baslog

Het indoor soccer valt dit seizoen niet zo mee. Mijn team zit vol met balkunstenaars uit Zuiderse landen, die wel bangelijk goed, maar ook nogal
zelfzuchtig zijn. Bovendien spelen we op maandagavond om 11 uur, da's geen doen. Ik sla het voetbal dan ook vaker en vaker over en in plaats daarvan speel ik samen met enkele collega grad students Broomball. Broombal speel je met vijf tegen vijf op een halve ijsrink. Het is min of meer hetzelfde als hockey alleen draag je gewone schoenen (hoewel er wel aangepast shoeisel bestaat dat je meer grip geeft), en wordt er met een leren balletje in plaats van een puk gespeeld, dat middels een soort van borstel stok in het vijandige doel dient gemept. Het is best wel fun, hoewel je wel stevige uitschuivers kan maken, maar als je over mijn natuurlijke gratie beschikt vormt dat natuurlijk minder een probleem. We doen het best wel goed, vooral omdat we twee hockey spelers in de ploeg hebben (ik ben om een of andere reden in doel terechtgekomen). Een van hen is mijn assistent, een best wel geschikte kerel, die altijd wel in de mood is voor de apres-broomball. Een paar weken terug zat ik met hem en Heather in Stub and Herbs wat na te genieten van een afgelaste wedstrijd, toen een oude vriendin uit zijn kindertijd die hij eerder tegen het lijf had gelopen ons gezelschap vervoegde. Ze werkte voor een krant in Duluth, hier zo'n twee uur vandaan, en was voor een paar dagen in Minneapolis om een high school hockey toernooi te verslaan. Het was een beetje een type Bridget Jones, maar dan in een cynische versie. Toen Heather en ik kort voor sluitingstijd vertrokken hing er blijkbaar electriciteit in de lucht tussen de twee. Normaal gezien kan je dan niet meer dan speculeren over wat volgde, maar Bridget had me eerder verteld dat ze ook een blog heeft, dus toen ik de dag erna een kijkje ging nemen was ik perfect op de hoogte wat er zich die avond tussen die twee niet heeft afgespeeld. Zo leer je al eens iets bij over je assistent.