Vanavond met Jeff, Heathers pa, naar Syriana gaan kijken. Excellente politieke thriller met onder andere George Clooney. Complexe prent over de cynische uitwassen van de Amerikaanse dorst naar olie. Deed me een beetje
denken aan Spy Game, maar veel beter.
Heb in Humo gelezen dat in Belgie The Aristocrats in omloop gebracht is. Afgelopen zomer kende die film hier nogal wat succes, ziehier de Huno bespreking.
Een man wandelt binnen bij een talentenjager en zegt: ‘Ik heb een nieuwe act voor u! Een familieact!’ ‘En hoe ziet die act er precies uit?’ vraagt de talentenjager. Aldus, beste vrienden, begint één van de oudste en ranzigste moppen ter wereld, een mop die in standup-comedy-kringen bekend is onder de mythische naam ‘The Aristocrats’. De catch is dat de moppentapper van dienst a) niet mag raken aan de set-up en de punchline van de mop en b) het te improviseren middenstuk dient op te vullen met de meest misselijkmakende obsceniteiten (incest, plasseks en andere scatologische details leveren bonuspunten op). In de driedubbele lachkramp verwekkende docu ‘The Aristocrats’ doet een indrukwekkend legertje Amerikaanse en Britse komieken (onder meer Chris Rock, Robin Wiliams, Hank Azaria, Drew Carey, Billy Connolly, en Eric Idle) de mythologie van de mop uit te doeken - je krijgt meteen een soort anthologie van de Angelsaksische stand-up comedy - en uiteraard waagt iedereen een poging: de meest choquerende versie komt van Bob Saget, de vriendelijke presentator van ‘America’s Funniest Home Video’s’, die zich met zijn geratel over skullfucken, nekfisten en afgescheurde aambeien zowaar ontpopt tot één van de ziekelijkste geesten van het westelijk halfrond. U mag hem natuurlijk altijd proberen te overtreffen. Op Kerstavond bijvoorbeeld!
Ik vond de film vooral irritant, 60 keer dezelfde flauwe grap horen vertellen, zelfs al is het dan door gelouterde komieken, het gaat nogal snel vervelen. Het is vreemd als bijna iedereen in de zaal letterlijk over de grond rolt van het lachen terwijl je er zelf helemaal niks aan vindt. Het is natuurlijk ook allemaal een beetje haantjesgedrag, de hele premisse is immers dat deze grap grensverleggend, subversief en taboedoorbrekend is, een grap te explosief voor het grote publiek die tot voor kort enkel kon verteld worden na sluitnigstijd onder komieken. De filmmakers maken het publiek als het ware deelachtig aan een geheime cultus, en het publiek bedankt met gulle lachsalvo's. Ik vond het hoogst irritant, die ik-begrijp-het-helemaal-hoor-maar-hoe-luid-ik-lach typetjes. Terwijl die grap natuurlijk helemaal niet zo taboedoorbrekend is, maar gewone pis-poep-en-seks humor.
Nu was er naar het einde toe wel een interessante wending die the aristocrats toch nog op de valreep interessant maakt. De filmmakers tonen een komiek die op een of andere plechtigheid in New York een echte taboegrap maakt: een 9/11 grap. ("I am flying back to LA tonight, I'll have a lay over in the Empire State building"). Awoertgeroep was zijn deel, en ook in de cinemazaal was het plots stil, en was het plotseling ikzelf die opviel door mijn gelach. De komiek (Gilbert Gottfried) redde uiteindelijk zijn act door de Aristicrats grap van stal te halen, en zo werd de zogenaamde taboegrap een lapmiddel om de schade van echte taboehumor te herstellen. Zoals Alanis Morisette zou zeggen "Isn't that ironic?" (hoewel "rain on your wedding day" natuurlijk geen ironie is maar gewoon bad luck)
Posted by vana0047 at December 19, 2005 01:36 AM