baslog

oscar reflecties

De maand eindigde zoals hij begon, met een grootscheeps televisie ritueel. Een paar weken terug keek Amerika tussen de reclamespotjes door naar de Superbowl, afgelopen zondag konden we massaal voor de buis plaats nemen om te zien hoe de stars of Hollywood elkaar en –vooral- zichzelf in de bloemetjes zetten tijdens de Oscar ceremonie. Bij afwezigheid van koningshuis stelt men zich hier tevreden met Hollywood royalty, en geen betere gelegenheid voor de royalty watchers dan de oscars.

Met dat massaal valt het eigenlijk best nog mee. De media reciteert hier maar al te graag naar het feit dat een miljard kijkers de oscaruitreiking volgen op televisie, maar klopt dat eigenlijk wel. Een kritische geest bij de New Yorker dacht even een halve neuslengte verder dan zijn collega's en kwam tot de conclusie dat dat cijfer zwaar overdreven is. Er kijken ongeveer vijftig miljoen Amerikanen, waar zitten die andere 950 miljoen, vroeg hij zich af en kwam tot de conclusie dat die voornamelijk vertoeven in de fantasie van de "mythmakers" van Hollywood. Om aan een miljard kijkers te komen zou de kijkdichtheid overall ter wereld net zoals in de U.S. 15% moeten bedragen. Dat zou betekenen dat er 900.000 vlamingen gekeken hebben. Yeah right.

De Oscars zelf waren gewoontegetrouw slaapverwekkend, alleen Robin Williams bracht er wat schwung in met een grappige introductie voor de beste animation film. Wat jammer dat zo’n grappig man en goed acteur zijn talent vcrgooit aan al die ondingen van films (flubber en Patch adams, I rest my case). Presentator Chris Rock, die normaal gezien als brutaal gebekte stand-up comedian door het leven gaat kwam niet uit de verf. Blijkbaar hield hij zich toch een beetje in, enfant terrible zijn op de Oscars mag wel, maar je gaat best niet te ver, vraag dat maar aan Michael Moore. En Chris Rock die zich inhoudt en er niet op los mag vloeken is toch een beetje als een leeuw zonder klauwen.

Mijn voorspellingen kwamen allemaal uit, alleen had ik gedacht dat Scorcese de Oscar voor beste regiseur zou binnenslepen. Nu ja, dat hij geen beeldje kreeg voor Goodfellas en Casino geeft aan dat hij allicht niet in de bovenste de schuif ligt bj de leden van de academy.

Maandagavond laat, ik had net een deadline gehaald, ben ik dan naar bioscoop gereden om Million Dollar Baby te gaan bekijken. Bij het buitenkomem stond wat mij betreft vooral vast dat Hilary Swank haar oscar niet gestolen heeft. Wat een actrice. Wat de rest betreft ben ik het helemaal eens met de recensent van De Standaard als hij schrijft:

"Million Dollar Baby is een sfeervol en sterk geacteerd drama, maar het verhaal is een samenraapsel van clichés en het morele debat waartoe het leidt, mist subtiliteit. De film is bovendien stilistisch sober, op het banale af."

Warning: spoilers ahead, als je de film nog wil gaan zien, lees je misschien beter niet verder.

De eerste helft van de film zit je naar de beste boksfilm sinds Raging Bull te kijken, daarna neemt het verhaal een bocht van 180 graden: de bokster raakt vanaf de nek verlamd tijdens een kamp met –hoe kan het anders- een vileine Duitse die na de bel nog een klap uitdeelt. Dan verwacht je van een Hollywood prent dat je getuige zal zijn van de weg terug en hoe onze heldin een nieuwe strijd aangaat (“She used to fight for glory in front of thousands, now she faces the toughest opponent of them all….herself!”), maar dat gebeurt gelukkig niet, integendeel. De heldin wil zo niet verder leven en verzoekt haar coach om haar leven te beëindigen. Zo ondergaat de film een metamorfose van feel-good boxing flick tot geengageerde prent over euthenasie. Een moedige beslissing om de film die richting uit te duwen, daar niet van, maar Eastwood probeert de zware thema’s met een iets te bot mes aan te snijden. Iets wat hij wat mij betreft ook al deed –in nog grotere mate- in Mystic River, waar de grote namen elkaar in overacting overtroffen. Het meer ingetogen acteerwerk van Hilary Swank, Morgan Freeman en ook wel van Clint zelf zorgden ervoor dat Million Dollar Baby toch nog mooi in de bocht blijft, maar nu ook weer niet aan de ribben blijft kleven, en uiteindelijk toch diepgang mist.

De film had beter zijn originele koers aangehouden, sterk geacteerd, goed verhaal, en met vakmanschap gemaakt had het een film van het kaliber Shawshank Redemption kunnen worden, het soort van films waarin Hollywood op zijn best is. In plaats daarvan probeert het ons met gewichtige thema's KO te slaan, maar daarvoor zijn de slagen net iets te voorspelbaar. Een overwinning op punten. (OK, flauwe boksmetafoor, maar ik kon het niet laten)

Posted by vana0047 at March 3, 2005 12:47 AM