Een email gekregen van heathers vader met een schoonvaderlijk stukje advies:
"Next time you are too drunk to drive, walk to the nearest pizza shop, place an order, and when they go to deliver it, catch a ride home with them."
Moet ik dringend eens proberen. Hoewel ik er zeker van ben dat dit niet zou pakken, dat zal -zoals zowat alles- wellicht in strijd zijn met company policy. Zo probeerde ik eens op mijn fiets een Big Mac te bestellen in een Mac Donalds Drive In (het gewone restaurant was al gesloten). "No can do, sir." Wellicht uit vrees voor een rechtzaak mocht er een fietser warme koffie op zijn kruis morsen... Heb nog geprobeerd met een intimiderende blik de kassier zijn naam te vragen, maar hij was niet uit zijn lood te slaan. Toch wel een klein afgangetje. Dit voorval heeft me trouwens geinspireerd tot wat allicht niet mijn slimste zet ooit was in de States. Tijdens een middernachtelijke burger run in mijn Burger King periode (circa 2002) zag ik hoe een man hetzelfde lot beschoren was als ik destijds en niet te voet een bestelling kon plaatsen in the Burger King op een tijdstip dat alleen de Drive In nog open was. I could feel his pain. Je kan de Burgertjes als het ware bijna proeven, het kwijl staat al in je mond, maar omdat je geen auto hebt mag je je allicht behelpen met een cheese hot dog van het benzinestation aan de overkant van de straat. (die cheese hot dogs zijn overigens bepaald niet ongevaarlijk. De kaas die in de hot dog worst zit is gloeiend heet, en als je al te onbesuisd in je worstje bijt kan die kaas zo je neusgat binnenspuiten. Afzien!!) Anyhow, die kerel vroeg dus of hij bij mij in de auto mocht plaatsnemen en met mij zijn bestelling doorgeven. Dan moet je snel alles afwegen natuurlijk. De buurt was niet al te best maar nu ook weer geen ghetto. De kerel was African American en dat speelt ergens toch wel mee in de zin dat je ten opzichte van jezelf wil bewijzen dat je geen vooroordelen koestert. Was hij blank geweest had ik gemakklijker nee gezegd of was ik minder geneigd geweest nee te zeggen in the first place? Lastige vragen waarop ik eigenlijk het antwoord zelf niet weet. Het was een boom van een vent met een werkplunje aan. Hij zag eruit alsof hij de hele dag geschilderd had, veeleer iemand die op een eerlijke manier zijn kost verdient dan iemand die het op naieve toyota rijders met slechte eetgewoontes gemunt had. Dus liet ik hem maar bij mij instappen en samen gaven we onze bestelling door. Ik wou dat ik kon zeggen dat het een verrijkende ervaring was, dat we samen broederlijk onze hamburgertjes verorberden, onderwijl de kwaliteiten van de whopper vergelijkend met die van de Big Mac, dat hij van mijn cheese sticks at en ik van zijn chicken fingers, en dat heather's toyota corolla zinderde van al die feel good emoties. Maar zo was het niet. De kerel was nors en sprak geen woord. Toen bleek dat we alles op dezelfde rekening moesten zetten (comapny policy) en naderhand moesten uitvissen wie wat moest betalen bood ik uit beleefdheid aan om het grootste deel voor mijn rekening te nemen (hoewel hij meer besteld had) omdat het eenvoudiger was (maar het zou net zo eenvoudig geweest zijn mocht hij het grootste deel betaald hebben). Geen, "no no, let me get it for you driving me" maar gewoon een vanzelfsprekend "sure," alsof hij mij een gunst bewees. Eens de rekening vereffend maakte zich snel uit te voeten, toch nog vlug een "thanks bro' " mompelend voor hij de deur achter zich dicht sloeg. Moraal van het verhaal: soms hebben verhalen geen moraal.