Zondagavond met mijn laptop op schoot in bed naar een filmpje gekeken. Af en toe hou ik er wel van om dat te doen, met een koptelefoon op 's avonds laat in bed naar een film op de laptop kijken; je zit als het ware in de film en je wordt helemaal meegezogen, een beetje zoals in de bioscoop eigenlijk. Meestal hou ik het bij wat lichte kost, maar ik had hier al een tijdje een netflix flim liggen die ik nog niet bekeken had. The Proposition, een western, en ik hou eigenlijk niet zo van Westerns, maar deze had mijn aandacht getrokken omdat het script van de hand van Nick Cave was. Schitterende film, een Western die zich afspeelt in de Australische outback, maar die bijzonder zwartgallig is. De plot en thematiek is typisch Caviaans: een outlaw en zijn broer worden door een soort van sherrif in de boeien geslagen nadat ze samen met hun oudste broer een familie settlers op beestachtige wijze vermoord hebben. De sherrif doet Charly Murphy, de middelste broer, een voorstel: als hij zijn oudste broer vermoordt kijgen hij en zijn ietwat simpele jonge broer genade, komt hij niet terug met het lijk van zijn oudste broer, dan wordt de jongste opgeknoopt. De film is goed, maar het is wel erg zware kost, zeer gewelddadig en bol van de tot op het bot verdorven bounty hunters, settlers, cipiers en gespuis allerhande wiens inborst net zo dor en onherbergzaam is als het landschap waarin ze geworpen zijn. John Hurt steelt de show als een verweerde bounty hunter die zich vrolijk maakt over wat die gekke Darwin allemaal uitkraamt. Anyhow, een goede film, maar hij is wel wat op mijn maag blijven liggen. Ik weet niet of het daardoor kwam, maar ik heb de rest van de nacht bijna geen oog dicht gedaan en werd geplaagd door iets wat ik bijna nooit heb: nachtmerries. En bij wiens bed kan je gaan staan huilen als je als enendertigjarige "slecht hebt gedroomd?"
Posted by vana0047 at October 25, 2006 09:23 PM