baslog

Ego-aaitje

Erkenning komt soms overwacht. Vrijdag zit ik wat te werken in de koffieshop hier om de hoek, nog even profiterend van de serene studiesfeer voor de weekendinvasie van kinderen en suburbanites. Onder het werken door luister ik met mijn koptelefoon naar de digitale muziek collectie op m'n laptop, minding my own business, tot ik plots mijn naam meen te horen. Ik kijk even op, en zie niemand die ik ken. Ik zie wel een paar mensen die ik her-ken, als je vaak hetzelfde koffiehuis frequenteert raak je al gauw vertrouwd met de usual suspects: een licht fysiek gehandicapte man (handjes staan naar buiten, loopt moeizaam, gezicht verwrongen) die altijd via een ouderwetse walkman (cassettes!) naar klassieke muziek luistert en boeken over Romeinse keizers leest (een echte idiot-savant) en jammer genoeg telkens enorm naar pis ruikt als hij uit het WC komt (wat hem weer een beetje meer idiot en wat minder savant maakt) ; een strenge tante die als Japanse vertaalster werkt en de rest van de tijd via Internet dating sites haar liefdesleven probeert aan te zwegelen en haar slachtoffers ontmoet in de koffieshop (tenen krullen!), en dan zijn er ook altijd nog wel een paar verdwaalde graduate students die net als ik de schijn van academisch serieux proberen hoog te houden. Maar geen van die loveable losers ken ik bij naam, noch zij mij. Nu hoor ik het opnieuw, duidelijk dit keer: “Are you Bastiaan?” vragen een oudere man en een jongere vrouw aan de kerel aan de tafel naast die van ons, die er nochtans helemaal niet als een Bastiaan uitziet. (Veeleer een Bruce type, hoogstens een Anthony) Uiteindelijk komen ze bij mij en als ik hun queeste met een bevestigend antwoord en een vragende blik beëindig volgt de verklaring voor hun stalking. Ze hebben net als ikzelf Itunes op hun computer, de apple music software waarmee je je liedjescatalogus kunt beheren, en als je op een gemeenschappelijk netwerk (zoals in de koffieshop waar iedereen gratis wireless online kan gaan) zit kun je –mits je je instellingen aanpast- in de Itunes catalogus browsen en luisteren (niet downloaden) naar de muziek van iedereen die op dat ogenblik zijn Itunes op heeft staan. Het is in feite vooral een on line equivalent van het “kijk eens naar mijn CD-collectie” fenomeen. Als je High Fidelity gezien (of beter nog, gelezen) hebt begrijp je allicht wat ik bedoel. Vooral in mijn koffieshop van vorig jaar (met een jonger publiek) deed ik dat nogal veel, maar iedereen had daar vooral Wilco en andere alt.-country type muziek opgeslagen, niet echt mijn ding. Mijn twee fans hadden dus mijn Itunes “open” zien staan en de hele middag naar Bastiaan’s Itunes zitten luisteren en waren danig onder de indruk van de kwaliteit van mijn songselectie, en wilden me dat dus even persoonlijk komen meedelen. Met veel plezier en lichte blos op de wangen –ik was wat van mijn à propos- nam ik akte ven hun bewondering, en eigenlijk wist ik niet goed wist wat zeggen. Social small talk is niet mijn forte, maar de erkenning van de kwaliteit van mijn Itunes lijst deed nietemin deugd. In mijn collectie zitten een hoop gedownloade songs (zolang je zelf geen songs upload zit je relatief safe), CDs van vrienden die ik gebrand heb, en ook nog een stuk of wat van mijn eigen CDs, ondertussen al bijna 2000 liekes. Probleem is wel dat er in mijn lijst een paar guilty pleasures staan: een “Ooops I did it again,” een “The sun will come out tomorrow” een “The Final Countdown,” een “All that she wants” en andere liedjes die uiteindelijk veeleer als een ironische knipoog moeten gezien worden dan dat ze een getrouwe afspiegeling vormen van mijn fijnbesnaarde smaak. Maar ironie vertaalt zich niet goed online, en ik wil niet door het koffieshop leven gaan als die kerel die houdt van Morrissey, 16 horsepower, Sigur Ros, the Spice Girls, Annie (the musical) en Europe. Dat zou pas een idiot savant zijn.