Vorige week zaterdag naar Clap Your Hands Say Yeah wezen kijken in de immer gezellige maar krap bemeten 400 Bar. Net zoals in Belgie heeft de Internet hype dit New Yorkse vijftal geen windeieren gelegd, in amper vier minuten waren de paar honderd tickets reeds aan de man gebracht. My man P. was een van de gelukkigen die op een koude Januari donderdagavond even na middernacht Internetsgewijs een kwartet kaartjes op de kop had kunnen tikken. Hij was zo vriendelijk geweest er eentje voor mij opzij te leggen. Gelukkig, want niets doet de vraag naar tickets meer toenemen dan een snel uitverkocht concert. Volgens mij een uitgekookte zet van CYHASY, die hier zo heel wat buzz hebben gegenereerd voor als ze hier een volgende keer passeren. Het concert zelf was ok. CYHASY zitten zo ergens tussen TV on the Radio and Bloc Party als je het mij vraagt, muziek waar ik wel van hou, maar die gast zijn stem gaat na een tijdje toch wel vervelen. Ze speelden op quasi automatische piloot een ok set. De sterke nummers van hun album (zoals "the skin if my yellow country teeth") waren live klasse, de kneusjes vielen ook in levende lijve door de mand. Ik was niet onder de indruk, noch ontgoocheld, met vijf Old Styles (best of the cheap beers) achter de kiezen (no worries, ik nam de bus die avond) in een zweethok een opkomend bandje aan het werk zien, er zijn meer slechtere manieren dan betere manieren om een zaterdag avond door te brengen, dacht ik zo.