Onze hersenen, en dus wijzelf, zijn toch rare dingen. Gisteren avond laat zat ik wat te surfen door Humo's platenrecensie-archief en nog net voor het slapen gaan las ik wijlen Marc Mijlemans' -wat kon die man goed schrijven- recensie van het laatste Smiths album dat ooit zou gemaakt worden: Strangeways here we come. Eén zinnetje van de recensie bleef me door het hoofd spoken tot net voor ik in slaap viel: "alles wat een redelijk mens van pop kan verlangen [zit] in 'Stop me if you think that you've heard this one before'" omdat ik het er eigenlijk volkomen mee eens ben. Deze morgen werd ik om acht uur wakker gebulderd door het ongenadig gebeuk van een zware drilboor ergens op straat of bij de buren. Een echte teringherrie die het rustig doorsoezen vrijwel onmogelijk maakte. Bij het wakker worden zei ik zomaar bij mezelf this f*cking noise " could make a shy bald buddhist reflect and plan a mass murder." Een zinsnede gerukt uit "I started something I couldn't finish," het lied waaraan ik aan het denken was toen ik in slaap sukkelde en dat mijn ontwakende brein meteen incorporeerde in de dagdagelijkse ervaringswereld. vreemd toch.