baslog

"Amerika door Europese bril" gezien door een Amerikaanse bril

Op aanraden van mijn vriend Eric een interessant artikel over Anti-amerikanisme gelezen, na een tijdje wordt het wel een beetje langdradig, en ik ben het lang niet met alles eens wat hij schrijft (zo haalt hij aan dat Amerikanen twee keer meer geven aan goede doelen dan de gemiddlede Europeaan, maar onze regeringen geven doorgaans meer, tel je prive en overheidsgiften samen zit Amerika ergens in het pak), maar soms slaat de auteur, een Amerikaan die lang in Noorwegen heeft geleefd, wel nagels met koppen. Ik hou van deze passage:

Living in Europe, I gradually came to appreciate American virtues I’d always taken for granted, or even disdained—among them a lack of self-seriousness, a grasp of irony and self-deprecating humor, a friendly informality with strangers, an unashamed curiosity, an openness to new experience, an innate optimism, a willingness to think for oneself and speak one’s mind and question the accepted way of doing things. (One reason why Euro- peans view Americans as ignorant is that when we don’t know something, we’re more likely to admit it freely and ask questions.) While Americans, I saw, cherished liberty, Europeans tended to take it for granted or dismiss it as a naïve or cynical, and somehow vaguely embarrassing, American fiction. I found myself toting up words that begin with i: individuality, imagination, initiative, inventiveness, independence of mind. Americans, it seemed to me, were more likely to think for themselves and trust their own judgments, and less easily cowed by authorities or bossed around by “experts”; they believed in their own ability to make things better. No wonder so many smart, ambitious young Europeans look for inspiration to the United States, which has a dynamism their own countries lack, and which communicates the idea that life can be an adventure and that there’s important, exciting work to be done. Reagan-style “morning in America” clichés may make some of us wince, but they reflect something genuine and valuable in the American air. Europeans may or may not have more of a “sense of history” than Americans do (in fact, in a recent study comparing students’ historical knowledge, the results were pretty much a draw), but America has something else that matters—a belief in the future.

Beetje off topic misschien, maar ik zat net naar het VTM nieuws te kijken en zag een item over hoe nederlandstaligen in Brusselse ziekenhuizen steevast met eentalig frans personeel geconfronteerd worden. Een paar politici zijn daarop naar de raad van Europa gestapt en die heeft een waarneemster gestuurd, ene madam Cliveti uit Roemenie. Iemand van wie de raad van Europa heeft uitgemaakt dat ze met kennis van zaken over deze toestand kan oordelen. Maar hoe weten wij dit. Dit is net waar de auteur van bovenstaand artikel het over heeft, dat wij in Europa ons zonder veel misbaar onderwerpen aan de oordelen van kenners. Ik heb eens naar haar page gekeken en durf zelfs betwijfelen of ze wel een kenner is, ze lijkt zich vooral toe te spitsen op problemen i.v.m. gelijkberechtiging van man en vrouw. Wat ik ook een beetje vreemd vindt is dat de media niet echt aandacht besteden aan de figuur van Cliveti, wat is haar achtergrond, wat deed ze tijdens het communistisch bewind in Roemenie? want ze gaat toch een rapport schrijven dat enig gewicht in de schaal kan leggen. Ik denk dat de amerikaanse media in dit geval wel wat diepgravender zouden zijn (hoewel het uiteraard ondenkbaar is dat Amerika een buitanlander -uit een voormalig Warshau pact land no less- zouden laten oordelen over een belangrijk binnenlands probleem)

Is het niet een beetje vreemd dat de evaluatie van een redelijk belangrijk politiek probleem (kwaliteit van de gezondheidszorg) uitbesteed wordt aan een organisatie en individu die niet door het volk verkozen is, noch verantwoording dient af te leggen aan de kiezer? Dit is een van de dingen die me opvallen in Amerika, hier wordt democratie veel meer verstaan als openheid van bestuur en accountability, bij ons lijkt wordt democratie meer gezien als een uitbesteding van beslissingsmacht. Misschien is bovenstaand geval niet het beste voorbeeld hiervan, maar soit.

Bij de ingang van het ziekenhuis werd mevrouw Cliveti met veel egards en onder persbelangstelling ontvangen. Is er echt iemand die denkt dat zo'n onderzoek enigerlei waarde kan hebben? (Mijn leraars destijds lieten altijd bijzonder weinig steekjes vallen als de inspectie langskwam) Eerder was er al een Let langs gekomen en die had in zijn rapport gezet dat er nog meer onderzoek moest komen. Indrukwekkend. Misschien bekijk ik dit te veel door een simplistische amerikaanse bril, maar enig meewarig hoofdschudden bij zoveel institutioneel geklungel kan ik toch moeilijk onderdrukken.

Posted by vana0047 at April 15, 2005 02:06 PM