baslog

back

Tijdje geleden alweer dat de baslog een nieuwe entry te verwerken kreeg. De reden voor mijn stilte is dat ik druk bezig was aan het solliciteren en ik een beetje te trots ben om al mijn ervaringen te delen, want met solliciteren gaat onvemijdelijk afwijzing gepaard. Vorige week nog een rejection letter gekregen van MacAlester college hier in Saint Paul (alma mater van Koffi Annan), niet minder dan 147 kandidaten waren er voor een positie. Ga daar maar aan staan.... Het hele job searching process is eigenlijk een ware helletocht.

Het systeem zit als volgt in elkaar: begin Augustus tijdens de grote jaarlijke conferentie van ons vakgebied is er een soort van job beurs, universiteiten die openingen hebben voeren daar eerste verkennende gesprekken met potentiele kandidaten. Het is een beetje zoals blind daten, in een ringmap kan je alle jobaanbiedingen doorbladeren, als je er een aanstaat steek je je CV in het vakje van de desbetreffende school, die CVs worden dan opgepikt door een afgevaardigde van die school en als de liefde wederzijds is word je uitgenodigd voor een snelle babbel. Voor mij verliep dit dit jaar rampzalig. Ik was ietwat laat aangekomen en had dan nog mijn eerst namiddag wat rondgeslenterd in San Francisco in plaats van met mijn CV rond te leuren, en als gevolg lag ik onderaan de hoop en kreeg ik niet al te veel uitnodigingen. Die afgevaardigden worden letterlijk overstelpt met CVs en hebben veelal na de eerste namiddag al hun agenda volgeboekt voor de rest van de conferentie. Een paar van mijn collega's uit Minnesota, irritante uitslovertjes die altijd op hun best moeten zijn om middelmaat te halen, waren al de avond tevoren aangekomen en hadden het ene gesprek na het andere, terwijl mijn vakje leeg bleef.

Ik had een goed gesprek met iemand van Quinnipiac, een telefoontje van iemand van Georgia State die me aanmaande mijn CV via email op te sturen en zeker te solliciteren voor de positie, een pijnlijk gesprek met iemand van Saint Louis University die me heel duidelijke niet mocht, een onbeduidend onderhoud met iemand van Eastern Kentucky -ik ga nog liever een frietkot openen langs de Gentse Baan dan naar Eastern Kentucky te verhuizen. Ik had op de morgen van mijn vertrek ook nog op de valreep een afspraak versierd met iemand van San Diego State. De man met wie ik praatte moest me het een en ander over de univ vertellen en dan zou zijn overste het van hem overnemen. Tijdens dit gesprek kwam zij zich even voorstellen. keek even naar mijn CV, leek niet te zeer onder de indruk, en ging gezellig gaan staan keuvelen met een paar collega's wat verderop. Ondertussen bleef die kerel maar doorzwammen, wachtend totdat zijn directrice zich eindelijk over mij zou ontfermen, maar die maakte geen aanstalten om zich van haar onderonsje los te maken. Na zo'n 35 minuten van het meest oeverloze gezwam te moeten ondergaan, ben ik het dan maar afgebold. The AEJMC job fair had niet veel succes opgeleverd. Nu is dat op zich geen drama. er worden daar geen beslissingen genomen, maar het is wel een mogelijkheid om een goede eerste indruk te maken. Zoals mijn collga J.B. het stelt "it's like a first date, you may get a kiss on the cheeck, but you won't get lucky."

Dan, in de herfst, worden de vacatures officieel opengesteld en kan je beginnen solliciteren. Dat heeft ook wat voeten in de aarde: een introductie brief, een statement of teaching philsophy, statement of research interest, leerlingenevaluaties, CV, aanbevelingsbrieven,... iedere univ heeft zijn eigen procedures en je moet ook telkens je CV en cover letter aanpassen aan het profiel van de school. Heel naar werk. Dan doe je alles op de post, de laatste deadlines vallen meestal in December, en daarna is het afwachten geblazen. Sommigen zenden solliciatiepaketten uit bij de dozijnen, maar ik besloot iets selectiever te werk te gaan, en niet om het even waar te solliciteren. Het leven is te kort om terwille van je carriere ergens in het hol van pluto te gaan wonen.

Uit de tientallen -of meer- kandidaten selecteren de zoekcommissies van die universiteiten dan een paar kandidaten die voor een dag of twee uitgenodigd worden voor interviews. Daaruit wordt dan iemand gekozen (het gebeurt soms ook dat niemand goed genoeg wordt geacht en dan laten ze de positie open voor het volgend jaar), en pas als die -vaak na onderhandelen- het aanbod aanvaardt worden al de andere kandidaten ingelicht dat ze bedankt zijn. Dus het wachten is eigenlijk wel stresserend. Elke dag dat je niets hoort verkleint je kans op een interview. Zo had ik mij begin Februari al neergelegd bij het feit dat ik wellicht weer het hele circus zou mogen overdoen, toen ik een telefoontje kreeg van Loyola University in Chicago. Ik was uitgenodigd voor een interview.

Ze hebben mij daar dan eind Februari heen gevlogen en me twee dagen lang -nu ja, een namiddag en een voormiddag- geinterviewd, me een les laten geven en mij over mijn onderzoek doen praten, en een week later kreeg ik een jobvoorstel. Ik had er al een goed gevoel over toen ik daar was. De enige manier om dit hele proces wat te doorstaan is je niet te laten ontmoedigen door een afwijzing, want uiteindelijk gaat het gewoon om compatibiliteit. Die scholen zijn op zoek naar een zeker profiel, en als je daarin past dan ziet het er goed uit, en ik had sterk de indruk dat ik het dekseltje op hun potje was. Lelijkaards geraken ook getrouwd.... Nu waren er veel slechtere scholen die niet eens de moeite genomen hebben om me een afwijzingsbrief te sturen, en heeft een vriendin van mij die -en ik ben hier niet vals bescheiden- veel meer potentieel heeft dan ik ook voor die baan gesolliciteerd maar toch kwamen ze bij mij uit. Soms klikt het gewoon. Ironish is wel dat ze iemand zochten die een filosofische achtergrond had omdat ze een paar samenwekingsprojecten hebben met het filo departement. Nooit gedacht dat dat wijsbegeerte diploma me nog van pas zou komen...

Nu is Loyola geen Harvard, maar het is al bij al een goede degelijke universiteit. Het departement waar ik terecht zou komen is ook wel niet het kroonjuweel van de universiteit, maar er zitten een paar goede krachten, de sfeer lijkt me aangenaam en ze lijken te willen groeien. "Zou," ik gebruik nog steeds de voorwaardelijke wijs omdat er nog altijd het een en ander mis kan gaan met mijn visa etc, maar die kans is eerder gering. Ik heb net mijn contract getkend en het ligt nu op mijn nachtkastje. Het heeft natuurlijk ook wel iets triests, zo'n contract, je geeft een stuk vrijheid en onafhankelijkheid op.... Misschien eet ik het wel op in mijn slaap of zo. Maar het is veel beter dan het freelance lesgeven dat ik nu doe, want dat is onderbetaald en ondergewaardeerd, dat kun je maar beter niet te lang doen of je wordt helemaal cynisch. En mijn contract is maar voor 9 maanden per jaar, de zomer heb ik vrij.

Maar wat me eigenlijk vooral aanstaat is de locatie. Chicago is een fantastische stad. Ik hou van Minneapolis en er zijn niet veel plaatsen waar ik even graag of liever naar toe zou trekken. Ja, iedereen wil naar New York of San Francisco, totdat je je realiseert dat je een half uur buiten het centrum moet gaan wonen om iets betaalbaars te vinden. En eigenlijk vond ik San Francisco niet eens zo fantastisch. De steden die ik hoog op mij verlanglijstje had staan waren Boston, Seattle, Portland en Chicago, dus ben ik eigenlijk heel blij met hoe alles lijkt te lopen. (vel van de beer....) Chicago is een miljoenenstad samengesteld uit typische wijken en buurten die hun authentiek karakter behouden hebben. En er is een marathon (7 oktober). Any takers?

volgens het department of justice

Posted by vana0047 at March 26, 2007 11:01 PM