Ik zit in mijn oude koffieshop, the Urban Bean, ik kwam hier veel tijdens mijn semi-vrijgezellenjaar toen Heather vorig jaar in Leuven was, ik woonde toen vlakbij. Nu zijn we naar een meer huisje-boompje-beestje wijk verhuisd, en in de koffieshop daar krijg ik het soms een beetje benauwd. Het zit er vol van huisvrouwen op zoek naar een leven die de paardefluisteraar lezen, software developers die op hun vijfendertigste op pensioen gegaan zijn, en nog het ergst van al: kinderen. In bepaalde restaurants mag je je mobieltje niet gebruiken, roken mag binnekort ook nergens meer, honden moeten aan de leiband, want we moeten aan het comfort van onze medemensen denken, maar die losgeslagen bacteriehaarden die vrolijk neuskeutels aan de tafels smeren mogen overal ongehinderd binnen. Bijkomend probleem is dan nog eens dat de ouders, beate geitenwollen sokken net terug van hun meditatieles, meer geloven in de zachte ipv van de losse hand om hun kroost de beginselen van beschaafd gedrag bij te brengen: "Now Amber, what did Mommy say about kicking strangers in the leg?"
Daar moest ik dus even van weg. Ik zit nu bij het aquarium van de Urban Bean, de enige reden waarom er hier soms kinderen over de vloer komen (er zit namelijk een clownfish in, net zoals Nemo), maar nu tekent de gebruikelijke mix van studenten, professionele slackers en een dakloze of twee present. Naast mij zit er kettingroker luidop te praten aan zijn telefoon, but no child to be seen. Er zitten hier ook altijd een paar ex alcoholiekers, die zich sinds ze sober geworden zijn op filosofie geworpen hebben, interessante conversaties. "If Sartre would have been an alcoholic he would have been a gin drinker!" De romantiek van de zelfkant van de maatschappij...
Posted by vana0047 at November 22, 2004 04:04 PM