baslog

liegebeest

Ik heb, niet zonder enig vermaak, de hele hetze rond de (niet) maraton van Koen Fillet wat gevolgd. Tijdens mijn training op de marathon was ik tijdens het surfen op zijn blog gestoten en was een semi trouwe bezoeker geworden. Best een leuke blog, maar ik vroeg me vooral af hoe hij in godsnaam dacht een marathon te lopen door naar zijn werk te fietsen, maar blijkbaar had hij professionele begeleiding en wie ben ik om die mensen hun deskundigheid in twijfel te trekken? Hij had tenslotte een 20 km gelopen in een respectabele tijd, door zijn conditie fietsenderwijs te onderhouden en aan te scherpen zag ik hem wel in staat om een marathon in zes uur of zo te lopen. Allemaal een rookgordijn om de kijkcijfers ter wille te zijn, blijkt nu. Tikkeltje degoutant toch wel, en zijn antwoord op de kritiek is ook bijzonder flauw.
Het was allemaal maar promotalk en geen journalistiek, we hadden tussen de regels kunnen lezen op zijn blog en het heeft geen weerslag op zijn werk als journalist. Ieder zijn gedacht natuurlijk, maar ik vind die schalkse ruiters mentaliteit een vorm van misplaatste arrogantie. Verwacht hij echt dat jan met de pet telkens hij een journalist bezig hoort of leest nagaat of die journalistiek bezig is of er maar wat op zit los te lullen? Zou het voor de geloofwaardigheid van de media niet gewoon beter zijn als journalisten er een gewoonte van maken om niet bewust te misleiden? Allicht hanteert Fillet in zijn bezigheid als "Journalist" (wat dat ook moge betekenen) wel striktere normen, maar wat doet dat er toe als niemand hem meer gelooft? This is postmodernism baby, het verschil tussen schijn en zijn is niet langer relevant, perception is everything. Het vlaams belang heeft dit begrepen en grijpt Fillets marathonleugen aan als bewijsstuk x dat de media niet deugen.

Ik vind de premise van zo'n programma ook wat aan het haar getrokken. Alsof een marathon lopen het ultieme streefdoel moet zijn van iedereen die begint to sporten en alsof een marathon een lange martelgang behoort te zijn. Ik heb het programma natuurlijk niet gezien, maar dat is wel een beetje de indruk die ik krijg. Je een heel jaar afbeulen om dan na zes uur over de meet te strompelen lijkt me veeleer masochisme dan sport en ik vraag me af of je na zo'n ervaring wel zin hebt om ooit opnieuw de schoenen aan te trekken. Is het dan niet beter om op regelmatige basis tien tot twintig km wedstrijdjes te lopen op een manier dat je ervan kan genieten, en misschien later de sprong naar de marathon te maken?
Ik denk dat nogal wat mensen de marathon lopen om te kunnen zeggen dat ze er een gelopen hebben, en zo van hun lijstje van things-I-want-to-do-in-my-life kunnen schrappen. Ikzelf ben daar natuurlijk ook wel een voorbeeld van. Van januari tot mid april had ik omzeggens niets van sport gedaan, en toen ben ik beginnen trainen. Ik heb geluk gehad dat ik geen typische lopersproblemen heb gekregen (ik verstuikte mijn enkel serieus, maar dat was tijdens het voetballen) en dat ik al bij al redelijk ontspannen heb kunnen trainen. En eens ik gewend was aan de langere afstanden waren de meeste trainingsruns gewoon ontspannend, ook omdat ik niet veel op snelheid trainde. Maar ik weet niet of ik het had kunnen of willen volhouden had mijn lichaam geprotesteerd. Nu is die marathon voor mijn eigenlijk niet zo'n pijnlijke ervaring geweest. Natuurlijk heb ik in de laatste 10 km geweldig afgezien, maar dat hoort er bij. Maar als je door dokters en specialisten begeleid moet worden om een marathon in 5.45 te lopen en dan een week je bed niet uit kunt, is dat niet een beetje doelloze heroiek?

Maar toegegeven, mijn lopen is er ook wat op achteruit gegaan. Na mijn marathon heb ik wat meer gevoetbald en wat minder gelopen, hoogstens 20-25 km per week, if that. Maar ik heb wel al een nieuwe doelstelling: er is een Frozen Half, een halve marathon begin Februari en ik speel met de gedachte om daar aan deel te nemen.... we'll see