baslog

good times, for a change

Woensdag met Petter en Pascal nog eens naar de Hexagon afgezakt, waar DJ Jake Rudh iedere woensdag plaatjes draait, voornamelijk Britpop en independent stuff. Hij is een ex lief van een vriendin van Heather en zowat de Clement Peerens van de plaatselijke music scene. Een beetje een gladde rakker, altijd handjes schudden, praatje maken, en weer verder, maar ik mag hem wel, en zijn liefde voor muziek valt niet te betwisten. Vorig jaar was ik een trouw bezoeker van zijn transmission avonden. Maar sinds hij uitgeweken is naar de Hexagon, een beetje verder weg (vroeger draaide hij in een café downtown) en nu Heather terug is uit Belgie etc etc heb ik nog maar weinig transmission avonden bijgewoond, Maar vorige woensdag was er een Morrissey verjaardag party, een geschikte gelegenheid om de draad weer op te nemen. Het was het gebruikelijke recept van bij zo’n gelegenheden, een paar Morrissey epigonen die met hun gat stonden te draaien op de tonen van Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me, maar het was best gezellig. Er was zelfs een exemplaar dat een email lijst liet doorgaan aangaande een Smiths cover band die hij rond zijn persoontje wilde optrekken. Hij oefende alvast wat door zich Morrissey gewijs druk gesticulerend over de dansvloer te rollen. Tikkie bizar.

Jake heeft ook altijd wat promo materiaal ter beschikking dat hij iedere week verloot, en ik weet niet waarom, maar ik win bijna altijd. Geluk, of toch niet, want soms durft Jake de loting wel wat “leiden.” Dan roept hij je naam af terwijl hij eigenlijk iemand anders uit de hoed getoverd heeft. Maar hij laat het je altijd wel weten, dan toont hij het kaartje waarop iemand anders naam staat, en zegt hij met een knipoog “that’s you isn’t it?” Woensdag had ik weer prijs. Aanvankelijk had ik nochtans met pech af te rekenen, hij draaide een nummer en wie het eerst de titel ervan kon geven won een CD. Het nummer was “always the sun” van the stranglers, wat ik wist (waarom weet ik niet, want ik ken die groep niet echt, maar ik denk dat een van mijn broers destijds weg was van dat nummer en ik heb dat om een of andere reden onthouden. Stijn: was dat geen nummer waar je tijdens de examens naar luisterde?), maar ik was jammer genoeg net aan de bar aan de andere kant van het café een rondje aan het bestellen, dus dat schip zeilde aan mijn neus voorbij.

Maar bij de eerste lottrekking had ik prijs, een DVD van Morrisseys verjaardagsconcert in Manchester van vorig jaar: who put the Who put the M in Manchester. Toen Jake mijn naam afriep (ik had echt gewonnen dit keer) voegde hij er aan toe: “there could not be a more deserving winner, this guy is the biggest Morrisey fan ever.” Gezien het feit dat vijf minuten voordien een Morrissey fan nog molenwiekend en met getormenteerde uitdrukking over de dansvloer aan het kruipen was, ben ik niet zeker of dit wel een compliment was, maar soit. De DVD is fantastisch,
by the way, maar daar heb ik het later nog wel eens over.