baslog

Leuke filmpjes

Als je ooit eens vijf minuten tijd en een snelle Internet verbinding hebt, loont het de moeite om eens naar deze filmpjes te kijken. Vooral het eerst filmpje met John Stewart heeft hier destijds nogal wat losgemaakt. Stewart is een TV figuur die op Comedy Central een soort van satirische nep nieuws show, The Daily Show heeft, die enorm aanslaat bij het jongere publiek, vooral twintigers and jonge dertigers. Stewart doet me soms een beetje denken een Uyterhoeven, hij is slim, begrijpt het medium televisie als geen ander en neemt niets of niemand echt serieus, zichzelf nog het minst van al. In de aanloop van de verkiezingen kreeg Stewart nogal wat aandacht omdat hij het publiek bereikte
dat de zogenaamde traditionele massa media niet konden bereiken, de twintigers en dertigers dus, en daarom werd hij in nogal wat traditionele media opgevoerd en aan het woord gebracht. Toen bleek dat de kijkers van zijn show geen apatische stoners zijn zoals de ergerlijke Bill O'reilly, TV news shows' number one big mouth beweerde, maar integendeel zeer goed op de hoogte zijn van de politieke actualiteit, was John Stewart opeens "hot." Hij werd een onderwerp van verhit media debat en een graag geziene gesprekspartner van de main stream media die zichtbaar jaloers waren op zijn vermogen om het jongere -en voor adverteerders interessante- publiek aan te trekken. Eén van die shows was het inmiddels ter ziele gegane cross fire, een debat show zoals er zovele zijn op de televisie hier: je zet twee gesprekspartners met tegengestelde opinies tegen elkaar op, laat ze een paar ronden van een verbale boksmatch uitvechten, en schakelt daarna meteen door naar het volgende segment. Amerikaanse journalistiek is doordrongen van de gedachte dat het publiek uiteindelijk best gediend is als de twee kanten ten allen tijde aan het woord gelaten worden. Maar wat als één kant liegt, of er grandioos naast zit? Moeten die dan nog gelijk aan het woord gelaten worden? De waarheid ligt niet altijd in het midden, maar het is wel beter voor de kijkcijfers en minder tjidrovend om gewoon een voor- en tegenstander aan het woord te laten, dan effectief na te gaan wie het bij het rechte eind heeft.

Als er ergens een discussie is over het feit of de evolutietheorie al dan niet moet onderwezen worden in scholen, is de waarheid dan het best gediend als beide kanten -rationele academici v. religieuze fanatici- gelijk aan het woord gelaten worden, of mogen we hier wat meer analyse en diepgang verwachten? Dit is wel een beetje zwart-wit, in de schrijvende pers vind je dat diepgravende heus wel terug, maar vooral op belangrijkste televisie talkshows domineert het verbale gevecht over de nuchtere analyse de strijd om de kijkcijfers.

John Stewart had het daar al eerder over gehad in zijn show en in interviews, hij vindt dat de taak van de media zich niet mag beperken tot het voorzien in een arena voor ideologisch gekissebis, maar dat het Amerikaanse publiek beter verdient. Mischien zouden in dat geval de heersende publieke opinies over de oorlog in Irak en de werkelijkheid niet zo ver uiteen liggen.

Toen hij daadwerkelijk voor één van die shows werd uitgenodigd, ging hij tot grote verbazing van de gastheren niet de vrolijke jan uithangen, maar nam de gelegenheid te baat om eens goed zijn gedacht te zeggen. Het gaat er nogal hard aan toe en is nogal oncomfortabel om aan te zien, maar ik heb dit segment vorig semester in mijn klas getoond, en het verdict was unaniem. He was dead-on right.

In de clip met Triumph The Insult Comic Dog (Poop Walhala) wordt ook op een hilarische manier de draak gestoken met de routines die de politieke verslaggeving in de V.S. beheersen.

Kijk ook een naar de Nextel dance party reclame, hilarish.

(Soms bevriest het beeld wel eens bij het bekijken, beweeg dan het pijltje onderaan aan het scherm een fractie naar links of rechts)