baslog

The Curse of the Cajino

In 2004 wonnen de Boston Red Sox voor het eerst sinds 1918 the world series Baseball. In de jaren voor 1918 hadden ze ettelijke malen het Amerikaans baseballkampioeschap (waarom het de world series heet weet ik ook niet) gewonnen. Daarna volgde voor de fans van 85 jaren van droogte. Vier keer werd de finale nog wel gehaald, maar the Red Sox gingen steeds op dramatische wijze ten onder in de best-of-seven series. Ondertussen reeg de grote rivaal uit New York, the Yankees, de titels aaneen. Het begin van die tocht door de woestijn viel samen met de verkoop van Babe Ruth, ofte de Bambino, aan de Yankees. Volgens de rijke baseball folklore hadden de Red Sox door het verpatsen van hun sterspeler een vloek over zichzelf uitgeroepen, the The Curse of the Bambino .

De les weze duidelijk, met club iconen leurt men niet. Volgens mij heeft Club met het ontslaan van Ceulemans vorig jaar ook een vloek over zich uitgeroepen en mogen we misschien tegen het einde van deze eeuw nog eens een kampioenschap vieren. De curse of the Cajino, (de vloek van de caje).... Ondertussen verdelen anderlecht en standard onder elkaar de titels. In 2033 spelen we nog eens testwedstrijden tegen anderlecht, maar verliezen door een doelpunt in de toegevoegde tijd van een Albanese susperspits die Marc Degryse-ondertussen gelouterd sportief directeur bij Anderlecht- tijdens de winterstop heeft aangetrokken. In 2065 verliezen we de bekerfinale tegen Moeskroen, de populairste ploeg in West Vlaanderen op dat moment. Twee jaar daarna komen we weer dicht bij de titel, maar door een gelijkspel tegen cercle op de laatste speeldag moeten we de eer aan AA Gent laten. In 2024 wint Anderlecht de Champions League. Op de bank zit Jan Ceulemans, die met een paar wissels een kwartier voor tijd de wedstrijd in het voordeel van paars wit doet kantelen. Na de match gaat hij met de coach van het verliezende Real Madrid, F. Van Der Elst, rustig een paar pintjes pakken in een snooker palace in Molenbeek, uitgebaat door Emilio Ferrera. "M'emme getoond da we toch goeie foebal kunne spelen" luidt zijn analyse na de wedstrijd. De internationale pers noteert in bewondering de wijze woorden van de coach van het jaar. Michel D'hooges gelukstelegram, inclusief wollig taalgebruik en obligaat Bredero citaat, wordt vrolijk genegeerd. D'Hooge heeft ondertussen zijn voorzitterstoel bij Brugge moeten verlaten nadat uitlekte dat hij bij de bouw van een nieuw stadion in Loppem de kosten heeft proberen te drukken door Mexicaanse weesjes uit Casa Hogar als goedkope arbeidskrachten in te schakelen. Maar die klap was hij snel te boven toen hij werd aangesteld als hoofd van de FIFA commissie voor vierde scheidsrechters in het vrouwenvoetbal....

Ok, misschien een beetje een doemscenario, maar volgens mij zijn ze in Brugge serieus de pedalen aan het verliezen. Nu ja, je kan het natuurlijk niet maken om aan Ferrera meer krediet te geven dan aan Ceulemans, maar toch,.... weer een monument bij het vuil gezet (VDE, niet Ferrera, hoewel ik het ook best jammer vind voor hem, eigenlijk nooit een eerlijke kans gekregen, voorzitter die hem afvalt, kritische supporters... ) . En ondanks zijn slechte aankopen en het overschatten van zijn eigen geslepenheid hadden ze Degryse toch wat meer tijd mogen gunnen wat mij betreft. The Timberwolves hebben hier deze week ook hun coach ontslagen omdat hij zogezegd het maximum niet uit het talent van de spelersgroep haalde. Een sportjournalist labelde de Timberwolves daarop "the most delusional franchise of the NBA" omdat ze niet in willen zien dat voor deze ploeg een plaatsje in de play offs het hoogst haalbare is. Ik vraag me af of dat in brugge ook niet het geval is.....