Vreemd. Ik dacht dat ik vorig jaar ooit eens een blog entry had gevuld met een concertverslagje van Devotchka . Maar volgens de zoekfunctie van de baslog is dit niet zo. Strange. Devotchka is een groep die zo'n beetje in het vaarwater van Nick Cave en Tindersticks ronddobbert, donker en episch, met een vleugje zigeunerinvloeden. Als je ooit eens een euro teveel hebt, download dan the song "how it ends" van Itunes van hun gelijknamige album. Een droeve, langerrekte song over het omgaan met de eindigheid, om het eens filosofisch uit de drukken. Tijdens
de langste duurlopen in mijn marathon training was deze song vaste kost na zo'n kilometer of twintig. Ik hou er aan om wat lange trage introspectieve kippevel songs in mijn running playlist te plaatsen, nothing really ends van dEUS bijvoorbeeld. Als je zo'n lange duurloop doet, en je al bijna twee uur aan het lopen bent en je hebt nog een uur of meer voor de boeg raak je wel eens een beetje down. Je kan dat proberen tegen te gaan door naar upbeat muziek of luide powerrock te luisteren, maar soms helpt het om naar ietwat neerslachtige nummers te luisteren die je raken, die gedeelde smart maakte bij mij altijd wat extra energie los. En als je daarna dan naar een move along song van, bijvoorbeeld, Franz Ferdinand luistert heeft dit des te meer efffect. Anyhow, Devotchka dus, die trouwens ook de soundtrack verzorgden van "little miss sunshine" nu in de belgische bioscopen als ik me niet vergis, die Devotchka dus, waren vorige week weer te gast in minneapolis. Toen ik ze vorig jaar ging bekijken stonden ze op het podium van een klein bijzaaltje voor 150 man te spelen, nu speelden ze voor een zo goed als uitverkochte First Avenue. Dan heeft de sycofant in mij toch altijd zoiets van "I knew them first and I knew them well." Anyhow, steengoed optreden alweer, net niet memorabel maar zeker overgetelijk, of is het net omgekeerd?
Posted by vana0047 at December 11, 2006 12:00 AM