baslog

Saint Nick (update)

Heather heeft de sinterklaasmicrobe te pakken, dus zijn we vannamiddag naar het Sinterklaasfeestje geweest van de de nederlandse enclave
hier in Minneapolis. Best wel sympathiek maar veel te langgerekt en niet op maat van de attention span van de hedendaagse kleuters, wiens versies van sinterklaas kapoentje en zie ginds komt de stoomboot na verloop van tijd steeds minder enthousiast gingen klinken. Toen ging er ook nog iemand -zoals in die goeie ouwe tijd- een verhaal voorlezen dat op algehele onverschilligheid werd onthaald, vol verveling klopt ons hart... Die kinderen zijn natuurlijk ook niet achterlijk: urenlang liedjes zitten zingen, gedwongen voorleessessies ondergaan en af en toe eens door een zwarte piet bekogeld worden met derderangssnoep, en dat allemaal in afwachting van de komst van een duffe versie van Santa Claus, dat is veel tijd en moeite voor een geringe return. Vooral dan in vergelijking met Halloween, waar een uurtje trick or treaten meer snoep oplevert dan er in die hele de zak van zwarte piet kan. Bovendien is er aan Halloween niet die vervelende voorwaarde verbonden dat je het hele jaar braaf geweest moet zijn, of de dreiging dat een zwarte piet je in een zak meeneemt naar Spanje. In Amerika zijn er immers geen stoute kinderen bij en zijn all kids above average, dus krijgt iedereen snoep.

En opgepast: als je snoep uitdeelt aan de kinderen met Halloween, dan kan je alleen snoep geven die in een wikkel zit. Volgens een hardnekkige urban legend zouden er immers halve garen zijn die een laagje cyanide aanbrengen op de snoepjes die ze uitdelen. Onzin allicht, maar zoals elke communicatiewetenschapper weet is fear appeal de meest effectieve wijze om gedragsverandering te bewerkstelligen, dus is het absoluut not done om niet ingepakte snoepjes uit de delen. (wordt ook aangehaald in Bowling for Columbine, waarin Michael Moore terecht opmerkt dat de media bijdragen aan een klimaat van angst waar iedereen een geweer denkt nodig te hebben) Tijdens halloween heb ik bij Heather nog gelobbied om toch maar oningepakte suikerwaren uit te delen, een gegeven paard kijkt men immers niet in de mond (bek?), maar tevergeefs.

Maar de Sint dus,... het duurde allemaal wel erg lang. En de
drank en hapjes die in de inkomprijs (5$) inbegrepen waren, waren ook, naar goede Hollandse gewoonte, nogal aan de zuinige kant. Zo'n dozijn kopjes appelsap later was er toch een nog min of meer blijde intrede van een waardig schrijdende sint. Na al dat wachten, en al die opgefokte pietengekte is zo'n intrede altijd toch een beetje aan anti climax, de sint is au fond toch een beejte een zuurpruim waar je als kind niet goed raad mee weet. Maar alles verliep vlekkeloos, niet zoals in de ginsteschool destijds waar de intrede van de goed heilig man wel eens werd verstoord door een lustige kapoen (Ole V.) die uitriep: "Godverdomme, 't is Hubert Vanacker!!"