren de hoogtepunten, voor mij althans, een paar nummers van zijn nieuwe album: First of the Gang to Die (een van zijn beste popsong sinds Suedehead), I have forgiven Jesus, and Let me kiss you, die hij met veel meer overtuiging bracht dan de Smiths songs die meer crowd pleasers en een trip down nostalgia lane waren, waarbij Johnny Marr toch werd gemist. Maar al bij al dik de moeite, hij speelt de rol van misbegrepen overgevoelig genie nog altijd overtuigend (email van een vriend toen die vernam dat ik naar het optreden ging: "Tell morrissey that everything will be all right, he can stop being sad now") en hij is eigenlijk ook een veel beter zanger geworden.
Anyhow, als ik ooit tijd heb post il wel eens een vollediger verslag, maar voor Heather is het alvast een eyeopener geweest; ze is gisteren naar Tears for Fears gaan kijken met een neurotische law school collega en wist alvast te zeggen dat dat optreden verbleekte in vergelijking met dat van mozzer. Goed zo, proficiat en een bank vooruit, nu nog die Styx en Celine Dion CDs (die ze ondanks mijn uitdrukkelijk verbod steeds in mijn exquise CD collectie plaatst) verbranden en het komt misschien toch nog goed.