baslog

De Toppper

Morgen dus Anderlecht-Club. Raar misschien, maar na al die jaren in Amerika volg ik het Belgisch voetbal nog steeds min of meer op de voet. Via sporza internet radio kan ik alle wedstrijden live volgen, en ik ben erg van Peter Van Den Bempts commentaar gaan houden. Minder kleurrijk en lyrisch dan Jan Wouters destijds, maar hij begint zich toch een eigen stijl eigen te maken die ik wel kan waarderen, hij is betrokken maar blijft altijd nuchter, en durft zijn commentaar al eens met wat kritiek en humor te doorspekken. Luisteren naar die live verslagen op een zatermiddag terwijl ik in een koffieshop wat zit te werken is
een aangename manier om de band met het thuisfront te onderhouden. Bijkomend voordeel is dat overwinningen net zo zoet blijven smaken, maar bittere nederlagen kan je gemakkelijk van je afzetten. Ik verbreek de verbindig, blijft weg van Belgische sites en concentreer me eventjes op de Minnesota Timberwolves, Vikings, Twins of Wild, teams waar ik emotioneel minder in geinvesteerd heb. (hoewel de Timberwolves me wel na aan het hart zijn komen te liggen). Geen anderlechtsupporters die je een week (jaar? decennium?) lang die 5-1 pandoering onder de neus wrijven, geen krantekoppen die je met de neus op de feiten drukken, of andere vormen van leedvermaak waar je mee moet afrekenen. Als club verliest ben ik zoals een kind dat zijn vingers in zijn oren steekt en LALALA begint te roepen, als ze winnen lees ik alles online en kijk naar goal online. It's the best of both worlds. Als ik naar huis kom ligt het voetbal meestal stil, dus zelf nog eens een wedstrijd bijwonen zit er niet in, maar daar lig ik niet echt wakker van. Beter dan vroeger wordt het toch nooit meer, ziehier een jeugdherinnering:

Op zondag naar het voetbal met mijn vader en mijn twee broers. Toen waren zondagen nog zondagen. Eerst nog vlug moeder de vrouw in Brugge (winkel)centrum afgedropt, en dan met de mannen naar St Andries. Op Olympia aangekomen beseft mijn vader dat zijn portefeuille nog in mijn moeders handtas zit. Moe, die op dit moment het geld dat voorbestemd was om ticktets, Verkinderen braadworsten en East-Side regalia mee aan te schaffen allicht aan het uigeven was aan een prik en kriebeltrui waar ze me maandag onder mijn luid protest in zou hijsen. Wat een ellende. Drie trillende onderlipjes waren genoeg om mijn vader zijn schaamte te doen verliezen en geld af te troggelen van een kennis van een kennis. Misschien ben ik herinneringen aan het samengooien, maar ik denk dat die match in kwestie een Club-Lokeren was. Een één-nulletje, maar het zag er lange tijd slecht uit. Club kon maar niet scoren en de frustratie in de zittribune liep hoog op. Een man die al de hele wedstrijd lang had zitten afgeven op Club bekende plotseling dat hij Lokeren supporter was en kreeg meteen lik op stuk: Een blauw zwart supporter, een oudere man, inclusief hoed en sigaar gaf hem een klap met zijn jas. Een erg bizarre vorm van rusthuishooliganisme. Maar kort voor tijd sloeg de frustratie om in euforie toen Caje alsnog de 1-0 binnenramde, een doelpunt dat ik me nog haarscherp herinner.

Een afvallende bal een meter of zeven buiten het strafschopgebied, Ceulemans buffelt een paar wase verdedigers overhoop en geeft een enorme lel op de bal zoals alleen hij dat kon. Afgezakte kousen, Puma’s met lekker lang overgeplooide lippen, been dat overdreven hoog doorzwaait, een heerlijke streep en twee seconden later hang ik boven iedereen uit. Mijn vader heeft me als een trofee boven zijn hoofd getild, ik zie de feestende massa in de tribune, sigaren vliegen door de lucht, krasse knarren die met gebalde vuisten een namiddag frustratie wegmeppen, de staantribunes zijn een massa feestend blauw zwart, ik probeer mijn blauw zwart sjaaltje spionkopgwijs strak boven het hoofd te spannen, wat niet meevalt bij al dat gehos. Wat een geluk. Zelfs een 0-6 morgen valt daarbij in het niets.