baslog

Valentijn

Maandag is het Valentijn. Het eerste waar ik aan denk bij Valentijn is de voornaam van een Limburgse leraar frans die me destijds menig slapeloze nacht opgleverd heeft. Wie geen 7/10 haalde voor de vocabulaire toetsen moest onherroepelijk hele bladzijden overpennen. Voor iedere toets kwamen er twee bladzijden woordenschat bij en als je niet slaagde mocht je alles vanaf het begin overpennen. Het nam uren in beslag, had geen educatieve en pedagogische waarde, en zorgde ervoor dat ik dat ik geen tijd had om nog iets anders te blokken en zowat voor alles voor gebuisd was. Ik was zo gestressed dat ik al op voorhand kansloos was, hoewel ik mijn woordjes echt wel kende. Maar een paar vergeten accentjes later was ik alweer een onvoldoende rijker. Het was echt doffe ellende, en er kwam ook wel wat bleitsoep aan te pas. Einde van de kindertijd en mijn illusies van intellectuele supermacht.

Nu de psychologische wonden eindelijk geheeld zijn, stelt Valentijn me voor andere problemen. Waar neem ik Heather mee naar toe? Voor lange tijd heb ik Valentijn vrolijk genegeerd en afgedaan als een uitvinding van de middenstand om geld uit ons zakken te kloppen, maar ik moet de laatste jaren mijn betoog wat verwaarloosd hebben want opeens ziek ik me geconfronteerd met het verwachtingspatroon om iets speciaals te doen voor Valentijn.

Een paar jaar terug heb ik Heather meegenomen naar een White Castle. White Castle is zowat de Aldi van de fast food restaurants, daarmee vergeleken is McDonalds haute cuisine. Hun hamburgers worden gestoomd, kosten twee keer niets en heten slyders. Een toepasselijke naam, want ze glijden zo je lichaam door, een half uurtje na een White Castle-maal zit je gewoonlijk al op het toilet, je te beklagen dat je weer maar eens gehoor hebt gegeven aan de lokroep der slyder. Een beetje het equivalent van het -ik-drink-nooit-meer gevoel dat je hebt bij een stevige kater. Je meent het ergens wel, maar tegelijk weet je ook dat nooit meer een slyder of een bachanaaltje ook maar een triest vooruitzicht is. With the good comes the bad.

Uiteraard was Heather aanvankelijk niet zo tevreden toen we de parking van een White Castle in een trieste uithoek van Minneapolis opreden. Was dit haar surprise date waar ze zich Sissi gewijs voor opgedirkt had? Ja dus. Maar er was een twist, sommige White Castles in Minneapolis hadden een speciale actie in petto voor Valentijn. Je kon reserveringen maken, werd ontvangen door een gastvrouw en naar speciaal versierde tafeltjes geleid, er werd een poloroid van ons gemaakt en we hadden zelfs iemand die bij onze tafel onze bestelling kwam opnemen. Heather's aanvankelijke ergernis ebde geleidelijk aan weg, maar heeft de daaropvolgende jaren een bij momenten stevige come back gemaakt. In gezelschap wordt de White Castle episode steevast aangehaald ("You know where that cheapskate took me for Valentine? White Castle") en even steevast moet ik de afkeurende blikken van haar gehoor gedwee ondergaan. Ik mag haar nog levenslang iedere Valentijn een dozijn diamanten rozen geven, de White Castle Valentijn wordt nooit vergeten, hoogstens vergeven.

Het was bizar, aan de ene kant van het restaurant zat de gewoonlijke deprimerende mix van bedelaars en fast food junkies troosteloos en mechanisch hun 0.46$ slyders naar binnen te werken, aan de andere kant zaten koppeltjes wat ongemakkelijk te giechelen, zo van "wij zijn ons er eentje (tweetje?)."

Het personeel, dat voor één avond in de waan mocht verkeren in een echt restaurant te werken nam de job zeer serieus, wat wel aandoenlijk was maar mij toch ook wat ongemakkelijk maakte. Voor ons was het allemaal wat tongue in cheek, we were all in on the joke, maar zij namen het zo serieus, wilden het zo goed doen als in echte restaurants maar waren vooral onhandig. Morgen zouden ze weer aan aan de kassa de pennies staan tellen waar de bedelaars hun slyders mee betalen, de WCs schoon maken of voor de zoveelste keer die tandloze marginaal duidelijk maken dat hij zijn cola niet mag aanlengen met die whiskey die hij in die "brown bag" verborgen houdt. Dat alles gaf me het gevoel dat de hele grap eigenlijk een beetje ten koste van hen was, een onbehaaglijk gevoel dat ondanks mijn 100% fooi (wat mij Valentijn date nog steeds onder de 20$ hield, not bad) toch wat aan de ribben bleef kleven.

Dit jaar kom ik er in ieder geval niet zo goedkoop van af, vandaag een reservering gemaakt voor twee in the Nochee.

Posted by vana0047 at February 9, 2005 01:14 AM