baslog

de bom barst

Dat hij slikte wist eigenlijk iedereen met een ons verstand, maar dat San Francisco Giants slugger Barry Bonds ook effectief zou bekennen doping te hebben gebruikt kwam wel als een verrassing. Bonds is momenteel de beste home run hitter in baseball en heeft zowat alle records op zijn naam staan. Vandaag verscheen er een artikel gebaseerd op gelekte informatie waarin te lezen staat dat Barry Bonds een jaar terug in een gesloten zitting (“grand jury”) bekende inderdaad doping te hebben geslikt. Het is de story van de dag en onderwerp van verhit debat op de talkradio. Amerikaanse baseballfans staan nu een beetje voor hetzelfde dilemma als wielerfans bij ons destijds, moeten we gewoon aanvaarden dat er massaal gepakt wordt en ons daar vooral niet over opwinden of moeten we meer verwachten van onze sport en zondaars aan de schandpaal nagelen ? En net zoals in het wielrennen bij ons is het de overheid/politiediensten die de kat de bel aangebonden heeft. De MLB (Major League Baseball) deed immers bitter weinig om dopingzondaars op te sporen: een keer per jaar een vooraf aangekondigde controle, dan kan je net zo goed niet controleren. Dit lakse dopingbeleid is niet alleen de schuld van de liga, de machtige spelersvakbond heeft zich altijd verzet tegen strengere controles. Allicht kwam dat Bud Selig, de baseball commissioner goed uit, de sport zit al een tijdje in het slop, en niets doet de kassa meer rinkelen dan homerun records. Baseball is weliswaar een ploegsport, maar individuele statistieken zijn bijna net zo belangrijk. In 1998 bijvoorbeeld waren alle ogen gericht op Mark McGuire en Sammy Sosa, die in een epische strijd verwikkeld waren om het home run record te breken. Beide spelers speelden bij middelmatige teams, maar de home run race sprak dat jaar veel meer tot de verbeelding dan de World Series en bracht de sport na een paar moeilijke jaren terug in de belangstelling. Home runs bring in money. Geen wonder dus dat er weinig inspanningen werden gedaan om het fenomeen Barry Bonds van de troon te stoten. Bonds was altijd een goede “hitter”, goed voor zo’n 30-35 home runs per jaar, maar in de herfst van zijn carriere, tussen zijn 37ste en 40ste klopte hij er per jaar gemiddled meer dan 50 het park uit. En laat dat nu ook net de periode zijn dat hij met een nieuwe, niet onbesproken, trainer ging samenwerken. Geen wonder dat hier en daar een wenkbrauw de hoogte in ging, maar harde bewijzen waren er niet. Tot vandaag dan. Wat allicht nog wat olie op dit vuurtje zal gooien is dat Bonds geen al te goed imago heeft, door de doorgaans nochtans kruiperige Amerikaans sportpers wordt hij afgeschilderd als een arrogante klier, die zich steevast afzondert van zijn ploeggenoten en zich boven iedereen verheven voelt. Zelfs Michael Jordan, ook niet de nederigste, werd zo niet afgeschilderd. To be continued….

records