Er staat deze week een artiekeltje in The New Yorker over de Sopranos conference die ik twee weken terug bijgewoond heb en waar ik de grondbrekende paper "Journalism in the Sopranos: Don't shoot the Messenger" heb gepresenteerd.
Die conference was best wel grappig en het niveau van de papers viel mee, maar op zich was het wel gewoon een bende fans die over hun favoriete TV show keuvelden, alleen gebruikten ze wel veel
moeilijke woorden. Een beetje een cross tussen een Star Trek conventie en een academische samenkomst. Hevige discussies werden gevoerd over Christopher als de genre overstijgende gangster, over hoe The Sopranos een kritisch reactie vormen op de movies van Tarantino, en op de shock horror films als Saw, Hostel etc. Ook hadden we het over de spirituele queeste van Paulie Walnuts en het morele kompas van AJ. Echt heftig ging het er aan toe toen iemand de euvele moed had te opperen dat Paulie
eigenlijk geen goed verdiener was, en de poppen gingen al helemaal aan het dansen toen iemand zich afvroeg of Tony ooit Carmella zou kunnen "whacken." (Ja, al die duffe academici bedienden zich gretig van het maffia jargon, best schattig). -by the way, Tony zou Carmella nooit met een vinger aanraken als je het mij vraagt...
Anyhow, al bij al heb ik niet zo danig veel sessies bijgewoond, het weer was mooi en Central Park om de hoek. Best people watching in the world.