Mannen, we zijn langzaam de strijd om het kleinste kamertje aan het verliezen.
Ik herinner me hoe ik als kind in het toilet bij een speelkameraadje (Stijn Vanmaele denk ik) thuis een bordje zag met de tekst "Mannen hou de bril omhoog, want de vrouwen zitten ook graag droog." Een redelijk verzoek, dat werd me thuis ook ingeprent. Met de bril naar beneden wordt het mikken immers iets moeilijker, ongelukjes waarschijnlijker en hun gevolgen onaangenamer. Niet alleen voor vrouwen, mannen zitten ook graag droog.
WC bril omhoog bij het plassen is een norm die ondertussen goed ingeburgerd is, maar moet in een niet zo ver verleden verre van universeel geweest zijn, waarom hingen er anders bordjes in toiletten die mannen aanmaanden dit te doen? Iedereen een droge poep en dus tevreden? Kunnen we eindelijk voldaan achterover leunen, genieten van de vooruitgang die we geboekt hebben en idereen voortaan zijn ding laten doen? Yeah right.
De bril moet niet alleen omhoog, hij moet nadien ook weer omlaag. Ik weet niet of dat typisch Amerikaans is of iets van de laatste jaren, maar het brildebat concentreert zich nu volledig op het terug naar beneden doen van de WC bril. Opstaande WC brils wordt gelinkt aan scheidingen en columnistes breken zich het hoofd over de vraag hoe die venten toch het gewenste toiletgedrag kan worden bijgebracht. Er worden zelfs
hele studies aan het onderwerp gewijd. En waarom al dat gekibbel en gebekvecht? "Sitting down in the middle of the night on a sticky, narrow toilet bowl rim is an experience no one should have to endure." Cry me a river! hmmm, als ik een grote boodschap moet doen, en de bril staat omhoog, dan doe ik hem gewoon omlaag. Heus niet zo moeilijk. Het is me in mijn leven denk ik minder dan 10 keer overkomen dat ik op de rand kwam te zitten. Leuk is anders, maar verre van een traumatiserende ervaring "that no one should have to endure." Het is een beetje zoals een traptrede missen: Je schrikt even, voelt je lichtelijk belachelijk, but that's it. Moest het echt zo'n traumatiserende ervaring zijn voor mij, als het blijkbaar is voor sommige vrouwen, dan zou het me waarschijnlijk nog minder overkomen. Een opstaande WC bril is heus niet zo moeilijk te detecteren, een WC bril naar beneden klappen is een relatief eenvoudige handeling, zelfs voor een vrouw. Maar goed, om de lieve vrede te bewaren toch maar toegeven zal uiteindelijk wel gemakkelijker zijn. You have to pick your battles, I guess.
Maar je geeft een vinger en voor je het weet vraag je je af waar je arm toch gebleven is. Aan de einder neigt reeds een volgend strijdpunt ter kimme. Straks wordt verwacht dat we bij het plassen gaan zitten. In Duitse supermarkten worden tegenwoordig gadgets verkocht die mannen aanmanen om te gaan zitten bij het plassen, en ze gaan als zoete broodjes over de toonbak (1.8 miljoen). Het begint als een kwinkslag, maar geloof mij, achter de schermen worden de degens reeds gescherpt en staat de vijfde brigade van de mannenhaatsters reeds klaar voor een frontale aanval op ons godgiven right to pee standing up. Stop de waanzin.
Lance Armstrong was net bij David Letterman, hij zei dat hij zeker nog een tour
ging rijden, alleen wist hij niet zeker of het de volgende tour zou zijn. Hij heeft zich een beetje meer laten gaan dan gewoonlijk na zijn laatste overwinning.
Thanksgiving ligt al een tijdje achter de rug, maar we hebben nog steeds flink wat overschotjes in de ijskast. Kalkoen is natuurlijk wel een beetje iffy na een paar dagen, maar zolang er nog geen bedekkend slijmlaagje te bespeuren valt is
het wat mij betreft OK. Het is hier algemeen geweten dat Thanksgiving leftovers beter smaken dan tijdens het feestmaal zelf. Allicht omdat je niet verplicht bent die in het gezelschap van je familie te verorberen. De cultus van de leftovers gaat zelfs zover dat mensen er gedichtjes over schrijven en over email doorsturen. Zo stuurde Jeff (Heathers vader) me dit gedichtje door dat hij op zijn beurt van een kennis had gekregen:
'TWAS THE NIGHT OF THANKSGIVING, BUT I JUST COULDN'T SLEEP.
I TRIED COUNTING BACKWARDS, I TRIED COUNTING SHEEP.
THE LEFTOVERS BECKONED - THE DARK MEAT AND WHITE
BUT I FOUGHT THE TEMPTATION WITH ALL OF MY MIGHT
TOSSING AND TURNING WITH ANTICIPATION
THE THOUGHT OF A SNACK BECAME INFATUATION.
SO, I RACED TO THE KITCHEN, FLUNG OPEN THE DOOR
AND GAZED AT THE FRIDGE, FULL OF GOODIES GALORE.
I GOBBLED UP TURKEY AND BUTTERED POTATOES,
PICKLES AND CARROTS, BEANS AND TOMATOES.
I FELT MYSELF SWELLING SO PLUMP AND SO ROUND,
'TIL ALL OF A SUDDEN, I ROSE OFF THE GROUND.
I CRASHED THROUGH THE CEILING, FLOATING INTO THE SKY
WITH A MOUTHFUL OF PUDDING AND A HANDFUL OF PIE.
BUT, I MANAGED TO YELL AS I SOARED PAST THE TREES....
HAPPY EATING TO ALL. PASS THE CRANBERRIES, PLEASE.
MAY YOUR STUFFING BE TASTY, MAY YOUR TURKEY BE PLUMP.
MAY YOUR POTATOES 'N GRAVY HAVE NARY A LUMP.
MAY YOUR YAMS BE DELICIOUS, MAY YOUR PIES TAKE THE PRIZE.
MAY YOUR THANKSGIVING DINNER STAY OFF OF YOUR THIGHS.
HAVE A WONDERFUL THANKSGIVING!
Love to all!!!
Maar, never to be outdone, Jeff kon het daar niet bij laten. Zelf moest
hij de volgende dag een scan van zijn ingewanden doen maken, met zo'n
cameraatje dat via de mond wordt binnengebracht, en kon hij dus -o ramp-
een morgen niet eten. Dus schreef en verstuurde hij het volgende antwoord:
It was really quite lovely
Hearing from you,
But my post-feasting plans
Have got me Quite blue
I'm having a Cat Scan
of the stomach that day,
So have your big feast,
Jeff's NPO, as they say.
In fact the one thing
I must actually partake,
Is two huge containers
Of viscous milk shake.
Not sweet and delicious,
But chalky and sour,
So think of me kindly,
As you drink and devour
That leftover turkey,
that stuffing and corn,
those whpiping cream cookies,
from evening till morn.
8:30 on Friday,
I slug my first glug,
then half of a bottle
at nine I must chug.
I start on the other
At nine and a half,
And finish at 10,
And, oh, don't you laugh.
They call it a smoothie,
Wild berry I think,
But it's not something most folks
would offer to drink.
Then into the cat scan,
Likekty split,
(that is, of course Karen,
If I actually fit).
And I'll listen to Enya,
Whilst they click a few pix,
Of my innards to check if
there's something to fix.
So while you engorge,
drink wine and make merry,
remember your dear friend
Is in something scary.
And if they find nothing,
then nothing is lost,
'cept a day of indulgence,
but that's all it cost.
And if in my belly,
they find a new beast,
Then I'll just have to wait
Till next year for my feast.
For I'm certain it's nothing
to worry about,
Just the wages of sin,
and a life as a lout.
So I'll end with a wish,
to you and to yours,
Have a happy Thanksgiving,
While my gut gets explored.
A new cultural icon is born. Een paar weken terug nam een LA Times fotograaf een kiekje van een Amerikaans soldaat die even een pauze nam van de schiettent in Fallujah. De foto raakte blijkbaar een zenuw en haalde de voorpagina van meer dan 100 kranten en werd ook onder andere op CBS nieuws getoond. Met de sigaret nonchalant tussen lippen geklemd refereert die foto uiteraard naar de Marlboro Man, James Dean en Humphrey Bogart, wat wellicht ten dele verklaart hoe de soldaat meteen tot cultureel icoon werd verheven. Hoewel, sommige kranten kregen nogal wat boze lezersbrieven voor het publiceren van die foto omdat ze het aangedurfd hadden een roker op de voorpagina te zetten. Wat moesten de kindekens die naar soldaten opkijken daar niet van denken? Na de vechtende basketballers vallen nu ook de rokende soldaten door de mand als rolmodel. Straks moet de jeugd van Amerika het nog stellen met de eigen ouders als stichtende voorbeelden. Als dat maar goed gaat. Het is natuurlijk ook wel een beetje bedenkelijk dat het publieke debat ivm Amerikaanse aanwezigheid in Irak zich vooral toespitst op de rookgewoontes van "onze jongens." Een ironie die een columnist van The Guardian niet ontging. En de soldaat? die rookte voort.
De clip van de vechtende basketmiljonairs was hier bijna non-stop te bekijken in prime time. In mijn klas (ik onderwijs media ethiek dit semester) zitten er een paar jonge moeders die af en toe al eens een zaag durven spannen over al het geweld dat er de dag van vandaag op TV te zien is, bezorgd als ze zijn over de onschuld van hun kinderkens. Dus vroeg ik op een dag als binnenkomer (en als tijdvreter, ik was niet echt super voorbereid die dag) of er bepaalde zaken waren op TV die volgens hen media etisch gezien niet dooe de beugel konden. Ik had gedacht dat ze misschien de beelden van vechtende basketballers, toch rolmodellen voor vele kleine Amerikaantjes, er een beetje over zouden vinden. Er was ook nog die Amerikaanse soldaat die een gewonde Irakees afknalde, hoewel dat hier zwaar ge-edit op de buis kwam, vroeg ik me af of er daar misschien geen discussietje inzat die de vijftig minuten iets vlugger voorbij zou doen gaan. Er zitten immers ook een paar examplaren in de klas die brand roepen telkens er iets te zien of te lezen valt in de media dat kritisch is tov van “the troops.”
Het antwoord dat ik kreeg had echter niets met bovenstaande voorbeelden van doen. Waar men zich vooral aan gestoord had deze week (of toch een paar mensen) was een suggestief voorfilmpje voor Monday Night
Football waarin Tyrell Owens (wide receiver voor the Philadelphia Eagles) en een actrice uit de nieuwe TV hit in America, desperate housewifes , wat staan flirten en je op het einde zelfs –gasp- de blote rug van de sexy blondine van dienst te zien krijgt. Groot alarm, kwade kijkers, iedereen biedt zijn excuses aan voor dit vuige stukje televisie. The FCC (federal communication commission) die de laatste tijd kwistig boetes uitgedeeld heeft (o.a. aan Howard Stern en aan ABC ivm met nipplegate) staat al met het boeteboekje in aanslag. Hypocriet? Volgens een columnist van newsweek in ieder geval wel.
Gisteren een hele dag door gegeten en TV gekeken bij Heathers vader ter ere van Thanksgiving. Dat staat daar wel vaker op het programma , maar nu moesten we er zelfs geen schuldgevoel bij hebben, that's what Thanksgiving is all about.
Later op de avond nog samen met Heather een filmpje gepikt. We waren van plan om naar Alexander (naar Alexander de Grote) te gaan kijken, maar na de vernietigende kritieken toch maar een andere keuze gemaakt: Sideways . Niet zo goed als we gehoopt hadden, maar toch best leuk. Paul Giametti, (wiens ster als karakteracteur aan het rijzen is), speelt een depressieve wanna-be schrijver en amateur oenoloog die samen met zijn playboy vriend en B-acteur op wijnvakantie gaat in California om de remmen nog eens los te gooien voor zijn vriend in het huwelijksbootje stapt. Dit had echt een goede film kunnen worden, maar jammer genoeg rijdt de film zich vast in voorspelbare verhaallijnen en worden personages al vlug karikaturen. Dit gebeurt vaak bij Amerikaanse independent movies. Als er een film gemaakt wordt die een beetje van het geijkte pad afwijkt nemen de regiseurs het publiek bij de hand en leggen er alles vingerdik op. Subtiele suggesties zijn vaak ver te zoeken. Iedereen liep hier vorig jaar bijvoorbeeld erg hoog op met Mystic River,Lost in Translation and , 21 grams films over zogezegde authentieke emoties die er zo vingerdik opgelegd worden dat er nog maar weinig authentieks aan is. Wat mij betreft vooral tenenkrullen geblazen.
Vandaag is thanksgiving, de belangrijkste Amerikaanse feestdag, die in typisch Amerikaanse stijl gevierd wordt. Op donderdag is er een vreetfestijntje en eet
men zich in een coma (kalkoen) en op vrijdag gaat iedereen shoppen. De vrijdag na thanksgiving is de drukste winkeldag van het jaar, de winkels gaan open om zes uur 's morgens en er zijn overal superkoopjes te doen. eten en shoppen, geen wonder dat het iedereens favoriete feestdag is. Mijn Thanksgiving was bijna helemaal geslaagd toen ik op de site van club brugge las dat Club Utrecht in de VS zou worden uitgezonden, maar het kanaal in kwestie zit hier niet op de kabel, wordt het toch weer American football kijken op Thanksgiving.
Een editoriaal in de Minnesota Daily had het gisteren over de racistische oerwoudgeluiden die van de tribunes rolden telkens een zwarte speler aan de bal kwam tijdens Spanje-Engeland. Zoiets zou hier niet kunnen Amerikanen vinden Europeanen dan ook vaak wat racisitisch. Ze fronsen de wenkbrauwen als ze bijvoorbeeld horen over het verbod op sluiers in Frankrijk en hoe moeilijk het samenleven tussen migranten en oorspronkelijke bevolking verloopt in Europa. Dan zien ze ons toch weer een beetje als dat continent dat altijd al geplaagd is geweest door godsdienstoorlogen en intolerantie waar hun voorvaders voor op de vlucht sloegen. Amerikanan begrijpen al die poeha om een hoofddoek niet. Om in Amerika geaccepteerd te worden volstaat het dat je gelooft in de vrije markt and the American dream, dat je op Superbowl Sunday samen met de rest van Amerika voor de buis zit (als sport je niets zegt dan kijk je gewoon voor de nieuwe reclamefilmpjes die dan steevast gelanceerd worden) en dat je op the Fourth of July met veel "waws" and "greats"naar het vuurwerk gaat kijken. Of je daarbij dan een hoofddoek of een neusring draagt, doet er niet toe: one nation, undivided. Op dat vlak is men hier veel toleranter dan in Europa. Als men iemand tegenkomt die er een beetje anders uitziet, heeft men in Amerika niet de reflex om meteen te controleren of de portefeuille nog op z'n plaats zit, maar heeft men veeleer iets van "wow, that is so interesting." En meestal is die belangstelling niet geveinsd, Amerikanen zijn nog niet zo misantropisch en cynisch als wij, en that's part of the charm of America. Daarom vind ik de herverkiezing van Bush dan ook jammer, omdat hij en de haviken in zijn kabinet met hun propaganda van de angst en het wantrouwen die heerlijke naiviteit proberen uit te roeien.
NPR is momenteel bezig aan een interessante reeks reportages over de Islam in Europa. En ook de New Yorker heeft een interessant, maar nogal lang, artikel over het hoofddoekenverbod in Frankrijk.
Ik zit in mijn oude koffieshop, the Urban Bean, ik kwam hier veel tijdens mijn semi-vrijgezellenjaar toen Heather vorig jaar in Leuven was, ik woonde toen vlakbij. Nu zijn we naar een meer huisje-boompje-beestje wijk verhuisd, en in de koffieshop daar krijg ik het soms een beetje benauwd. Het zit er vol van huisvrouwen op zoek naar een leven die de paardefluisteraar lezen, software developers die op hun vijfendertigste op pensioen gegaan zijn, en nog het ergst van al: kinderen. In bepaalde restaurants mag je je mobieltje niet gebruiken, roken mag binnekort ook nergens meer, honden moeten aan de leiband, want we moeten aan het comfort van onze medemensen denken, maar die losgeslagen bacteriehaarden die vrolijk neuskeutels aan de tafels smeren mogen overal ongehinderd binnen. Bijkomend probleem is dan nog eens dat de ouders, beate geitenwollen sokken net terug van hun meditatieles, meer geloven in de zachte ipv van de losse hand om hun kroost de beginselen van beschaafd gedrag bij te brengen: "Now Amber, what did Mommy say about kicking strangers in the leg?"
Daar moest ik dus even van weg. Ik zit nu bij het aquarium van de Urban Bean, de enige reden waarom er hier soms kinderen over de vloer komen (er zit namelijk een clownfish in, net zoals Nemo), maar nu tekent de gebruikelijke mix van studenten, professionele slackers en een dakloze of twee present. Naast mij zit er kettingroker luidop te praten aan zijn telefoon, but no child to be seen. Er zitten hier ook altijd een paar ex alcoholiekers, die zich sinds ze sober geworden zijn op filosofie geworpen hebben, interessante conversaties. "If Sartre would have been an alcoholic he would have been a gin drinker!" De romantiek van de zelfkant van de maatschappij...
Reports of its dead have been greatly exaggerated. Mijn geweeklaag over de sluiting van First Avenue, de groezelige rock club downtown, was een beetje voorbarig, vrijdag gingen de deuren weer open. (weet niet of je deze link kan openen zonder een sign up te moeten invullen..
Een tijdje terug opende recht over First Avenue een Block E. Een gigantisch entertainment complex met Americana at its worst, ketenrestaurants, Hard Rock cafe, een gigantisch luna park, kitcherige clubs en een bioscoopcomlex, niet iedereen was er even zeer over te spreken, het is een architectureel gedrocht, maar over smaken valt te twisten . Downtown kon ook wel een infusie gebruiken, en Minneapolis doet tenminste iets om zijn stadscentrum levendig te houden. In vele steden in de Midwest zijn de stadscentra zo dood als wat. Ik was een paar jaar teug in Kansas City voor een conferentie, en als je daar rondloopt is het alsof je in een spookstad rondwaart. Bijna niemand op straat, geen winkels, geen bars, alles is naar de suburbs gezogen, en de inner city verpaupert. Tijdens een avondwandelingetje vroeg de enige levende ziel die ik tegenkwam of ik "some rocks" wilde, ik vermoed dat hij daarmee crack cocaine bedoelde.
Dus Block E zal wel de baarlijke duivel niet zijn, ik ga er graag een filmpie pikken, en First Avenue zal ook wel niet louter door de liefde voor muziek gedreven worden, maar toch,... als je moet kiezen dus de kleine onafhankelijke muziekclub, die het opneemt tegen Clear Channel, die veel doet voor de plaatselijke muziek, die eigendom is van locals, en de chainbusiness die je overal in de V.S terugvindt, dan gaat je synpathie toch eerder naar de eerste uit. Niet bij het gemeentebestuur van Minneapolis, een reden waarom First Avenue zo in de problemen zit is dat ze zoveel belastingen/taxen moeten betalen. Nu ja, iedereen is gelijk voor de wet. Of toch niet. blijkt dat hun overburen van Block E, die vele keren groter zijn, vele keren meer poen binnenrijven en vele keren meer lobbying power hebben veel minder belasting moeten betalen:
Unpaid real-estate taxes made up most of the debt of the previous management company. The club paid about $109,000 in 2004 Hennepin County property taxes. Its new neighbor across 7th Street, the Block E entertainment complex, only owed about $5,200 based on a city deal with its developers.
Niet eerlijk... life's good, but not fair at all!
Wooaa. een paar dagen geleden speelden the Indiana Pacers tegen de Detroit Pistons, en things got a little out of control, in wat vele waarnemers de ergste
rel in ooit in de NBA noemen.IFilm heeft de clip online En dan te denken dat Canotona destijds voor een zijn janette karatetrapje maanden schorsing aan de broek kreeg.
Bijna thankgiving en nog steeds geen sneeuw, maar het begint wel zachtjes aan af te koelen. Lekker weer om nog eens te gaan fietsen. Donderdag serieus met mijn technische beperkingen gefronteerd geworden rond
brownie lake. Ook ondervonden dat je met zo'n rock shocks vooraan bij steile afdaligen makkelijker over het stuur gekatapulteerd wordt.
Deze entry intikken gaat een beetje moeilijk, ik zit een beetje met nevel in de kop. Vanavond had Jeff, Heathers vader, ons uitgenodigd naar de jaarlijkse fundraiser/eetfestijn van de Franse kamer van koophandel, ter ere van de komst nieuwe beaujolais. Jeff is een liefhebber van lekker eten, en dat is een understatement. Hij is een bijdehandse joods advocaat, (specialiteit: drinking and driving offenses) man van de wereld, rad van tong maar gul van hart, en doet niets liever dan mensen meenemen naar zijn favoriete restaurants. Het komt er dan vooral op aan om in te gaan op zijn suggesties en te luisteren naar zijn best wel onderhoudende anecdotes en ad rem opmerkingen. Telkens ik gasten uit Vlaanderen op bezoek had, mijn ouders, neef Ruben of vriend Steven en Isabel, stond Jeff letterlijk te popelen van ongeduld om hen uit eten te nemen. Als we bij ons de term "typisch amerikaans" in de mond nemen, is dat meestal negatief, maar Jeff is typisch Amerikaans in de positieve zin: openhartig, joviaal,
weinig vooroordelen en altijd en overal op zijn gemak, maar ook gauw verveeld en behoefte aan constante stimulans. Hij was al weken bezig over deze avond: "It's the best night of the year, better than New Year." En het was ook best de moeite. Vele lekker hapjes en een paar authentieke Fransen (wat in Amerika overeenkomt met vrouwen met okselhaar en venten die nooit douchen en altijd vuile bedoelingen hebben) zorgden voor een lekker sfeertje. El vino did flow! Er was ook een stille veiling, Jeff bood en won op drie hondebedden (French design), zijn vrouw maakte een betere keuze en tikte voor een prikkie (relatief gezien) vier tickts voor de Timberwolves op de kop. Ik bood op niets maar win wellicht een houten kop for a day.
Gisteren naar Supersize Me gekeken op DVD, een documentaire een beetje in de vlotte stijl van Michael Moore, waarin de maker de voedings- en fast food industrie op de korrel neemt. Net zoals met de tabaksindustrie destijds worden hier en daar fast food ketens voor de rechter gesleurd -vooralsnog zonder success- door klanten die na jarenlang trouw MacDonaldsbezoek hun gezondheidsproblemen willen afschuiven op de fast food ketens. Omdat de rechter oordeelde dat het oorzakelijk verband tussen MacDonalds eten en gezondheidsproblemen niet onomstotelijk vast staat, werd de klacht uiteindelijk ongegrond verklaard. Voor de maker van de documentaire de aanzet om de proef op de som te nemen: hij at een hele maand niets anders dan MacDonalds, voor breakfast, lunch, and dinner. Surprise, surprise, op het einde was hij er redelijk slecht aan toe: lever was verworden tot een klomp vet, cholesterol door het dak, voelde zich depressief, was 25 pond (12-15 kg) aangekomen, bloed dik als stroop vol met schadelijke stoffen, etc. etc. Na zo’n drie weken raadden zijn dokters hem met aandrang, doch tevergeefs, aan zijn experiment stop te zetten.
Veel nieuws kom je voor het overige niet te weten: zwaarlijvigheid wordt een steeds groter probleem in the V.S., fast food is ongezond, de voedingsindustrie is meer bekommerd om het financiële welzijn van de aandeelhouders dan om de volksgezondheid, handige reclamejongens brainwashen ons van jongsaf aan om suikerwater bij de sloten te drinken en ons vol te proppen met chicken nuggets en ander mystery meat, etc. Tell me something I don’t know. Verder passeerden er nog een paar fijne examplaren de revu: eentje -die er eigenlijk helemaal niet zo slecht uitzag- die jaarlijks zo’n 700 Big Macs verorberde en een andere die er samen met zijn vrouw iedere twee weken zo’n 50 2-liter flessen cola doorjaagde, wat uiteindelijk tijdelijke blindheid veroorzaakt had.
De DVD was nog warm toen ik op TV iets zag over de nieuwe hamburger die zopas werd geintroduceerd door Hardee's, (zeer matige fast food keten): The Monster ThickBurger, 107 grams of fat, 1400 calories. Op het plaatselijke nieuws was er zelfs een special over, niet over het feit dat de Monster Burger een nagel in je doodskist kan zijn maar omdat een Minnesota Vikings speler, David Dixon, aan wie de geneugten van een stgevige vleesmaaltijd wellicht niet vreemd zijn, voor een goed doel Monster Burgers verkocht in een lokale Hardee’s. Allen daarheen!!! Tot zover de rol van de kritische media….
Aan de andere kant moet ik wel toegeven dat ik best wel eens een Monster Burgertje zou willen verorberen, ziet er eigenlijk helemaal niet zo slecht uit, en ik heb nog geen middag eten gehad….
Ritje gaan doen in Theodore Wirth Park gisterenmiddag. Veel , twisting and turning ze (ecomaffia) hebben niet graag dat er te veel vaart wordt gemaakt, erosie en zo. Maar wel leuk, want ik was er helemaal in mijn ukkie (wat doet iedereen toch op een maandagvoormiddag?), afgezien dan van een baby hertje dat ik wel vijf maal tegengekomen ben, en dat me tot zo'n meter of vijf liet naderen. Nu zijn herten hier heus niet zo zeldzaam, de meeste Minnesotans hebben er ooit wel eentje overhoop gereden, en doordat er niet genoeg wolven meer over zijn, hebben ze ook geen natuurlijke vijanden meer. Gevolg: overpopulation. bambi must die
Vikings lose against Green Bay. Voor een sportfan in Minnesota is dat zowat hetzelfde als "Club verliest tegen Anderlecht" voor een sportfan in Brugge. Gisteren speelden the Vikings tegen The Green Bay Packers de aartsrivalen uit Wisconsin. Na een come back van the Vikings won Green Bay uiteindelijk met een field goal in de laatste seconde. Een vertrouwd gevoel voor Vikings fans, of fans van sport in het algemeen in Minnesota, waar het altijd van net niet is. Enkel het Baseball team, the Minnesota Twins heeft ooit een nationale titel bahaald (1987 en 1991).
American Football is eigenlijk een beetje een nepsport, het ligt veel te vaak stil, er zijn veel te veel regels, veel discutabele beslissingen, de spelers zijn over het algemeen enorme kwallen die alleen omwille van het feit dat ze dik en groot zijn een riant salaris als professioneel atleet opstrijken. Het is allemaal een beetje een testosteronkermis. Maar het is wel de meest populaire kijksport, en daar kan ik wel inkomen, het is de ideale sport om met een paar vrienden in een bar, met een paar pitchers en kippevleugeltjes bij de hand naar te kijken. Het duurt lekker lang, er is genoeg tijd en dode momenten om over van alles en nog wat te leuteren, lekker ontspannen. Gisteren bijvoorbeeld, met een paar vrienden de wedsrijd bekeken in Sally's, waar Vikings en Packers fans broederlijk naast elkaar de wedstrijd volgden.
Een fijne band houdt ermee op. Gisteren samen met Petter in de Fine Line naar een luna concert geweest. Perfecte Zondagavondmuziek. Luna speelt, zogenaamde dream pop, melancholische pop songs met kleine weerhaakjes, of zoals Heather het pleegt te noemen: sad bastard music. Na dertien jaar en een karrevracht albuns houdt Luna ermee op, als je na zoveel jaren nog steeds slechts voor een paar honderd man speelt, terwijl je van recensenten niets dan lof krijgt, dan houdt het ooit wel eens op. Het werd in ieder geval een afscheid in stijl. They will be missed.
Beetje overdreven, maar wel schattig, Kerry stemmers bieden hun verontschuldigingen aan de wereld aan.
The onion, America's finest news source, heeft een grappig artikel over de verkiezingen. The onion is een weekly paper vol met satirisch nep nieuws, een beetje zoals Deng nu ook probeert te doen met de Deng Herald. The Onion is indertijd ontsproten aan het brein van enkele studenten in Madison, Wisconsin (buurstaat van Minnesota) en is ondertussen een nationaal instituut geworden (Sinds kort hebben ze ook een editie voor Minneapolis). Een favorietje van mij is hun artikel over Clinton die klinkers wil droppen over Bosnie.
Goed nieuws, een colloquium proposal dat ik samen met Jack B. een ex-graduate student en nu professor aan Iona college heb voorbereid is aanvaard. Het colloquium vindt plaats in Eugene, Oregon en alle onkosten worden vergoed. Enig tegenvallertje is dat we nu ook een paper moeten zien te schrijven op basis van ons nogal vaag en ambitieus voorstel. Dat wordt wellicht een beetje zweten, want veel vertrouwen heb ik niet echt in , mijn collega.
Jack deed hier enige jaren terug zijn doctoraat, na vele en lange omzwervingen die onder andere een paar jaar in het seminarie, journalistenwerk en PR werk voor Cops, America's Most Wanted, David Letterman en andere TV shows behelsden. Jack is geboren en getogen aan de oostkust, is nooit getrouwd, is het prototype van a male chauvenistic pig, praat graag en veel, bij voorkeur over zichzelf. Zijn grote mond heeft hem niet veel vrienden gemaakt hier in Minnesota, waar men meer een Midwest mentaliteit heeft, beleefd, vriendelijk en braaf. Jack didn't quite fit in. Als the New York Yankees weer eens de World Series hadden gewonnen kwam hij steevast met zijn Yankees pet binnengewandeld: "Oh yeah baby, Yankees on the top of the world again, try again next year." Zijn omgang met vrouwen was ook niet echt je dat. Tijdens het eerste gesprek dat ik ooit met Jack had, kwam Giovanna, een Italiaanse graduate student voorbijgewandeld waarop Jack me toefluisterde "I wouldn't mind taking her for a round around the block." Beetje vreemde binnenkomer. De meeste vrouwelijke studenten meden hem dan ookals de pest. Ik was een semester zijn assistent, studentenevaluaties met Jack gingen slechts zelden over academische prestaties: "did you see that set of knockers on the blond one in the second row? How am I supposed to teach?" En nu schrijf ik dus samen met Jack een paper over hoe de feministisch geinspireerde ethische theorieen een bijdrage kunnen leveren aan applied media ethics. het kan raar lopen. Een andere graduate student, die ooit met Jack aan een paper werkte was niet al te zeer te spreken over die samenwerking. Hij had al het werk verricht maar toen hun artikel uiteindelijk gepubliceerd werd was het wel Jack die triomfantelijk het kantoor kwam binnengestapt: "ladies and gentlemen, say hello to the scholar."
Maar al bij al is hij geen kwaaie kerel, die het hart op de goede plaats heeft, die me eigenlijk best wel kan amuseren, en die wordt gemist in the office . Nu zit het daar vol met trienen die het de hele tijd over hun katten, reality TV shows en hun trouwplannen hebben. It drives me insane, en doet me verlangen naar de tijden dat Jack met sappige anecdotes de dag kleurde ("one time, I am doing PR for Michael J. Fox, who was boozing heavily at the times. He got pulled over by the cops with an open bottle of booze in the car. So yours truly got woken up at ass crack of dawn, to talk to the tabloids. So I tell those cocksuckers that he was not drunk but that he only had been pulled over for an open container violation, bla bla bla") Het hoogtepunt van zijn carrierre is zijn PR werk voor America's Most Wanted, waarover hij een boek geschreven heeft. "I got a car out of it, but it didn't get me laid." Uiteindelijk werd hij afgevloeid bij FOX, en hoewel hij het nooit met zoveel woorden gezegd heeft, denk ik dat zijn werkrelaties met vrouwelijk collega's daar iets mee te maken hadden. Maar zoals gezegd, Jack is bijlange na de kwaaiste niet, en I'll take Jack over al die grijze academiemuizen any day.
Toen ik hem vorige Augustus op een conferentie in Toronto tegenkwam (hij heeft nu les ergens aan de oostkust, half uurtje van New York) hebben we dan ook een paar avondjes samen in de hotelbar doorgebracht (zijn school betaalde al zijn onkosten) en daar is dan ook het plan gerijpt om samen een proposal te schrijven voor het ethics colloquium in Eugene. Volgens Jack zitten er veel "cuties" in Eugene...
Net terug van een Pixies concert. Nadat ze hier bijna zeven maand hun reunie tournee begonnen deden Frank Black and co opnieuw de Twin Cities aan, Saint Paul deze keer. Op hun eerste doorkomst speelden ze in the Fine Line voor zo'n 800 man, nu voor zo'n drie a vier duizend in het Roy Wilkens auditorium in Saint Paul, dat nog het best te vergelijken valt met een vliegtuigloods. Erbarmelijke acoustiek, ongezellig en 4.75$ voor een Miller waterbiertje. Afzetterij. Het was dus duidelijk in een minder intimistische sfeer, maar ze leken na zeven maand touren wel veel meer op hun gemak, en leken er nog altijd veel zin in te hebben. Grumpy Frank Black ginnegapte er zelfs af en toe op los. En hun songs staan er gewoon, zelfde set min of meer als in April en als in Werchter (wel iets langer), bijna alles van Doolittle en Surfer Rosa, een Neil Young cover (winterlong) en bitter weinig van hun laatste albums (velouria). Where is my mind, gauge away, en slow-mo versie van Wave of mutilation bleven bij. Nadien nog naar Sally's Bar and Grill geweest, 1$ pints tussen 11 pm and midnight!!!
De verkiezingsuitslag laat me maar niet los. Vandaag viel de nieuwe
New Yorker in de bus. The New Yorker is een tweeewekelijks tijdschrift over politiek, kunst, literatuur etc dat als geen ander de vinger aan de pols van de moderne tijden weet te houden. De artikels, hoewel soms aan de lange kant, zijn een genot om lezen en hebben die zelfzekere intellectuele autoriteit die wellicht vanzelf komt als men de wereld bekijkt vanuit het culturele epicentrum. The New Yorker is ook befaamd omwille van zijn artwork, en vooral omwille van de hilarische cartoons.
In The New Yorker van deze week staat een interessant editoriaal, waarin de schrijver die gevestigd is aan de oostkust zijn beklag doet over de verkiezingen en een interesasant gegeven aanhaalt: dat al die kiezers in The American Heartland die voor Bush gestemd hebben omwille van zijn agressieve aanpak van de terroristendreiging nooit een doelwit van Al-Qaeda geweest zijn en dat ook niet zullen zijn. De aanslagen vonden plaats in New York (Kerry 3 keer meer stemmen dan Bush) en Washington DC (Kerry 9 keer meer stemmen dan Bush). Eventuele toekomstige aanslagen zullen allicht in steden aan de kusten plaatsvinden, niet in "The Heartland," voor Al-Qaeda, zijn wij, aan de kusten en in de steden, the American Heartland, schrijft hij, en hebben geen vertrouwen in hoe Bush de strijd tegen terrorisme aanpakt.
Hij geeft ook nog een mooie sneer richting evangelical right, de blanke conservatieve christenen die op 2 november massaal vanonder hun
kruisbeeld vandaan zijn gekropen om Bush nog 4 jaar op post te houden:
The early analyses credited Bush’s victory to religious conservatives, particularly those in the evangelical movement. In voting for Bush, as eighty per cent of them did, many of these formerly nonvoting white evangelicals are remaining true to their unworldliness. In voting for a party that wants to tax work rather than wealth, that scorns thrift, that sees the natural world not as a common inheritance but as an object of exploitation, and that equates economic inequality with economic vitality, they have voted against their own material (and, some might imagine, spiritual) well-being. The moral values that stirred them seem not to encompass botched wars or economic injustices or environmental depredations; rather, moral values are about sexual behavior and its various manifestations and outcomes, about family structures, and about a particularly demonstrative brand of religious piety. What was important to these voters, it appears, was not Bush’s public record but what they conceived to be his private soul. He is a good Christian, so his policy failures are forgivable. He is a saved sinner, so the dissipations of his early and middle years are not tokens of a weak character but testaments to the transformative power of his faith. He relies on God for guidance, so his intellectual laziness is not a danger.
Ik zit nog wat na te luisteren naar radio 1 of radio sporza or whatever it is called, na de voetbal, en The Smiths worden zowaar gedraaid, en dan nog een niet voor de hand liggende keuze: Heaven knows I'm miserable now ("what she asked of me, at the end of the day, Calligula would have have blushed"), er moet ergens een fan zitten op de VRT redactie. Talking about the mighty quiff, Heather en ik zijn een paar weken terug naar Chicago gereden (6 uur heen, 8 uur terug) om Morrissey aldaar aan het werk te zien, en hij was in fine form en speelde zelfs een paar Smiths klassiekers. How Soon is Now (als opener), Rubber Ring, Last Night I dreamt that Somebody Loved Me, There is a Light that Never Goes Out and Bigmouth Strikes Again. Merkwaardig genoeg waren de hoogtepunten, voor mij althans, een paar nummers van zijn nieuwe album: First of the Gang to Die (een van zijn beste popsong sinds Suedehead), I have forgiven Jesus, and Let me kiss you, die hij met veel meer overtuiging bracht dan de Smiths songs die meer crowd pleasers en een trip down nostalgia lane waren, waarbij Johnny Marr toch werd gemist. Maar al bij al dik de moeite, hij speelt de rol van misbegrepen overgevoelig genie nog altijd overtuigend (email van een vriend toen die vernam dat ik naar het optreden ging: "Tell morrissey that everything will be all right, he can stop being sad now") en hij is eigenlijk ook een veel beter zanger geworden.
Anyhow, als ik ooit tijd heb post il wel eens een vollediger verslag, maar voor Heather is het alvast een eyeopener geweest; ze is gisteren naar Tears for Fears gaan kijken met een neurotische law school collega en wist alvast te zeggen dat dat optreden verbleekte in vergelijking met dat van mozzer. Goed zo, proficiat en een bank vooruit, nu nog die Styx en Celine Dion CDs (die ze ondanks mijn uitdrukkelijk verbod steeds in mijn exquise CD collectie plaatst) verbranden en het komt misschien toch nog goed.
Club wint, anderlecht verliest: Vroeger een recept voor een geslaagd weekend,
nu toch nog steeds goed om een kille woensdagmiddag iets draaglijker te maken.
Sad story. Een huisgenoot van Pascal zijn lief (are you following?) is opgeroepen om in Irak met een vrachtwagen te gaan rondrijden in Tikrit and Fallujah. Ze had zich op haar zeventiende ingeschreven bij de reservisten, die moeten een keer per maand een weekendje gaan trainen en een keer per jaar voor twee weken op trainingskamp. Nogal wat jongeren uit minder begoede milieus doen dit omdat het leger dan instaat voor (een deel van) hun inschrijvingsgeld aan de universiteit. (wat niet gering is hier en de laatste jaren sterk de hoogte is ingeschoten) Toen ze zich inschreef werd haar gegarandeerd dat ze enkel zou worden opgeroepen om bijstand te verlenen bij natuurrampen en dat ze nooit naar oorlogsgebied zou worden gestuurd. Niet dus. Volgens Pascal was het daar de laatste weken constant bleitsoep-a-gogo. Daar ze een student is hier aan de U of M wijdde de campusrkant, the Minnesota Daily een hele reportage aan haar.
Ook hier een belangrijke uitspraak van een rechbank vandaag. Wat de internationale gemeenschap niet kan, kan het Amerikaanse rechtssysteem wel: Bush en co doen inzien dat internationale verdragen niet zomaar met de voeten kunnen getreden worden. Vandaag heeft een rechtbank beslist dat niet zomaar spoorslags kan worden aangenomen dat de gevangenen in Guantanamo Bay enemy combatants zijn (op wie Geneve conventie niet van toepassing is) en geen prisoners of war (wel Geneve conventie bescherming).
Wat als Bush campagne zou moeten voeren tegen the man himself?
Ik zie net dat het Blokk arrest bevestigd is door Cassatie, en ik zit toevallig net
een gelijkaardige First Amendment case te lezen uit 1919, Whitney v. California. Serendipity at work. In de zaak Whitney, werd ene Anita Whitney veroodeeld omdat ze een groep geholpen had die een Communistische Partij wilde starten, die, volgens de overheid het oogmerk had een revolutie tegen het gezag te ontketenen. Whitney werd uiteindelijk veroordeeld, maar Justice Brandeis' "concurrence" (hij was van mening dat de veroordeling geldig was op basis van procedurele en technisch argumenten) is the claim to fame van
deze rechtszaak en zou een grote invloed hebben op de interpretatie van vrijheid van meningsuiting in de V.S.. Mijn advisor Jane Kirtley , een hevige voorvechtster van het vrije woord kan wellicht moeilijk de oogjes droog houden bij deze passage:
Those who won our independence believed that the final end of the state was to make men free to develop their faculties, and that in its government the deliberative forces should prevail over the arbitrary. They valued liberty both as an end and as a means. They believed liberty to the secret of happiness and courage to be the secret of liberty. They believed that freedom to think as you will and to speak as you think are means indispensable to the discovery and spread of political truth; that without free speech and assembly discussion would be futile; that with them, discussion affords ordinarily adequate protection against the dissemination of noxious doctrine; that the greatest menace to freedom is an inert people; that public discussion is a political duty; and that this should be a fundamental principle of the American government. They recognized the risks to which all human institutions are subject. But they knew that order cannot be secured merely through fear of punishment for its infraction; that it is hazardous to discourage thought, hope and imagination; that fear breeds repression; that repression breeds hate; that hate menaces stable government; that the path of safety lies in the opportunity to discuss freely supposed grievances and proposed remedies; and that the fitting remedy for evil counsels is good ones. Believing in the power of reason as applied through public discussion, they eschewed silence coerced by law-the argument of force in its worst form. Recognizing the occasional tyrannies of governing majorities, they amended the Constitution so that free speech and assembly should be guaranteed.
Those who won our independence by revolution were not cowards. They did not fear political change. They did not exalt order at the cost of liberty. To courageous, selfreliant men, with confidence in the power of free and fearless reasoning applied through the processes of popular government, no danger flowing from speech can be deemed clear and present, unless the incidence of the evil apprehended is so imminent that it may befall before there is opportunity for full discussion. If there be time to expose through discussion the falsehood and fallacies, to avert the evil by the processes of education, the remedy to be applied is more speech, not enforced silence. Only an emergency can justify repression. Such must be the rule if authority is to be reconciled with freedom. 5 Such, in my opinion, is the command of the Constitution. It is therefore always open to Americans to challenge a law abridging free speech and assembly by showing that there was no emergency justifying it. .....
Vandaag na het "werk" (les gegeven tot 10 uur) fiets op de auto gezet en gaan mountainbiken in Lebanon Hills . The advanced loop was al plenty challenging for me, the XX expert loop, mijn doodssmak van een paar weken terug indachtig, maar links laten liggen. En wat nu precies de bedoeling is van grote stenen op het parcours te leggen is me ook een raadsel.
Over het hoofd gezien toen ik deze blog begon en vandaag ondervonden aan de telefoon: moeders lezen ook blogs.
Zaterdag kwam een speciale editie uit van Newsweek, waarop ik een abonnement heb. Meer dan 80 bladzijden over de verkiezingen. give it a
rest won't you.... Q ligt al twee weken op mijn nachtkastje en ik zit nog niet eens
aan pagina 50, dus denk ik niet dat ik 80 bladzijden verkiezingsnieuws de baas kan, maar op de bus naar school deze morgen toch even in het blad gegrasduind
en in het openingsartikel staat een quote die volgens mij de nagel op de kop slaat:
"Hardly a philosophical man, and certainly not an intellectual, this Bush nevertheless succeeded by propounding big ideas—moral or strategic—and by turning every argument about domestic policy or war into a Manichaean clash of conflicting world views. The war in Iraq wasn't just a way to fight terrorism, but a means to spread liberty across the planet. Tax cuts weren't just stimulative, they were the emblems and engines of freedom. When Kerry raised questions about the disappearance of high-potency explosives at Al Qaqaa ammo dump in Iraq, Bush called the criticism an unpatriotic attack on the military—and got away with it. "The Bush campaign turned everything into a matter of an ultimate choice between right and wrong," said GOP strategist Tony Fabrizio. "They painted bright yellow lines everywhere. It was brilliant."
In al het misprijzen dat Bush aan jullie kant van de Atlantische oceaan opwekt, wordt dit misschien over het hoofd gezien, dat bush de ideologie, het Grote Verhaal, terug in de politiek gebracht heeft. Nu is het in een tweepartijenstelsel
altijd veel meer te doen om de verschillen dan de gelijkenissen dan in ons systeem het geval is, maar toch,... Toen ik in het voorjaar een beetje de verkiezingscampagne in Belgie volgde viel me toch op hoe de traditionele partijen allemaal eenheidsworst produceren, en dat partij-ideologen plaats hebben gemaakt voor populaire talking heads die allemaal min of meer hetzelfde verhaal vertellen. Beetje saai toch allemaal. Ik zou zeggen, haal de socialisten van de oude stempel, de pilarenbijters bij de kaloten en de cut-throat liberalen van stal en misschien kunnen we bij ons na de verkiezingen ook uitpakken met een verkiezingsspecial van 80 bladzijden.
Ik had me voorgenomen toen ik deze blog begon dat het niet een ik-heb-vandaag-dit-en-dat-gedaan-en-ga-dat-nu-aan-iedereens-neus hangen geval zou worden. Bij gebrek aan tijd en inspiratie zal ik me hier nu toch eens aan bezondigen:
Vandaag uitgeslapen en lekker ontbijtje gemaakt. Heather is al een paar weken aan het zagen omdat de gordijnen die ik bij ons thuis gehangen heb nogal lang zijn en ingekort dienen te worden en omdat de afwerking volgens haar te wensen over laat. Maar vandaag is er daar allemaal geen tijd voor, ik moet naar mijn favoriete koffieshop om wat te werken , die verhandeling schrijft zichzelf niet.
Gisteren met Heather en Noorse vriend Petter (Rosenborg supporter en vurig hopend dat Trond Sollied terug naar Noorwegen gaat) een filmpje gepikt:
I heart huckabees What a riot! Voor het eerst sinds American splendor nog eens totaal voldaan de bioscoop buitengestapt. I heart huckabees is -hou je vast- een filosofische komedie over een milieuactivist, Albert, die op de diensten van een soort van detectivebureau beroep doet om een reeks toevalligheden in zijn leven (hij is in korte tijd drie keer tegen een twee meter lange Soudanees opgelopen) te verklaren. De detectives zijn meer filosofosche rescue squad en beginnen de existentiele crisis in zijn leven bloot te leggen en doen hem inzien dat alles in het universum met elkaar in verbinding staat:
"Say this blanket represents all the matter and energy in the universe, okay? This is me, this is you, And over here, this is the Eiffel Tower, right, it's Paris!"
Anyhow, alles gaat niet zoals verhoopt, hij wordt uit zijn eigen mileuorganisatie gezet, en hij rukt zich los van zijn detectivepaar en gooit zich in de armen ven een Franse nihiliste volgens wie we er allemaal alleen voor staan, we niet allemaal op een dieper nivo met elkaar verbonden zijn, en enkel pijn, eenzaamheid en lijden de zekerheden des levens zijn. Ziehier enkele quotes, bijlange niet de beste.
Ok, klinkt allemaal een beetje zwaar op de hand en intellectueel, maar dat is het niet. Ik verwachtte dat na een half uur de film zou verwateren in absurdistisch gewauwel dat alleen in theorie grappig is, maar the film blijft wonderwel on track en de humor blijft lekker fris en er wordt op een originele manier de draak gestoken met filosofische woordenkakkerij.
Op een gegeven moment slaan Albert en zijn buddy Tommy (een brandweerman die petroleum als the root of all evil ziet en weigert in de brandweer auto paats te nemen en per fiets branden gaat bestrijden) elkaar beurtelings met een bounce ball (zo'n springbal waar kleine kinderen op plegen rond te huppelen) in de snufferd, omdat ze vlak nadat ze zo'n klap krijgen aan absoluut niets denken, en "in a higher state of being" verkeren:
Tommy Corn : [After being hit in the face with a rubber ball] Awesome! Can we do the ball thing everyday?
Caterine Vauban : Don't call it the ball thing. Call it pure being.
Tommy Corn : Okay... so can we do the pure being ball thing everyday?
Ik weet niet of die film in Belgie uit is of zal worden uigebracht, maar go check it out....
Uit niewsgierigheid even gekeken op de site van Michael Moore, wat hij te zeggen had over de herverkiezing van Bush, wat toch ook een beetje zijn nederlaag was. Een paar weken terug is hij hier nog op de campus geweest, tijdens 1 van de debatten, en vooraf had hij gezegd $50 dollar (of daaromtrent) in een pot te steken telkens Bush een leugen vertelde en een kleiner bedrag telkens hij iets stoms zei, het bedrag zou hij dan aan de Kerry campaign schenken. Aan het einde van da avond had hij zo'n 2000$ geschonken, het maximun dat een individuele burger aan een politieke partij mag geven. Die wetgeving omtrent politieke schenkingen is nogal strikt. Een paar maand terug bijvoorbeeld gaf ik $10 aan een "get out the vote" organizatie die democratische kiezers naar de stembussen wilden lokken. Toen ik de 10$ gegeven had moest ik mijn naam en adres invullen op een formulier. Bleek dat enkel burgers die mochten stemmen politieke schenkingen mogen doen (dit om zeker te zijn dat de
president enkel de belangen behartigt van het AMERIKAANS groot kapitaal). Ik vond het niet staan om dan maar mijn 10$ trug te vragen, maar wil nu ook niet op het eerste vliegtuig naar Belgie gezet worden, dus had ik het cunning plan opgevat om mijn naam te veranderen, maar ipv van gewoon Joe Smith te zetten schreef ik Sebastiaan Vanakkers, iets wat achteraf gezien misschien niet al te snugger was, want het lijkt toch een beetje op mijn echte naam, en aangezien wat ik deed technisch een "deportable offense" is...
Maar Michael Moore dus,... Op zijn site geeft hij 17 redenenen waarom we toch nog niet de polsen over hoeven te snijden, een paar zijn best wel grappig:
Michigan voted for Kerry! So did the entire Northeast, the birthplace of our democracy. So did 6 of the 8 Great Lakes States. And the whole West Coast! Plus Hawaii. Ok, that's a start. We've got most of the fresh water, all of Broadway, and Mt. St. Helens. We can dehydrate them or bury them in lava. And no more show tunes!
of
It is against the law for George W. Bush to run for president again.
maar andere zijn echt wel verliezerspraat:
Bush's victory was the NARROWEST win for a sitting president since Woodrow Wilson in 1916.
Dit is een beetje van hetzelfde kaliber als wat mijn broer zei nadat Club de testwedstrijden had verloren tegen anderlecht in '86: "Club is de morele kampioen." Veel plezier heb ik in ieder geval niet beleefd aan dat moreel kampioenschap.
Anyhow, Michael Moore vind ik toch een beetje een nitwit en "egomaniac" en Fahrenheit 9/11 een rommelpotje van complottheorie, propaganda en effectenjagerij, wat wilde hij eigenlijk zeggen in die film? Bowling for Columbine vond ik dan veel helderder en to-the-point.
Onlangs zag ik op Conan O'brien (die over een paar jaar Jay Leno gaat opvolgen) de makers van het hier al aangehaalde Team America, World Police, die ook de makers zijn van Southpark, en die hadden nogal iets ontluisterends te zeggen over Michael Moore.
Zelf komen ze uit de streek van Columbine en in Bowling for Columbine komen ze dan ook aan het woord in een interview over de Columbine shooting en de gemeenschap daar. Na hun interview komt er een tekenfilm segment helemaal in de Southpark stijl. Moore had die kerels gevraagd of ze het niet zagen zitten om die cartoon te maken voor zijn film, maar omdat de materie nogal gevoelig lag, ze waren tenslotte zelf van die streek, kenden mensen die zeer nauw betrokken waren bij die tragedie, hadden ze het wijzer gevonden om die kelk aan zich te laten voorbij gaan. Dus wat doet Moore? Hij huurt iemand anders, maar kopieert helemaal de stijl van Southpark en plaatst het net na het interview met de maker van Southpark en suggereert zo valselijk dat zij de die cartoon gemaakt hebben. Ik denk dat dit handig gebruik van suggestieve argumenten zijn stijl kenmerkt. Als documentaire maker is dat natuurlijk zijn goed recht, maar het blijft wel a shitty thing to do. Dan ben je niet ok in mijn boekje.
We hebben een nieuwe bovenbuur in onze duplex . Aanvankelijk goed nieuws, want van onze bovernbuurvrouw, en vooral haar twee pagadders van twee en vier hadden we genoeg gezien en -vooral- gehoord. Onze nieuwe buurman lijkt echter geen verbetering. Een semi-marginaal die met een soort Dutroux bestelwagentje (men noemt die hier trouwens child molesters vans) rondrijdt en ons al op de hoogte heeft gebracht dat hij niet zo stil is als wij, en dat hij graag luid muziek speelt. Hij heeft wel een schattig hondje, een chocoladekleurige labrador, nog een pup, wiens hoofdje wel eens Godfathergewijs tussen de lakens van baasjelief zou kunnen eindigen als die niet gauw een toontje lager gaat zingen.
Vandaag toevallig een oud examplaar van the campuskrant, The Minnesota Daily, in handen gekregen en een wel heel ondoordacht en zwak geargumenteerd stuk gelezen, dat misschien (helaas) de mening van menig Amerikaan weergeeft.
Ik zag vanmorgen op de campus iets dat me aan het denken heeft gezet: De blindegeleidehond van een nogal gezette, sterk bijziende vrouw had net zijn gevoeg gedaan op een grasperkje op de campus. Nu is men in Amerika, en vooral hier dan, zeer verantwoordelijk i.v.m. het opruimen van poep, iedere honde(n?)eigenaar heeft steeds een plastic zakje bij de hand om een eventuele bolus kak van hondlief discreet in een vuinisbak te deponeren, zo ook deze dame. Maar haar visuele handicap maakte het voor haar nogal moeilijk om de bruine jongen van haar labrador te localiseren, ze stond voorover gebogen, plasticzakje om de hand, om beter uit te kunnen maken of die bruine waas op haar netvlies een drol dan wel een verloren snickers reep van een halloween trick or treater voorstelde. Wat doet men in zo'n geval? Helpen? "Ja, ja, beetje naar links, hand toeknijpen nu, nee, niet zo hard....", het voor haar doen, of doen alsof je niets in de gaten hebt en gewoon doorlopen. Terwijl ik de opties aan het overlopen was viel me een bordje op dat aan de hals van de hond bevestigd was en dat de keuze vergemakkelijkte: "I am at work, please don't pet me." (Ik ben aan het werk, aai me niet aub). OK, als ik je hond niet eens een vriendelijk aaitje over de bol mag geven, zal je het zeker niet goed vinden als ik
me met zijn drollen ga beginnen moeien. Met een proper geweten (en propere handen) vervolgde ik mijn weg, nieuwe avonturen tegemoet.
Gisterenavond zat Heather voor het eerst sinds lang niet tot over haar oren in het werk -law school is echt geen lachertje in de V.S.-, een goede gelegenheid om eens al mijn hemden te strijken dus, maar nee, ze wilde met enkele vrienden iets gaan drinken in de The Kitty Cat Club... Een beetje een vreemde naam, I know. Toen ik daar ooit met mijn Belgische credit card betaald had en moe op het credit card statement (dat naar Oostrozebeke wordt gestuurd) zag dat ik 20$ in de "Kitty Cat Club" had gespendeerd, dacht ze dat ik in een Brugsebaan-like establishment mijn tijd doorbracht i.p.v. in een artsy fartsy student bar. Totaal onmogelijk!! Strippers aanvaarden enkel cash.
Anyhow, het was best leuk. Kelly, een van Heathers vrienden uit haar nederlandse les en ardent anti-Bush was duidelijk nog steeds bummed over de verkiezing. Hij is pas afgestudeerd en werkt in een coffeeshop (I want his life) en heeft dus veel tijd om na te denken. Wat vooral hard om slikken is voor kerels als Kelly is dat Bush fair and square gewonnen heeft. Voor vier jaar kon hij samen met alle Michael Moore epigonen roepen dat Bush de verkiezingen gestolen had, dat hij de popular vote niet had gewonnen, that he was not our president etc. Zelfs dat kan nu niet meer. rough times. Kelly had nog twee vrienden meegebracht die wel meerdere geek alarms deden afgaan. Heather maakte een opmerking over tijdreizen, ik weet niet meer in welke context, waarop geek and geeker in detail begonnen uit te leggen welke snelheid en voltage daarvoor nodig waren, niet op basis van de relativieteitstheorie maar op basis van de DeLorean tijdmachine uit Back to the Future. Rare jongens
Daarna nog afgezakt naar de Dinkytowner waar ze 8$ pitchers of beer hebben en waar er enkele ska-punk bands nogal luidruchtig hun ding deden. (Mental note: The dinkytowner heeft nieuwe biljarttafels.) Later is Pascal nog afgekomen met zijn flavor of the month, Johanna. Armcandy from Finland, dat gisteren duidelijk niet in goede luim was en het niet zo fijn vond dat P. samen met mij de hele tijd over voetbal zat te praten (ons indoor season is net begonnen, en onze tactiek moet worden bijgesteld om een herhaling van ons laatste play off fiasco te voorkomen, een 7-1 pandoering tegen een team van uitsluitend Amerikanen) en naar de basket zat te kijken. (overtime loss in Denver, the Wolves and Denver zijn aan een mooie rivaliteit aan het bouwen). Pascal zou beter het advies opvolgen dat een VK Winnetou ploegmaat (Francis) me ooit gaf ivm met vrouwen meenemen op cafe: "entwadde dajje geirn ziet, loat je thus." Later is de ijsprinces dankzij Heathers strategische rescue operation ontdooit en werd het toch nog gezellig
Niet helemaal onverwacht, maar daarom niet minder tragisch: First Avenue Minneapolis beste club en concert venue doet na 30 jaar rockgeschiedenisschrijven de boeken toe. Het voormalige bus station fungeerde onder andere als decor in Purple Rain. Sinds ClearChannel helemaal uit zijn voegen is gebarsten werd het echter steeds moeilijker voor First Avenue om bands te boeken. Typische First Avenue bands werden steeds vaker geboekt in andere, minder gezellige, duurdere, en gewoon slechtere clubs. Dit jaar zag ik bijvoorbeeld Franz Ferdinand, the Pixies, Starsailor, the Libertines, en Tortoise, groepen die vroeger geheid in First Ave zouden gespeeld hebben, hun ding doen in clear channel venues. What a crying shame. Er is echter hoop dat First Ave weldra opnieuw de deuren zal openen onder nieuw management.
Hier zijn alvast mijn favoriete First Ave moments:
1. Massive Attack 1998
2. 16 horsepower 2000
3. PJ Harvey 1999
4. Interpol 2003
5. 2 for 1 Tuesdays (2 halen, 1 betalen)
Vorige vrijdag ging ik samen met Heather en Pascal naar Saw kijken, een nogal gore serial killer prent die uitstekend begint maar dan in elkaar zakt, in block E, het nieuwe entertainment complex downtown. Daar de film nogal schokkend was dienden te zenuwen enigszins tot bedaren worden gebracht, dus gingen we een pint drinken in Applebees een ketenrestaurant waar men een goede pint weet te tappen. Daar Block E smack downtown is lopen er vaak nogal wat ongure types en daklozen rond. Long story short, toen ik mijn pint ging bestellen aan de bar werd ik de hele tijd lastig gevallen door een bedelaar die me een dollar vroeg zodat hij nog een pint kon bestellen. Nu geef ik met graagte af en toe iets aan een arme schooier, maar toch niet om 4 dollar pinten te kunnen drinken in bock E, daar kun je een six pack voor kopen in de liquor store om de hoek. Anyhow, het was nogal ongemakkelijk, die kerel bleef maar zagen, en ik kreeg nog een welgemeende fuck you toegesnauwd toen hij zag dat ik een fooi gaf aan de barman. Wat mij een beetje stoorde was dat het personeel het wel in de gaten had, maar het blijkbaar beter vond niet tussen te komen teneinde geen scene te veroorzaken. Niet echt de familieatmosfeer waar Applebees zich graag mee profileert... Anyhow, thuisgekomen een klachtenemailtje verstuurd, klant is koning tenslotte, en vandaag had ik een voicemail van Applebees met de vraag of ik eens terug wil bellen om de zaak te "bespreken". Nu vind ik dat eigenlijk allemaal de moeite niet, maar miscchien zit er wel een gratis maaltijdje aan vast, aan de andere kant wil nu ook weer niet dat er iemand van het personeel in moeilijkheden geraakt of erger nog, zijn job verliest. Dilemma dilemma.
NBA gaat van start deze week. The Minnesota Timberwolves hebben een goede kans om weer ver te komen, vooral omdat de Lakers en Sacramento fel verzwakt zijn. Enig probleem is dat een van de sterren, Latrell Sprewell plots is moeilijk beginnen doen over zijn contract, 7 miljoen dollar per jaar, dat vindt hij toch maar een beetje weinig... "I've got a family to feed" had hij in de media gezegd. Grote eters bij de Sprewells....
Best post-election chant:
FOUR MORE WARS!
FOUR MORE WARS!
FOUR MORE WARS!
(voor de tragen van begrip: ipv FOUR MORE YEARS, wat normaal geroepen wordt bij een herverkiezing)
Doordenkertje:
In a democracy anyone can become president,..... that's the risk you take
Nieuwe landkaart....
Vandaag ontving ik deze mail, van Jenneke Oosterhoff, die Nederlands geeft hier aan de universiteit. Heeft er iemand suggesties? Post het in de comments of email haar: ooste003@tc.umn.edu
Bas,
ken jij een paar goeie (eventueel feministische) Vlaamse schrijfsters en filmmaaksters?
Jenneke
Ik las de commentaren in De Standaard en het Standaard forum en sta toch wel een beetje versteld van de hevigheid van de anti-Bush commentaren. Soms heb ik de indruk dat Bush zoveel kritiek krijgt omdat hij totaal het tegenovergestelde is van wat wij in Europa van een politicus verwachten. Hij is geen intellectueel (hoewel hij volgens mij veel leper is dan velen denken), raaks soms niet goed uit zijn woorden (but he is not to be "misunderestimated") en hij is niet echt diplomatisch. In Europa voelen we ons dan een beetje op de pik getrapt omdat hij nogal eigengereid optreedt. Terecht, maar toch... In Amerika lijkt men Europa steeds minder en minder serieus te nemen, en leeft er een beetje het gevoel van "If those Europeans would just grow some balls, stop whining and take care of their own shit maybe we'd take them more serious." Misschien houdt Bush geen rekening met Europa, just cos he can, en hebben we liever een Clinton of een Kerry, die ons wat stroop aan de baard smeren, en de Europese zwakte (geen coherent buitenlands beleid, geen eengemaakt leger, veel geblaat, weinig wol) niet zo genadeloos en tactloos blootleggen als Bush. Dit is wel een beetje zeer simplistisch gesteld Robert Kagan formuleert het iets subtieler. Vorige week Team America: World Police gezien, een touwpoppetjesfilm (of hoe zeg je dat) van de makers van Southpark over een team superhelden die overal ter werld op terroristen met WMD jagen. De film steekt op een nogal grove wijze de draak steekt met zowat alles en iedereen, van Michael Moore tot Matt Damon (Heather's vader na de film: "I guess it was time for the film to end, there was no one left to offend"). Op een bepaald moment was er een scene waar Hans Blix bij Kim Jing Il op bezoek gaat om zijn paleis te doorzoeken op massavernietigingswapens, die misschien nog best de Amerikaanse kijk op the U.N. weergeeft.
Kim Jong Il : [Is informed about Hans Blix's arrival] Rah no Hans Bwix!
[Hans enters]
Kim Jong Il : Oh hawo Hans great to see ya.
Hans Blix : I'm here to inspect your palace for W.M.D.s and your guards will not let me do my inspection
Kim Jong Il : Hans, Hans, Hans we've been over dis a dozen times. I don't have weapons of mass destruction wokay.
Hans Blix : But you must let me inspect your palace.
Kim Jong Il : And if I don't?
Hans Blix : Then the U.N. will get very angry, and we will write you a letter telling you how angry we are.
Vervolgens wordt Hans Blix aan de haaien gevoerd, waarop Kim Jung Il, die de hele film door vloekt als een ketter:
Kim Jong Il : Inspect that you mother fucker! Fuck you Hans Blix, you cock fuck!
Vorige week las ik een artikel in de LA Times dat achteraf beschouwd nagels met koppen sloeg. Het voerde aan dat deze verkiezingsstijd zo scherp en bitter was omdat hij een culturele breuklijn over waarden en normen in de Amerikaanse samenleving blootlegde.
In de jaren 90 was het duidelijk, alles draaide rond de economie. Met het tot slogan verheven inzicht "It's the economy, stupid" katapulteerde strategist James Carville Bill Clinton het Witte Huis in. Bush senior mocht dan al een succesvolle veldtocht in Irak op het conto hebben, een slabakkende economie deed hem de das om. Maar Baby Bush had ook te kampen met een sputterende economie en zijn Irak avontuur is heel wat minder populair en succesvol dan dat van papa: hoe is hij er dan met ogenschijnlijk minder troeven in handen dan papa Bush in geslaagd een herverkiezing uit de brand slepen?
Misschien was de tegenstand gewoon zwakker, (Kerry is geen Clinton) misschien speelde het 9/11 effect in de kaart van baby Bush, of misschien heeft hij zich gewoon beter omringd en heeft hij een slimmere campagne gevoerd (wie ook wat moge zeggen over Karl Rove, the guy is not to be underestimated). Een andere verklaring is dat Carville's mantra aan geldigheid heeft ingeboet, en moet vervangen worden door "It's norms and values, stupid."
Want het is ondertussen duidelijk geworden dat moral values het "sleeper issue" van de verkiezingsstrijd was dat uiteindelijk Bush over de top geholpen heeft.
Meer dan de economie, meer dan de oorlog in Irak, lijken "moral values" voor vele kiezers de litmus test te te zijn op basis waarvan ze hun keuze maken. Bush, die met zijn geloof te koop loopt ("Jesus is my favorite philosopher"), die zich duidelijk uitspreekt tegen het homohuwelijk, tegen abortus en tegen overheidssteun voor stamcelonderzoek, die het boek "genesis" meer lijkt te vertrouwen dan de evolutietheorie, die vindt dat Amerika best zijn eigen gang gaat, die een good v. evil werldbeeld heeft dat zo uit een comic book gepikt lijkt, die er van overtuigd is dat een extreme vorm van laissez faire en individualisme noodzakelijke voorwaarden zijn voor vrijheid en democratie en die
nooit lijkt te twijfelen aan de juistheid van zijn eigen overtuiging raakt blijkbaar een gevoelige snaar bij vele Amerikanen terwijl het bij John Kerry al een hele opgave is erachter te komen wat hij denkt, laat staan waarom hij zo denkt.
Aan de andere kant, de kiezers die zich niet kunnen vinden in dit werldbeeld verachten het met een hartstocht en passie die je niet vindt in een meningsverschil over economisch beleid. Zij kijken op een radicaal andere manier de wereld in, en staan voor de scheiding tussen kerk en staat, burgevrijheden (die door de PATRIOT Act onder druk komen te staan), voor een mulitilaterale politiek, en allerhande andere sociaal progressieve standpunten, en zien in Bush het vleesgeworden kwaad. Ik bespeur dan ook veel frustratie hier (mijn kenissenkring is vooral bevolkt door deze categorie) omdat ze maar niet begrijpen hoe hun -in hun ogen- moreel superieur wereldbeeld het moet afleggen tegen het meat-and-potatoes denken van George Bush. Waar de culturele elite zich bevindt (steden, weskust, noordoostkust, in mindere mate de upper midwest), daar stemt men vooral Kerry, de rest van het land is republikeins. Ik hoor daar links en rechts nogal wat gemopper over, dat de hicks van het platteland, de SUV rijders uit de voorsteden, de Alabama's en Texassen de verlichte geesten dwarsbomen. Misschien een beetje hetzelfde elitaire denken dat bij ons de weg heeft vrij gemaakt voor het Vlaams Blok?
Maar dat zal Bush allemaal worst wezen als hij de komende jaren een paar nieuwe rechters voor het hooggerechtshof mag benoemen. Er zitten momenteel een paar wel zeer krasse knarren tussen de negen justices van the Supreme Court, die het wellicht geen vier jaar meer uithouden. Chief Justice Rehnquist, tachtig en lijdend aan kanker zou wel eens voor de eerst vacature kunnen zorgen. Hoe meer rechters Bush en co kunnen aanstellen, hoe makkelijker het voor hen wordt hun conservatieve agenda er door te drukken. Pro choice organisaties zijn er bijvoorbeeld bezorgd over dat Roe v. Wade, de zaak die het recht op een vroege abortus op privacy gronden garandeerde wel eens zou kunnen teruggeschroefd worden als een pro lifer een pro choicer zou vervangen op de banken van the Supreme Court.
Of de prominente plaats die waarden en normen innemen in deze verkiezingen een eenmalig fenomeen is of een shift vertegenwoordigt naar postmateriële
waarden in het politieke landschap, valt te bezien, maar de democraten zouden er goed aan doen om hun boodschap wat dieper te verankeren in een consistent raamwerk van waarden en normen i.p.v. blinde opppositie tegen George Bush. Golden boy Barack Obama, die gisteren met een overweldigende meerderheid een senaatszetel in de wacht sleepte, en van wie wordt verwacht dat hij de eerst zwarte president kan worden, mag de borst alvast nat maken.
Blijkbaar wordt de soep niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend. Kerry moet eens goed naar de cijfers gekeken hebben en beseft hebben dat het onmogelijk was om de achterstand in Ohio nog goed te maken. Kerry was blijkbaar erg op zijn hoede niet dezelfde fout te maken die Gore vier jaar geleden maakte: Gore gaf te vroeg op de verkiezingsavond zijn nederlaag toe en toen hij later zijn "concession" weer introk, werd hij meteen in het defensief gedrongen. Bush moet niet aantonen dat hij gewonnen had, maar Gore moest maar eens aantonen dat hij niet verloren had. Volgens vele democraten heeft die tactische blunder van Gore een '"sore loser" gemaakt in de ogen van het publiek, en hem het presidentschap gekost. Niet te verwonderen dus, dat Kerry en Edwards zeker wilden zijn vooraleer de handdoek te gooien, maar Florida 2000 ging over een paar honderd stemmen, Ohio 2004 over 130.000. Ofschoon het weer down to the wire ging is het resultaat voor de democraten eens te meer: close, but no cigar.
It's déja vu all over again, Ohio is the new Florida. NBC heeft al een tijdje terug Ohio aan Bush toegewezen, CBS didn't take the bait, en bleef het een too close to call te noemen. Het verschil is momenteel zo'n 100.000 stemmen, met 95% van de stemmen geteld. Er zijn echter naar schatting zo'n 200.000 "provisional ballots," stemmen waarvan er discussie bestaat over de geldigheid, en die pas zullen geteld worden als hun geldigheid vast staat. In 2000 was er nogal wat te doen om het feit dat er veel mensen om duistere redenen hun stem niet mochten uitbregen. Nu zegt men, OK stem maar, we bekijken later wel of je wel je stem mocht uitbrengen. Maar dat vraagt tijd, die 200.000 ballots kunnen pas over 10 dagen geopend worden. Get ready for another court battle. Toch lijkt het sterk dat die 100.000 stemmen kunnen goedgemaakt worden. Maar naar verluidt is er nog het één en ander misgelopen in Ohio dat wel eens in de rechtszaal zijn beslag zou kunnen krijgen. That's entertainment.
Net terug van een election party, ietwat bedrukt sfeertje, want rooskleurig ziet het er niet uit voor Kerry. Wel lekkere pork chili gegeten. Minnesota lijkt in ieder geval in de "Kerry column" terecht te komen, maar Ohio, ofschoon nog niet officieel toegewezen lijkt Bush te zullen worden. Balen.
Zonnetje is erdoor gekomen, en het heeft er alle schijn van dat de voorspelde recordopkomst er inderdaad zal komen. Deze namiddag Heather van school gehaald en overal zag je Kerry/Edwards signs, op bruggen, honden, auto's en straathoeken was het al Kerry wat de klok sloeg. But then again, we zitten hier midden in de stad, ga je naar de suburbs krijg je wellicht een ander tekeningetje. De eerste exit polls, die niet vragen hoe er werd gestemd maar op basis waarvan er een belsissing werd gemaakt (terrorisme, economie, Irak, waarden en normen...) lijken goed nieuws te zijn voor Bush in Minnesota, kiezers waren vooral bezorgd om national security en waarden en normen, typische Bush thema's, maar veel kan daar nog niet uit afgeleid worden, vooral omdat de meerderheid de oorlog in Irak afkeurt. Tenminste 1 stem heeft Kerry al in Minnesota, Heather is zopas terug van het stemlokaal. Ook net gehoord op het nieuws: getrouwden kiezen vooral voor Bush, singles voor Kerry. A new cultural war is born....
Verkiezingen, verkiezingen! Miezerig weertje vandaag, volgens de "kenners" speelt dat in het voordeel van Bush, want slecht weer betekent normaal gezien een lagere opkomst. Maar op het moment dat ik dit schrijf, 12 uur 's middags, breekt de zon net door. Vanmorgen, toen ik Heather naar school bracht een paar kiekjes proberen te schieten van campagnevoerders met Bush en Kerry borden, maar er waren er niet zoveel. Allicht is iedereen gemobiliseerd om stemmen te ronselen bij de achterban. Bovendien valt het ook niet altijd mee, plaatjes schieten vanuit een
rijdende auto. Op de radio, Minnesota Public Radio, had men het niet eens over de verkiezingen, maar over Governor Schwarzenegger in California, omdat men niet het risico wilde lopen om op de dag van de verkiezingen een kemel te schieten of op een of andere manier kiezers op weg naar de stembus te beinvloeden of te verwarren. We zitten als het ware in het oog van de mediastorm nu, na weken van non stop election coverage, is het eindelijk een paar uur rustig en kan iedereen gaan stemmen, maar eens het stemmen tellen begint zal het hele circus weer op gang komen. Vier jaar terug hebben de nationale media zichzelf serieus in de voet geschoten door te vroeg voorspellingen te maken over de winnaar, vanavond zullen ze waarschijnlijk heel wat voorzichtiger zijn, en het zou me niet verbazen dat er een paar staten als "to close to call" zullen worden bestempeld. De kans dat jullie in Beglie bij het ontbijt nog niet zullen weten wie prseident wordt zit er dus dik in. Vier jaar terug kregen de media ook de kritiek dat ze te vroeg voorspellingen waren beginnen maken over de oostelijke staten (waar de stemlokalen al dicht waren), terwijl velen in de westelijke staten nog niet gestemd hadden. Volgens sommigen zouden Bush stemmers in het Westen, ontmoedigd door de berichten dat Florida voor Gore was, de verkiezing als gelopen beschouwd hebben en zich de moeite niet meer getroost hebben alsnog te gaan stemmen. In het westen zijn de ogen vooral gericht op Colorado en New Mexico, benieuwd of de media zullen wachten tot de stembuussen daar dicht zijn voor ze beginnen met speculeren.... Ich don't think so.
Ik ben vanmorgen eens door de buurt gereden en de "lawn signs" laten er alvast geen twijfel over bestaan. Ik woon in Kerry country. Zoals de meeste binnensteden is Minneapolis overwegend Kerry, het platteland neigt dan weer meer naar Bush (hoewel, in Noord Minnesota in the Iron range mijnregio staan de democraten traditioneel sterk, maar naar het schijnt is dit ook aan het verminderen). De suburbs, die woestijnen van prefabwoningen en winkelketens, zullen allicht de verkiezingen beslissen hier.
Bij mij in de buurt wonen er ook wel een paar Bush supporters, en die hanteren een vaak beproefde Bush tactiek: zijn de omstandigheden tegen je, ga gewoon wat harder roepen, waar Kerry supporters een of twee kleine bordjes in hen tuintjes staan hebben, hebben Bush supporters hun hele tuin vol staan met
borden de grootte van een auto . Maar het bord dat voor mij het best de inzet van deze verkiezingen samnvat is wellicht this one
Morgen verkiezingen. Eindelijk. Minnesota is een swing state, en staat dus eventjes in de schijnwerpers. Goede gelegenheid om mijn stoute reportersschoenen aan te trekken, en een sfeerportret te scheppen van election day. Heather en ik wonen in de Linden Hills buurt van Minneapolis, een democratisch bolwerk van vooral "granola liberals," goed opgeleid, blank, mooie job, pacifistisch, sociaal progressief, mileubewust, rijden rond in een Volvo of Subaru en willen best wat meer belastingen betalen voor betere gezondheidszorg en onderwijs . Een upscale versie van de geitewollensok, zeg maar. Vanavond hadden een paar exemplaren bijeenkomst in de local Dunn Brothers koffieshop, alwaar ondergetekende naarstig aan zijn verhandeling zat te labeuren. Ze waren lid van MoveOn.org, een linkse "grassroots" organizatie die de politiek weer bij de mensen wil bregen en die los staat van de Democratische partij maar wel volop Kerry steunt. Organizaties zoals moveon.org kopen bijvoorbeeld zendtijd op TV om een laag bij de grondse aanval op Bush te lanceren, zonder dat Kerry of de Democraten hun handen hierbij vuil hoeven te maken. Een beetje zoals de enforcers bij de mafia dus. Dit gebeurt trouwens aan beide kanten, de swift boat veterans for truth hebben zo het Vietnam verleden van Kerry op grond van hele leugens en halve waarheden door het slijk gehaald. Dit is volgens mij een van de vele interessante paradoxen van politiek in Amerika; aan de ene kant is het natuurlijk volledig gedomineerd door big money, spinmasters, speechwriters, PR klieren, peilingen, cynische campagneleiders en bij de handse reclamejongens, en aan de andere kant heeft het iets puurs en ontroerend naiefs, en is men zich echt wel bewust van the exercise in democracy die zo'n verkiezing is, en probeert iedereen zijn steentje bij te dragen. Er staan nu bijvoorbeeld op elke drukke straathoek wel een paar grondtroepen met een Bush of Kerry bord te zwaaien naar het aankomend verkeer. Toeteren doe je om je instemming te betonen, je afkeuring laten blijken ligt blijkbaar iets delicater. Gisteren gaf ik het "thumbs down" teken naar zo'n second amendment eikel die met een "sportsmen for bush" bord (sportsmen staat hier synoniem voor bierbuikjes die zoveel mogelijk ongestoord hun gang willen gaan met hun snowmobiles, quads, jeeps in de bossen en het liefst met een bazooka op berejacht willen) stond te zwaaien, en dat vond Heather maar niets. Blijkbaar is dat not done in het complexe politieke discours van amerika.
Afijn, we zien wel wat het wordt morgen. Mijn voorspelling is dat Kerry het haalt, en dat het niet zo close zal zijn als verwacht, but my guess is as good as yours. Wat alvast bemoedigend is, is dat er vele nieuwe kiezers worden verwacht, wat in het voordeel van Kerry zou moeten spelen. Die peilingen waar je zoveel over leest zijn gebaseerd op telefooninterviews met "likely voters." Alleen, enkel vaste telefoontoestellen worden opgebeld, en net zoals in Belgie hebben vele jongeren geen landlijn meer, enkel een GSM en zijn ze dus ondervertegenwoordigd in die peilingen. En laat dat nu ook net de demografische groep zijn die het meest pro-Kerry is. Als de democraten en groepen zoals moveon.org er in slagen om met hun Get Out The Vote campagne vele jongeren en nieuwe kiezers (van wie verwacht wordt dat ze Kerry stemmen) naar de stembus te laten trekken, ziet het er goed uit voor John Kerry en de rest van de wereld. Fingers crossed. Check voor een update morgen, ik probeer wat kiekjes te schieten van the elections in the greatest country in the free world.
Nu moet ik er vandoor, Vic Chesnutt is in town, effe checke.
Ziehier: Nog een blogger, nog een mening waar niemand om gevraagd heeft, nog een opinie waar niemand van wakker ligt. Een paar jaar nadat het cutting edge was en nu god en klein pierke een blog hebben, spring ook ik op de "bandwagon" en lanceer hierbij plechtig de baslog. Wat er me altijd wat van weerhouden heeft (afgezien van computerongeletterdheid en luiheid) om een blog bij te houden is the "who fucking cares" kwestie. Let's face it, onze levens zijn niet zo opwindend als we zouden willen, die van anderen zijn dat meestal nog minder. Een collega van mij zei ooit over blogs "For most of us, the humble reality is that if our autobiographies were available at the library for others to read, they'd be gathering dust." I couldn't agree more. Ik ben ook niet de slimste en de leukste thuis (in de figuurlijke zin dan, want thuis ben ik wel degelijk de slimste en leukste bij gebrek aan competitie), voor spitsvondige schrijverij blijf je beter gewoon Uitlaat in de humo lezen. Waarom dan deze blog? Plain and simple: als ik thuis kom moet ik steeds weer dezelfde vragen beantwoorden: wat doe ik hier eigenlijk, hoe is het eten hier, hoe is het weer, zijn Amerikanen echt zo dom en welke films heb ik al gezien die nog niet uit zijn in de kinescoop? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het helemaal niet erg, en stel die blijken van interesse erg op prijs, maar misschien kunnen we ons allemaal wat tijd besparen als ik het thuisfront wat meer op de hoogte houd van mijn reilen en zeilen hier, dan kunnen we als we elkaars pad kruisen in Vlaanderen meteen over gaan tot de orde van de dag en de echt belangrijke dingen des levens. (Hangt Gertje Verheyen na volgend seizoen echt de schoenen aan de haak?) View image