Vorige week speelde het Schotse Sons and Daughters in the 7th Street Entry, het bijzaaltje van First Avenue. Sons and daughters -op hun laatste album althans- hebben een beetje de nerveuze, bezeten en bevreemdende sound van vroege (pre-ballads) Nick Cave en P.J. Harvey. Ik had het album via Itunes de dag van het concert aangeschaft, en hoewel ik niet helemaal "smitten" was met hun muziek, besloot ik toch maar richting downtown te trekken en nog eens een concertje mee te pikken. Ik kwam rond 10 uur aan, telde de 8$ inkom neer en zag dat Sons and Daughters maar om half twaalf op gingen. Daar anderhalf uur in mijn ukkie staan blinken zei me niks, dus maar even de stad ingelopen en een kroeg binnengestapt waar er happy hour aan de gang was. Onder het nuttigen van een paar 2$ blue moons naar Agassi-Blake gekeken zodat ik in een geschikte stemming tegen half twaalf op post was toen de Schotten het podium betraden. Blijkbaar waren nogal wat mensen gekomen voor de support acts, want bij het begin van het optreden waren er nog hoogstens 70 aanwezigen, maar in een klein zaaltje zoals de 7th entry geeft dat niet. Het was voorwaar een fijn optreden. De zangeres met gitzwart haar en rode baljurk had charisma bij de hopen, danste alsof ze aan een elektriciteitskabel had gelikt en zong alsof ze drngend een paar demonen moest verdrijven. De bassiste had het cool van Kim Deal in haar beste dagen, en had nogal wat aanbidders. De songs klonken live even rauw, strak en aanjagend als op plaat. Great show.
Posted by vana0047 at September 14, 2005 03:09 PM