Gisteren op TV naar Imagine gekeken, een geslaagde documentaire uit 1988 over leven en werk van John Lennon. Het is helemaal geen hagiografie, maar toont de persoon Lennon in al zijn gebreken, soms opvliegend, trots, bitter, kwetsend, koppig en belerend, maar ondanks alles denk je na afloop toch "what a great guy." Bij het zien van sommige van zijn cheesy hippy projects die hij met Yoko ondernam was het wel tenenkrullen geblazen, en zijn venijnige uithaal naar Paul McCartney in How do you sleep at night? toonde hem ook van zijn kleinste kant, maar al bij al komt hij toch over als one heck of a guy. Op het einde tonen ze beelden van de immens verdrietige fans, jong en oud, blank en zwart, die zich na het nieuws van zijn overlijden buiten zijn appartement verzameld hadden. Het had iets echts en puurs, niet zoals heden ten dage, waar zulke publieke rouwgelegenheden (Diana, Boudewijn,...) veelal opgeklopte media spekakels zijn waar iedereen probeert deel van uit te maken.
Ik moest denken aan een documentaire die ooit uitgezonden werd over Johan Cruyff waarin een Nederlands socioloog met de welluidende naam Bastiaan Bommelje, de sociologische impact van de verloren WK finale van 1974 probeerde in te schatten. Volgens hem markeerde de overwinning van het cynische Duitse team over het frivole totaalvoetbal van oranje het definitieve einde van de jaren 60 idealen en het geloof in de "maakbare samenleving," maar
voor de niet-voetballiefhebber was die Decemberdag in 1980 pas het echte einde van de sixties.
Nice site!
http://z.la/1myuh
This is my site:
http://shurl.net/2SU
This is my site:
http://32url.com/?88KM