Ons nieuw appartement bevindt zich aan de zijkant van het gebouw, (op het eerste en tweede verdiep) waardoor we aan drie kanten vensters hebben. Vooralsnog hangen er alleen Ikea gordijnen in de slaapkamer, en dat ook nog niet zo lang. Ik vind het altijd fijn om door het raam vanop veilige afstand het echte leven op straat gade te slaan. Zaterdag gebeurde er nog een stevig ongeval net onder ons slaapkamerraam. Helaas zat ik op cafe bier te drinken (nooit gedacht dat ik voorgaande woorden ooit in die volgorde zou neertikken) en heb ik het moeten stellen met een ooggetuigeverslag van Heather. Maar doordat we geen gordijnen hebben aan het merendeel van de ramen leven we ook een beetje in een kijkdoos. Onlangs nog werd Heather er nog door een van onze buren op attent gemaakt dat ze mij van op de straat in ondergoed had kunnen zien rondlopen. In remspoorvrij ondergoed nota bene, maar in puriteins Amerika is dat ongeveer hetzelfde als bij ons je reet door het raam steken. In plaats van een welgemeend "hou toch je kop en moei je met je eigen zaken, takketeef," wat mijns inziens op zijn plaats was geweest zei Heather iets in de trant van "och, hij is Europeaan, die trekt zich daar niets van aan." Misschien wel waar, maar doet me toch ietsje te veel denken aan wat Basil altijd zei over Manuel als hij weer eens een faux pas had begaan: "he's from Barcelone."