baslog

Nu het vernieuwde Walker Art Center net de deuren geopend heeft heb ik me voorgenomen van de gelegenheid te profiteren om af en toe eens mijn reet uit de zetel te slepen en een brokje cultuur mee te pikken. Die culturele oprisping zette me ertoe aan om twee tickets te besellen voor een filmvoorstelling in de walker van Palindromes , de nieuwe film van Todd Solondz, die eerder al o.a. Welcome to the Dolhouse, Happiness (very disturbing), en Storytelling regiseerde. solondz zou aanwezig zijn om zijn film toe te lichten aan het publiek.

Bleek echter dat ik wat te voortvarend was geweest in mijn zucht naar culturele vervulling, want Heather zit momenteel in de examens en kon zich die avond niet vrijmaken, dus had ik een extra ticket. Dan maar Jeff, Heathers vader, een mailtje gestuurd, en die is altijd wel te vinden voor een verzetje. Jeff wil altijd dingen doen om de sleur te doorbreken, maar niets kan zijn aandacht echt lang vasthouden, een hedonist op speed. Hij stuurde me prompt een email terug: "sounds great, can we eat there?" Geen uitstap is ooit geslaagd zonder een natje en een droogje. Dit bleek inderdaad het geval, in het nieuwe Walker is er ook plaats gemaakt voor een nieuw
restaurant, dus dat zat wel snor. "I'll pick you up at six, n'est ce pas?" emailde hij me terug. Typisch Jeff, hij staat er altijd op om ons op te pikken als we ergens gaan, dan kan hij je naar zijn muziek doen luisteren, (2 minuten mozart, een streepje blues, een half nummer van Dido, een halve aria van een opera,...), het dak van zijn decapo naar beneden halen, (weather permitting) sigaartje opsteken en dan word je toeschouwer van zijn one man show. Een onderhoudend spektakel. Een ander typisch Jeff-ism in bovenstaande email is het feit dat een beperkte talenkennis voor hem absoluut geen beletsel vormt om zich af en toe van een vreemde taal te bedienen. "Le singe est sur la branche" is een van zijn favoriete uitdrukkingen (naar Eddie Izzard), die hij altijd wel de conversatie probeert binnen te slippen. Een van zijn favoriete taalgrappen is toen hij in Mexico ging paardrijen en hij nogal pijnlijk dooreengeschud werd op zijn paard, en zijn begeleider vroeg hoe het hem verging, dat zei hij : "I have huevos rancheros " (roereieren).

Anyhow, op woensdag was er zware avondspits en Jeff was een half uur te laat, nog steeds ruimschoots op tijd voor de film, maar het restaurantbezoek dreigde in het water te vallen. Onderweg naar de Walker passeerden we aan Giorgio's, een Italiaans restaurant en stelde Jeff voor dat we de hele film maar zouden vergeten, en in plaats daarvan ons wat calamare en een fles pino grigio bestelden in Giorgio's, maar dat leek me niet zo'n goed idee. Een half uur voor aanvang
van de film kwamen we aan in de Walker en gingen we toch nog naar het restaurantverdiep, misschien kunnen we nog vlug een appetizertje delen, redeneerde Jeff. Daar aangekomen bleek dat de "maitre 'd" zoals de gastheer die je tafel aanwijst hier wordt genoemd een klasmakker van Heather was van de tijd dat ze Nederlands volgde. Ooit was die op Superbowl Sunday met ons meegeweest naar Jeff (van die Super Bowl hadden we niet veel gezien, na een half uur was Jeff het beu en besliste dat we beter naar Lola Rennt op DVD konden kijken) en had daar naast een copieuze maaltijd ook nog een schilderij op overschot meegekregen, en dat was hij niet vergten. Hij bezorgde ons een plaatsje aan de bar, en zorgde ervoor dat we snel nog een hapje konden eten, we bestelden allebei een calamari slaatje en een glas witte wijn, voor Jeff was de avond toen al geslaagd.

De film zelf was de gebruikelijk politiek incorrecte Solondz kost, door taboedoorbrekende thema's aan te snijden wil hij de morele hypocrisie van hedendaags Amerika blootleggen. Abortus, pedofilie, the Christian Right v secular liberals, etc... zware kost, maar licht geserveerd.

Posted by vana0047 at April 29, 2005 10:48 AM