Nu ik zelf twee marathons achter de kiezen heb betrap ik me erop dat ik een beetje een pedante pseudo expert aan het verworden ben. Zaterdag las ik in De Morgen dat de ietwat betweterige sportjournalist Hans Vandeweghe zich opmaakte voor de Beijing marathon met amper zes weken doorgedreven training, waarvoor chapeau. Hij leek goed op de hoogte van alles, had het over zijn hemoglobine en hermatocriet en weet ik veel wat, indrukwekkend, tot hij het over zijn voedingsfilosofie had:
“Ik geloof ook in de juiste voeding als bestrijder van de man met de hamer die na kilometer dertig klaarstaat. Dat gaat altijd over koolhydratenverbranding en vetverbranding, maar ik baseer mij op triatleten die de hele negen uur of langer blijven eten en drinken. Ik ben van plan zestien gels van High 5, carribean en lemon, door mijn strot te duwen en dat laatst mag u heel letterlijk nemen, want zo'n suikermassa gaat niet vlot naar binnen. Vorig jaar was er voor de tragere lopers niet genoeg drank meer, daarom heb ik een drinkbus bij. Voorts heb ik bij bakker Stefaan van in Beernem pannenkoeken gekocht, twee stapeltjes in vacuüm verpakt. Bruine suiker heb ik in een doos ingepakt, samen met acht confituurtaartjes. De pannenkoeken en de confituurtaartjes zijn de voeding in de twaalf uur voor de wedstrijd. De ochtend zelf zal ik cola drinken. Het diuretische effect van de cafeïne neem ik er voor lief bij.”
H-E-L-L-O! zestien gels? Pannekoeken? Confituurtaartjes? Cola voor ontbijt? Ok, ik heb de dag voor de marathon ook een pannekoek naar binnen gegooid, maar acht confituurtaartjes en pannekoeken en vooral die zestien gels tijdens de race. What was the guy thinking? Die gels zijn energiebommetjes, eentje voor de race en dan nog eentje of twee tijdens de wedstrijd dat is echt alles wat je nodig hebt, meer kan je volgens mij echt niet verbranden. En ik denk dat dat zelfs al aan de hoge kant is. Als je er echt zestien nodig zou hebben hadden ze die dingen wel zestien keer geconcentreerder gemaakt me dunkt. Dus ik zei nog tegen een amper geinteresseerde Heather dat dat om maagproblemen vragen was. En ziedaar in de Morgen van vandaag (altijd grappig om dat te schrijven:
“De 4u30 was ruim boven de vooropgezette tijd en kan uit technisch oogpunt bezwaarlijk nog worden gekwalificeerd als lopen, eerder behoort het tot de categorie veredeld strompelen.
Het zij zo. De Chinese muur stond voor de gelegenheid bij kilometer 35. In de laatste zeven kilometer schoten de kilometertijden de hoogte in. De combinatie van enkele noodbezoeken aan drie bomen, een pas aangeplant bosje en het sanitair van twee plaatselijke eethuizen - eeuwige dank aan deze hele aardige mensen die mijn 10 yuan ter compensatie van de bergjes darmellende niet wilden - én het veel te warme weer - 21 graden gemiddeld met heel het laatste uur 25 en meer - maakten er een calvarietocht van.”
Als je in de laatste vijf km tweemaal op de pot moet gaan zitten, dan heb je misschien wat te veel aan de confituurtaartjes gezeten….