De laatste tijd ben ik nogal verslingerd aan documentaires. Wie ook wat moge zeggen over Michael Moore, hij heeft het documentaire genre wel een nieuw elan gegeven. Afgelopen week heeft netflix, er weer twee in mijn bus gedropt: Grizzly Man en murderball. Vooral grizzly man is een fascinerend kijkstuk van de hand van Werner Herzog waarin het leven van een filmmaker die 13 zomers in de Alaska tussen de Grizzlies doorbractt wordt gereconstrueerd. Meteen denk je aan een soort van Dian Fossey geval, en vrees je even dat je weer opgescheept zit met een voorspelbare hagiografie van een bevlogen bioloog. Alleen was Timothy Threadwell geen Diane Fossey, maar een alcoholische warbol van 12 stielen en 13 ongelukken, die uiteindelijk zijn rust en roeping vond als verdediger van de grizzlies. Jammer genoeg was zijn roeping ietwat overbodig. Die beren zijn redelijk beschermd in Alaska, maar daar liet Timothy zich niet door afschrikken. Met zijn door Walt Disney gevormd natuurbeeld filmde hij uren aan -het moet gezegd- prachtig materiaal bijeen waarin hij op een of andere manier een soort van narratieve structuur probeerde in aan te brengen, waarin hij uiteraard de held en de beschermengel van de Grizlies was. De verleden tijd gebruik ik hier met reden, want op dag had een beer letterlijk zijn buik vol van die gekke Amerikaan en vrat hem op. De documentairemaker is een depri Duitser met net het tegenovergestelde wereldbeeld van Timothy's naieve optimisme, en die op subtiele manier de hubris van zijn onderneming in kaart brengt, maar tegelijkertijd Timothy Threadwell ook in zijn waarde laat en zijn bevlogenheid en kwaliteiten als filmmaker naar waarde weet te schatten. De film verrast vooral omdat Threadwell eigenlijk de meest unlikely guy is die je in de wildernis zou verwachten, een bi-poliaire ex-surfer met een ego groter dan dat van god. Prijsloos is ook de reactie van een plaatselijke helicopterpiloot, zonnebril en walrussnor, die geholpen had bij het opruimen van de stoffelijke resten van Threadwell en zijn vriendin (ja, hij smokkelde wel eens een lief mee, hoewel hij dat verzweeg omdat het niet overeenstemde met zijn zorgvuldig gecultiveerde imago van eenzaat): "He thought those bears were just humans in bearsuits. But they are not. They are ferocious animals. The bears must have thought he was mentally retarded or something, until some bear thought. Hey, he may just be a good lunch. As far as I am concerned he got what he was asking for, he got what he deserved." Grizzly man heeft mij anderhalf uur ademloos aan het scherm gekluisterd.
Posted by vana0047 at January 25, 2006 12:28 AM