baslog

Mijn laatste kerst als twintiger zit er op. Ironwood was ok, veel sneeuw en koud. Ik kwam op tweede kerst terug want Jeff had me uitgenodigd voor een Timberwolves game, daar kan Ironwood niet tegen op, Heather bleef een dag langer om wat te skieen. Als je twee dagen bij de girlfirend's family hebt doorgebracht en je een beetje op je hoede moet zijn om je perfect boyfriend imago te onderhouden is het bevrijdend om in je uppie een paar uurtjes in de auto door het sneeuwlandschap van Northern Wiconsin te scheuren. Very cathartic.

Onderweg getankt in een indianereservaat waar er ook een
casino was, en je kreeg 5$ in casinochips als je 10 gallons (gallon is 3.7 liter) tankte. Nice deal, maar er zat nog wat benzine in de tank en bij 9.79 gallons zat de tank vol. Bummer. Toen maar discreet de laatste .2 gallon op de grond geplenst en vrolijk 10$ aan casinochips geincasseerd (als first time visitor kreeg ik nog een extra 5 bucks). Casino's in die plattelandsgebieden zijn deprimerende bedoeningen. Het zat er vol van senioren die al kettingrokend hun pensioentje in een eenarmige bandiet stopten, vrolijk word je er niet van. Hun kinderen zijn allicht al lang vertrokken naar betere oorden, hun vrienden dood, en zij zitten ook al in het visier van de grim reeper. Waitin' to die, waitin to die.... In het all you can eat buffet (6.99$ for lunch) zat slechts één man, in een Green Bay Packers jas achter een berg voedsel zat hij zijn kerst te vieren. Hij moet een jaar of vijftig-zestig geweest zijn, zag eruit alsof hij een goed deel daarvan daarvan aan een toog doorgebracht had. Nu zat hij daar aan een plastieken tafeltje met een tacky kerststukje zich een weg naar een hartinfarct te eten, met voorsprong mijn meest troosteloze beeld van 2004.
Edward Hopper had hier iets mee kunnen doen. Het leek wel zo'n kerstverhaal waar iedereen hopeloos en eenzaam zonder illusies de kerstboodshap aan zich voorbij laat gaan, totdat een kerstboodschapper verschijnt en hen doet inzien dat er toch nog ergens iemand is die om hen geeft, alleen is die kerstboodschapper blijkbaar niet tot in upper Wisconsin geraakt.

Ik wilde daar dus zo vlug mogelijk buiten zijn. Mijn plan was om
Blackjack te spelen, aan 5$ per hand zou ik ofwel in twee keer mijn tankbeurt (20$) terugbetaald zien, ofwel alles kwijt zijn. Nothing lost, nothing gained. Een jaar of twee terug zijn Heather en ik samen met Jeff naar Vegas geweest en daar heb ik Blackjack geleerd. Het is niet zo moeilijk om de basic strategy onder de knie te krijgen en eens je die kent heeft het casino maar een 2% voordeel op de speler. Met wat geluk kun je dus aardig lang spelen. In Vegas had ik één van de zeldzame 2$ tafels gevonden en kon met 20$ daar de hele nacht spelen (Heather lag ziek in bed). Er was net een Phish concert in Vegas die avond, en mijn medespelers waren allemaal Phish hippies, die net als ik vooral probeerden zolang mogelijk te spelen met zo weinig mogelijk geld om te profiteren van de gratis drank die aan spelers wordt aangeboden. Ik had veel geluk die avond en begon na verloop van tijd wat meer risico te nemen en op een bepaald moment had ik 120$, die ik allemaal in 1 hand verloor. That's Vegas.

Helaas, in het Bad River casino kon er op dat moment van de dag niet geblackjacked worden, en dus moest ik het spel van de oi poloi, the slot machine spelen. Van alles wat je kan spelen in een casino hebben de slot machines de laagste winstkans, en er valt ook weinig spelvreugde aan te beleven, maar ze zijn wel het meest populair. Misschien omdat ze lichtjes hebben, amerikanen houden van al wat flikkert. Long story short, ik won 9.75 dollar, die nu in een potje de auto zitten, handig parkeermetergeld.

Posted by vana0047 at December 28, 2004 03:53 PM