baslog

Eten tot we barsten

Gisteren naar Supersize Me gekeken op DVD, een documentaire een beetje in de vlotte stijl van Michael Moore, waarin de maker de voedings- en fast food industrie op de korrel neemt. Net zoals met de tabaksindustrie destijds worden hier en daar fast food ketens voor de rechter gesleurd -vooralsnog zonder success- door klanten die na jarenlang trouw MacDonaldsbezoek hun gezondheidsproblemen willen afschuiven op de fast food ketens. Omdat de rechter oordeelde dat het oorzakelijk verband tussen MacDonalds eten en gezondheidsproblemen niet onomstotelijk vast staat, werd de klacht uiteindelijk ongegrond verklaard. Voor de maker van de documentaire de aanzet om de proef op de som te nemen: hij at een hele maand niets anders dan MacDonalds, voor breakfast, lunch, and dinner. Surprise, surprise, op het einde was hij er redelijk slecht aan toe: lever was verworden tot een klomp vet, cholesterol door het dak, voelde zich depressief, was 25 pond (12-15 kg) aangekomen, bloed dik als stroop vol met schadelijke stoffen, etc. etc. Na zo’n drie weken raadden zijn dokters hem met aandrang, doch tevergeefs, aan zijn experiment stop te zetten.

Veel nieuws kom je voor het overige niet te weten: zwaarlijvigheid wordt een steeds groter probleem in the V.S., fast food is ongezond, de voedingsindustrie is meer bekommerd om het financiële welzijn van de aandeelhouders dan om de volksgezondheid, handige reclamejongens brainwashen ons van jongsaf aan om suikerwater bij de sloten te drinken en ons vol te proppen met chicken nuggets en ander mystery meat, etc. Tell me something I don’t know. Verder passeerden er nog een paar fijne examplaren de revu: eentje -die er eigenlijk helemaal niet zo slecht uitzag- die jaarlijks zo’n 700 Big Macs verorberde en een andere die er samen met zijn vrouw iedere twee weken zo’n 50 2-liter flessen cola doorjaagde, wat uiteindelijk tijdelijke blindheid veroorzaakt had.

De DVD was nog warm toen ik op TV iets zag over de nieuwe hamburger die zopas werd geintroduceerd door Hardee's, (zeer matige fast food keten): The Monster ThickBurger, 107 grams of fat, 1400 calories. Op het plaatselijke nieuws was er zelfs een special over, niet over het feit dat de Monster Burger een nagel in je doodskist kan zijn maar omdat een Minnesota Vikings speler, David Dixon, aan wie de geneugten van een stgevige vleesmaaltijd wellicht niet vreemd zijn, voor een goed doel Monster Burgers verkocht in een lokale Hardee’s. Allen daarheen!!! Tot zover de rol van de kritische media….

Aan de andere kant moet ik wel toegeven dat ik best wel eens een Monster Burgertje zou willen verorberen, ziet er eigenlijk helemaal niet zo slecht uit, en ik heb nog geen middag eten gehad….