Een editoriaal in de Minnesota Daily had het gisteren over de racistische oerwoudgeluiden die van de tribunes rolden telkens een zwarte speler aan de bal kwam tijdens Spanje-Engeland. Zoiets zou hier niet kunnen Amerikanen vinden Europeanen dan ook vaak wat racisitisch. Ze fronsen de wenkbrauwen als ze bijvoorbeeld horen over het verbod op sluiers in Frankrijk en hoe moeilijk het samenleven tussen migranten en oorspronkelijke bevolking verloopt in Europa. Dan zien ze ons toch weer een beetje als dat continent dat altijd al geplaagd is geweest door godsdienstoorlogen en intolerantie waar hun voorvaders voor op de vlucht sloegen. Amerikanan begrijpen al die poeha om een hoofddoek niet. Om in Amerika geaccepteerd te worden volstaat het dat je gelooft in de vrije markt and the American dream, dat je op Superbowl Sunday samen met de rest van Amerika voor de buis zit (als sport je niets zegt dan kijk je gewoon voor de nieuwe reclamefilmpjes die dan steevast gelanceerd worden) en dat je op the Fourth of July met veel "waws" and "greats"naar het vuurwerk gaat kijken. Of je daarbij dan een hoofddoek of een neusring draagt, doet er niet toe: one nation, undivided. Op dat vlak is men hier veel toleranter dan in Europa. Als men iemand tegenkomt die er een beetje anders uitziet, heeft men in Amerika niet de reflex om meteen te controleren of de portefeuille nog op z'n plaats zit, maar heeft men veeleer iets van "wow, that is so interesting." En meestal is die belangstelling niet geveinsd, Amerikanen zijn nog niet zo misantropisch en cynisch als wij, en that's part of the charm of America. Daarom vind ik de herverkiezing van Bush dan ook jammer, omdat hij en de haviken in zijn kabinet met hun propaganda van de angst en het wantrouwen die heerlijke naiviteit proberen uit te roeien.
NPR is momenteel bezig aan een interessante reeks reportages over de Islam in Europa. En ook de New Yorker heeft een interessant, maar nogal lang, artikel over het hoofddoekenverbod in Frankrijk.