Ik was gistereren voor het eerst sinds lang weer eens terug op de campus van The University of Minnesota, waar ik wat boeken ging ophalen in de bib ter voorbereiding van mijn lessen voor volgend jaar. De vriendelijke mensen van The University of Minnesota (U of M) hebben me een tijdelijke bibliotheekpas gegeven. Hoewel ik geen student meer ben krijg ik toch voor een maand toegang tot de bibliotheek als bezoekend scholar, terwijll ik nog niet eens ergens in dienst ben. Het verbaast me telkens weer hoe bekwaam en inschikkelijk het bibliotheekpersoneel aan de U of M wel is, vooral dan in vergelijking met wat ik gewoon was in Gent. De bibliothecaris in het filo departement had zo een beetje zijn eigen systeem ontwikkeld, en het was onmogelijk om zonder zijn hulp een boek te vinden. Bovendien was hij altijd zeer kwaad als je om een boek vroeg, alsof je hem net gevraagd had of hij een nier wilde afstaan. "Ja, jong, vraagt astemblieft geen boek over analystische filosofie, ik ben die aan het herschikken dit semester. Wat? Hannah Arendt? Die zitten nog in de dozen van de verhuis, die kun je nog niet uitlenen..." Het was altijd wat, maar als je maar lang genoeg aandrong kreeg je uiteindelijk wel wat je wilde. En dan dat systeem in de boekentoren, waar je een briefje met je referentie diende af te geven en -als je geluk had- 45 minuten later je boek aan een venstertje mocht gaan afhalen. Ook daar gaf het personeel de indruk dat je hen van belangrijker zaken afhield (hun kruiswoordpuzzel). En wee je gebeente als je je briefje 44 minuten voor sluitingstijd afgaf, dan kon je je boeken de volgende dag pas gaan ophalen. Hier is het veel simpeler, je kan er gewoon je boeken zelf gaan halen tussen de rekken, hoewel de Universiteit toch ook zo'n zes miljoen volumes telt (verspreid over verschillende biblioteken weliswaar). En als je hulp nodig hebt dan lijkt het personeel effectief blij dat ze iemand kunnen bijstaan, of geven toch die indruk. Qua dienstvelening kunnen we in Europa nog heel veel bijleren van de Amerikanan... Anyhow, gisteren was ik dus aan het rondwaren in de bib, en werd een beetje door nostalgie bevangen bij de gedachte dat dit allicht een van mijn laatste bezoeken aan Wilson library was. Niet dat ik nu zo stapelzot ben van een bibliotheek, maar ik heb er in die bijna tien jaar nu, wel vele uren gesleten, aan vele papers gewerkt, veel mensen tegengekomen, naar workshops geweest etc., en dat speelde allemaal door mijn gedachten toen ik toevallig op de sectie met thesissen en verhandelingen botste. Ik zoch mijn Masters thesis op en vond hem mooi ingebonden op het schap. Op de een of andere manier gaf het me toch een beetje een gevoel van trots mijn werk daar tussen dat van al mijn collega's te zien staan. Allemaal alumni van de U of M, en als een van mijn over over over kleinkinderen ooit Wilson library binnenstapt zal hij daar een sterk gedateerde masters thesis van zijn voorvader vinden. (als er dan nog bibliotheken zijn natuurlijk.) Mijn Masters was eigenlijk maar prutswerk, maar dat zie je niet van aan de buitenkant natuurlijk. Daarna ging ik enkele rekken verder op zoek naar mijn doctoraatsverhandeling. Ook een werk dat ik voor mijn part nooit meer hoef te zien, maar mijn ego gebood me op toch even te kijken waar ze stond, het leek op de een of andere manier een goede manier om afscheid te nemen van de
Universiteit. Tijdens mijn graduation ceremony was ik nog volop bezig de laatste hand te leggen aan mijn verhandeling, dus dat was voor mij niet echt een moment van "closure." En mijn verdediging was
ook zo stressy, dat een dof gevoel van opluchting het enige was dat ik voelde nadien, een handvol gin tonics ten spijt. Het zicht van mijn ingebonden verhandeling tussen de rest van de verhandelingen van de doctorandi van 2006 was voor mij dan ook een mooi visueel symbool van mijn tijd aan the U of M. Tijdens de donkere dagen dat het niet wilde vlotten, had ik wel eens met afgunst en jaloezie naar die rekken met verhandelingen gekeken, en nu kon ik dat met een gevoel van voldoening en een klein beetje trots doen. Ik zocht mijn referentienummer op op een van de vele computers, liep naar het aangewezen rek met een hartslag die raar genoeg iets de hoogte inging, en .... niets. Mijn verhandeling stond er niet. Nu ben ik niet echt een krak als het op administratieve rompslomp aankomt dus dacht ik meteen dat ik een paar formulieren niet had ingevuld waardoor mijn verhandeling ergens in de kelder beland was, maar nee, dat kon niet, want ik had ze gevonden in de database. Dus restte er maar een andere mogelijkheid: mijn verhandeling was uitgeleend. Even double checken, en ja hoor iemand heeft ze inderdaad uitgeleend.
Wat een verrassing. Nooit gedacht dat iemand dit ooit effectief zou lezen. Een verhandeling is eigenlijk vooral een grote hindernis richting academia, iets wat aantoont dat je sociaal onaangepast genoeg bent om de club te vervoegen, maar eens achter de rug is het enige wat je verwacht van een verhandeling dat ze veel stof vergaart. Lichtjes ontgoocheld dat ik mijn baby niet in de rekken vond, maar vooral verbaasd dat ze ergens op een bureau van een andere gestresseerde student ligt, liep ik terug naar mijn auto. (die een beetje aan het sputteren is- ik heb er verkeerde benzine in gedaan, Ethanol 85, wat een hoger octaangehalte heeft dan geschikt voor de motor van de mazda-3, maar de vader van de vriend van de zuster van Heater zegt dat het niet veel kwaad kan....)