Ik ben opnieuw "Stateside" dus schakelen we maar weer over op het Nederlands. Het was goed thuiskomen,
want in mijn afwezigheid heeft Heather (eindelijk) flink wat werk verzet in ons appartement met loftambities.
Toen ik vertrok was het nog chaos troef, nu begint alles er een beetje uit te zien en hebben we de overstap gemaakt van geordende chaos naar chaotische orde. Meer moet dat niet zijn.
Bij mijn thuiskomst viel er wel meteen een schokker te noteren. T.K. een collega graduate student van mijn aan de universiteit heeft zelfmoord gepleegd. Hij was vorig jaar nog een assitent van mij toen ik een cursus doceerde. Op 10 April van 2005 had ik het in mijn baslog over hem:
'Eerder dit semester had ik ook al een assistent met een alcoholprobleem die voor de nodige kopbrekens gezorgd heeft, maar die is uiteindelijk wandelen gestuurd, hoewel hij volgens mij wel gewoon doorbetaald wordt. Hij daagde bijna nooit op, en als hij opdaagde zag hij er niet uit, opgeblazen rode kop, verward voorkomen, he was rubbish."
In het licht van het gebeurde een oordeel dat ik nu natuurlijk wel wat betreur. Hij was lang geen slechte kerel, een beetje nerdy, dat wel, maar best wel slim. Hij kwam een paar jaar na mij het graduate program vervoegen. Hij werkte voordien voor 3M, van het plaklint en post-it notes, dat hier gevestigd is. was gelukkig getrouwd met een Japanse en had twee kinderen. Dan was er drinken, vreemdgaan, meer drinken, dronken in de les, scheiding, verloren hoederrecht,... ik weet zelf niet meer in welke volgorde dit allemaal kwam of wat de oorzaak was van wat.
Erg vreemd wel. In het Engels zeggen ze dat mooi: somebody is falling apart. En dat was zo bij hem. Elke keer je hem zag was hij er precies net iets erger aan toe, elk verhaal dat over hem de ronde deed was net iets straffer dan het vorige. Maar omdat het verval zo gradueel is, is het moeilijker om waar te nemen tot je plots vaststelt dat de aardige ietwat schuchtere kerel met bokaalbril van een paar jaar terug niet eens meer in staat blijkt om een paar keer per week als assistent achterin in de klas te komen zitten.
Ik kon het er anders wel goed mee, en hij had me bij een paar gelegenheden (waarbij ik vermoedde dat hij licht beneveld was op een uur van de dag dat dat eigenlijk niet zou mogen) zijn hele huwelijkscrisis uit de doeken gedaan, maar toen hij assistent werd bij mij werd het wat problematischer. Doordat hij zijn taken niet nakwam en altijd met doorzichtige smoezen op de proppen kwam, moest ik mij nogal hard opstellen en op het einde communiceerden we enkel nog via korte, zakelijke emails. Uiteindelijk zag de school in dat die situatie niet langer houdbaar was en werd hij wat rust gegund. Daarna hebben we eigenlijk nooit meer met elkaar gesproken. Twee keer ben ik hem nog tegengekomen. De eerste keer negeerden we elkaar, de tweede keer kreeg ik een kort "hey Bas."
Ik dacht altijd dat hij kwaad was op mij, maar nu ik eraan terugdenk, denk ik dat hij veeleer schaamte voelde. Ik had hem eigenlijk daarvoor best wel hoog zitten, en hij realiseerde zich natuurlijk wel wat een puinhoop hij er van gemaakt had en hoe hij me voorgelogen had met allerlei excuses. Tsja, achteraf gezien had ik hem beter eens een klopje op de rug gegeven zo van, "trek je het niet aan, het was maar een stomme klas, zand erover" in plaats van een venijnige blog entry over hem te schrijven, maar tja, dat zal nu niet meer gaan.
Toen hij weer eens niet kwam opdagen in de les kreeg ik op een dag een email van zijn ouders, die me uitlegden dat het niet goed met him ging en dat hij ingestort was en naar het ziekenhuis was gebracht en of ze iets konden doen. Ik vond het destijds nog zo aandoenlijk dat zijn ouders zich de moeite getroostten om die emails te versturen zodat hun zoon niet in nog meer moeiljkheden terecht kwam. Ik schreef uiteraard dat ik het wel zou redden, maar ze leken me alleraardigste mensen, erg bezorgd om het lot van hun zoon. En nu moeten ze afscheid nemen van hem, zonder ceremonie of zelfs maar doodsbericht, want dat wilde hij niet; en dat vind ik een erg droeve gedachte.