Een tijdje geleden heb ik hier geblogd over mijn aanvaring met een politie agent en de boete die ik gekregen had voor het "rijden op het verkeerde rijvak." Ondertussen is dit al voorgekomen voor "traffic court." De boete bedroeg amper 75$, maar het is altijd beter als je zoiets van je driving record kunt houden om tal van praktische redenen. Op 10 januari on 1.30 pm kwam mijn zaak voor. Samen met zo'n 20 andere verkeersdelinquenten zat ik in een zaaltje te wachten om mijn zegje te kunnen doen. Wel was ik de enige met aan advocaat aan de arm. Heather is immers beëdigd advocaat aan de balie van Illinois en was zo vriendelijk om mij met raad en daad bij te staan en ondertussen ervaring op te doen. Om 1.35 kwam de "rechter" binnen. Een redelijk imposant figuur, glimmende kaalkop: "I am sorry for being late, my watch is running behind, I expect you to be on time and you should expect the same from me- I apologize." Daarna begon de naamafroeping. Toen mijn naam - of wat daar moest voor doorgaan- werd gedeclareerd stond Heather op en zei -met licht trillende stem- "present with representation." Ik voelde een gevoel van schaamte door me heen gaan. "Wie is die lul die voor aan verkeersakkefietje een advocaat onder de arm neemt?" voelde ik mijn medebeklaagden denken. Het geeft je toch een beetje een gevoel dat je een overgepriviligeerd watje bent dat niet voor zichzelf kan opkomen. Een gevoel dat mij niet geheel vreemd is. Anyhow, ondertussen liep Heather rond in de zaal, om informatie in te winnen over de procedures van de rechtbank bij de aanklager en een andere advocaat. Ze weet best wel hoe alles er in Minnesota aan toe gaat, maar nu bevond ze zich in een vreemde omgeving en was alles wat nieuw voor haar. De rechter legde ons uit dat als onze naam werd omgeroepen we ons bij hem dienden aan te bieden en dat hij ons voor de keuze zou stellen: je pleit schuldig en krijgt een gereduceerde boete zonder dat de overtreding op ons "driving record" komt OF je pleit onschuldig en dan wordt op het einde van de zitting je zaak bepleit. Nu, om de zaak te bepleiten is het nodig dat de agent die je de bekeuring gaf aanwezig is. Is dat het geval, en het komt aan op jouw woord tegen dat van de agent, dan zal de rechter allicht de kant van de agent kiezen. Is de politie agent echter niet aanwezig, dan win je sowieso. "Zie je je agent zitten" vroeg Heather me. Nee. De bullebak die tegen me geschreeuwd had was er niet, de agente die me de bekeuring had gegeven ook niet. Toen kwam er nog een agente binnen die ietwat leek op de agente die me de bekeuring had gegeven, maar ik was quasi zeker dat zij het niet was."I don't think she is here" zei ik tegen heather "I am almost sure." Nu is dat wel belangrijk om weten. Als je politie agent er niet is, heb je er ale belang bij om onschuldig te pleiten, want dan win je sowieso. Als je agent er wel is, kies je beter eieren voor je geld en pleit je schuldig en aanvaard je de gereduceerde straf. (hoewel ik eigenlijk van plan was om sowieso onschuldig te pleiten, Heather had zich goed voorbereid en ik vond het best wel het risico waard om haar de zaak te laten pleiten. Amuzement was sowieso verzekerd.) Toen werd ik bij de rechter gesommeerd. De prosecutor fluisterde iets tegen de rechter, waarop de rechter knikte en zei "OK, DWP." Heather wist niet wat dat betekende, het was een afkorting die ze niet kende. Ze vroeg toestemming aan de rechter om met de aanklager te kunnen praten zodat ze kon vast stellen of mijn agente er was of niet. De rechter keek haar vol minachting aan en vroeg haar "why would you do that? the case was dismissed, DWP: dismissed with prejudice." De zaak was geseponeerd. Mijn agente was inderdaad niet op komen dagen, en dan laat de aanklager sowieso de klacht vallen. Twintig seconden later stonden we buiten. Het was niet zoals in de films, waar je de trappen van het gerechtsgebouw afloopt, omzwermd door persmuskieten en je met gezwollen retoriek een rede afsteekt over rechtvaardigheid en retributie. We stonden in de kelder van een overheidsgebouw omringd door neon licht en onverschilligheid. Maar toch, het voelde als een zoete overwinning. Het heeft me wat aan het denken gezet. Aan de ene kant is het natuurlijk wat willekeurig, had mijn agente opgedaagd was ik er allciht aan voor mijn moeite. Zo kun je een boete krijgen om te snel te rijden, maar als je het aanvecht en je hebt het geluk dat je agent niet opdaagt, en dan ga je vrijuit (hoewel, hoe zwaarder de overtreding hoe meer wwarschijnlijk dat je agent opdaagt. Ik denk dat in mijn geval de agente het niet de moeite waard achtte om voor zo'n bullshit ticket naar de rechtbank af te zakken) . Of je hebt een handig advocaat die lastig genoeg is zodat het voor de staat gemakkelijker is om de zaak maar te laten vallen,... Is dit "rechtvaardig?" Tsja, weet ik niet. Ik ben ook niet zo vetrouwd met het Belgisch systeem, maar ik heb een vermoeden dat het er bij ons anders aan toegaat en dat er niet zoveel mogelijkheden zijn om vanonder een boete vandaan te komen. Maar ik moet wel zeggen dat ik het ergens geruststellend vind dat zelfs voor verkeersboetes, het nog steeds de verantwoordelijkheid is van de staat om je schuld te aan te tonen.
Toen we terug op straat stonden zei ik nog tegen Heather "let's file a counter suit for wrongful prosecution." Maar ze had net iets te goed opgelet in de les om mijn suggestie serieus te nemen.