baslog

back home

ready to get back home dec 30-jan 9. hope to see y'all.

Mijn laatste kerst als twintiger zit er op. Ironwood was ok, veel sneeuw en koud. Ik kwam op tweede kerst terug want Jeff had me uitgenodigd voor een Timberwolves game, daar kan Ironwood niet tegen op, Heather bleef een dag langer om wat te skieen. Als je twee dagen bij de girlfirend's family hebt doorgebracht en je een beetje op je hoede moet zijn om je perfect boyfriend imago te onderhouden is het bevrijdend om in je uppie een paar uurtjes in de auto door het sneeuwlandschap van Northern Wiconsin te scheuren. Very cathartic.

Onderweg getankt in een indianereservaat waar er ook een
casino was, en je kreeg 5$ in casinochips als je 10 gallons (gallon is 3.7 liter) tankte. Nice deal, maar er zat nog wat benzine in de tank en bij 9.79 gallons zat de tank vol. Bummer. Toen maar discreet de laatste .2 gallon op de grond geplenst en vrolijk 10$ aan casinochips geincasseerd (als first time visitor kreeg ik nog een extra 5 bucks). Casino's in die plattelandsgebieden zijn deprimerende bedoeningen. Het zat er vol van senioren die al kettingrokend hun pensioentje in een eenarmige bandiet stopten, vrolijk word je er niet van. Hun kinderen zijn allicht al lang vertrokken naar betere oorden, hun vrienden dood, en zij zitten ook al in het visier van de grim reeper. Waitin' to die, waitin to die.... In het all you can eat buffet (6.99$ for lunch) zat slechts één man, in een Green Bay Packers jas achter een berg voedsel zat hij zijn kerst te vieren. Hij moet een jaar of vijftig-zestig geweest zijn, zag eruit alsof hij een goed deel daarvan daarvan aan een toog doorgebracht had. Nu zat hij daar aan een plastieken tafeltje met een tacky kerststukje zich een weg naar een hartinfarct te eten, met voorsprong mijn meest troosteloze beeld van 2004.
Edward Hopper had hier iets mee kunnen doen. Het leek wel zo'n kerstverhaal waar iedereen hopeloos en eenzaam zonder illusies de kerstboodshap aan zich voorbij laat gaan, totdat een kerstboodschapper verschijnt en hen doet inzien dat er toch nog ergens iemand is die om hen geeft, alleen is die kerstboodschapper blijkbaar niet tot in upper Wisconsin geraakt.

Ik wilde daar dus zo vlug mogelijk buiten zijn. Mijn plan was om
Blackjack te spelen, aan 5$ per hand zou ik ofwel in twee keer mijn tankbeurt (20$) terugbetaald zien, ofwel alles kwijt zijn. Nothing lost, nothing gained. Een jaar of twee terug zijn Heather en ik samen met Jeff naar Vegas geweest en daar heb ik Blackjack geleerd. Het is niet zo moeilijk om de basic strategy onder de knie te krijgen en eens je die kent heeft het casino maar een 2% voordeel op de speler. Met wat geluk kun je dus aardig lang spelen. In Vegas had ik één van de zeldzame 2$ tafels gevonden en kon met 20$ daar de hele nacht spelen (Heather lag ziek in bed). Er was net een Phish concert in Vegas die avond, en mijn medespelers waren allemaal Phish hippies, die net als ik vooral probeerden zolang mogelijk te spelen met zo weinig mogelijk geld om te profiteren van de gratis drank die aan spelers wordt aangeboden. Ik had veel geluk die avond en begon na verloop van tijd wat meer risico te nemen en op een bepaald moment had ik 120$, die ik allemaal in 1 hand verloor. That's Vegas.

Helaas, in het Bad River casino kon er op dat moment van de dag niet geblackjacked worden, en dus moest ik het spel van de oi poloi, the slot machine spelen. Van alles wat je kan spelen in een casino hebben de slot machines de laagste winstkans, en er valt ook weinig spelvreugde aan te beleven, maar ze zijn wel het meest populair. Misschien omdat ze lichtjes hebben, amerikanen houden van al wat flikkert. Long story short, ik won 9.75 dollar, die nu in een potje de auto zitten, handig parkeermetergeld.

O dea fortuna, quantopere timeo

vandaag gehoord op de radio, 1 van de slachtoffers van de Tsoenami was een man uit New York die zich na sept 11 niet meer veilig voelde in Amerika en was verhuisd naar Thailand om daar ver van alle gevaar een rustig leventje te leiden.
Dame Fortuna laat zich niet zo makkelijk verschalken.

merry X-mas

Heather moest nog wat last minute X-mas shopping doen, wat een gekkenhuis
rondon de malls. Er was een monsterfile alleen al om van de parking te geraken.
De koopwoede ten top. Tikkeltje decadent toch wel. Over decadent gesproken, op de weg terug reden (of beter. stonden stil) we achter een auto waar plots een jongen van een jaar of 13 zijn hoofd door het venster stak en begon over te geven. Nogal bizar gezicht. Zou het een teken van god zijn? De paus heeft alvast zijn zegje gedaan over de materie: we zijn veel te consumptoegek en vergeten waar kerst om draait, de warmte en genegenheid van familie en vrienden. Ik heb Heather al gezegd dat ik als devoot katholiek de raadgeving van de paus ter harte ga nemen en dat ze voor haar kerstmis dit jaar mijn "friendship and sincere affection" krijgt. En nu maar hopen dat het werkt.

Morgen gaan we richintg Ironwood om daar kerst te vieren. I'll keep you posted. Alvast een gelukkige kerst aan iedereen.

student woes

Heather heeft vandaag haar laatste examen. Hallelujah. Ik heb ze zopas aan de Walter Mondale Law School afgeleverd, en geniet nu van een koffietje in een nabijgelegen koffieshop. Geen koffieslurper van nature, maar gisteren na mindernacht nog een filmpje gekeken en deze morgen vroeg opgestaan, dus moeten die hersensynapsen middels wat cafeine aangevuurd worden. Helpt niet veel. Man, dat wordt fijn volgend semester, 3 maal per week om 8 uur 's morgens aan de bak. Hoe komt het toch dat de ochtendmensen hun geschift bioritme aan de rest van de wereld kunnen opleggen? Is er ooit een belangrijke uitvinding gedaan of een goede song geschreven voor 10 uur 's morgens? Nee toch, de uil van minerva slaat haar vleugels pas uit bij het ondergaan der zonne, of zoiets.

Ik kreeg gisteren een email van een studente die hierover haar beklag deed. In mijn klas die ik geef is 10% van het puntentotaal voor participation, kwestie van de discussie wat aan te zwengelen. Mijn studenten hebben enkel opinies als ze er punten voor krijgen. Voor diegenen die verkiezen hun inzichten niet en plein public te delen, is er ook een online discussion board waar ze hun ei kwijt kunnen. Nu was er eentje, beetje neurotisch wichtje, die nooit haar mond opendeed en zich ook nooit de moeite getroost had om een bijdrage online te leveren. Gevolg: een nogal lage participation score. Ze schreef me een email waarin ze haar beklag deed over haar score. Om op veilig te spelen heb ik het maar vertaald (als bekend wordt dat ik emails van studentes op Internet zet kan ik het wel schudden)

"Ik wil niet klagen, maar ik hou er niet zo van om aan klasdiscussie deel te nemen, vooral niet zo vroeg in de morgen. Ik had ook nogal wat andere zaken aan mijn hoofd dit semester die me wat afgeleid hebben. Ik denk dat mijn score niet eerljk is, maar doe wat je wil, het is jouw klas, I'll take whatever grade you think I deserve. Het is jouw klas. Ik wilde je enkel op de hoogte bregen van mijn mening."

Ergens heb ik wel begrip voor haar, ik-functioneer-niet-voor-10-uur argument, maar aan de andere kant, dan moet ze maar lessen kiezen die 's namiddags of 's avonds worden gegeven. Dan heb ik het meer voor de basketbalspeler die ik in de klas heb, een boom van een kerel uit de Bronx, die aangetrokken is om als pitt bull rebounds te stelen voor het team van the U of M. . Die kerel is om het mild uit te drukken niet zo geinteresseerd in academische knalprestaties, maar komt er wel eerlijk voor uit. Hij zegt ook niet zoveel, maar een paar weken terug hadden we het over Nike reclames en hoe er in de jaren 90 in bepaalde buurten mensen werden vermoord voor een paar Nike schoenen. Hij vertelde over hoe een paar van zijn vrienden tot pulp werden geslagen voor een paar basket schoenen, daar sta je dan als white boy uit oostrozebeke mooi te blinken met je tekstboek voorbeelden van Kantean ethics....

cold as a witch's tit

Ai caramba. Winter is definitely here. Nog steeds niet veel sneeuw maar wel bibber de bibber koud. Het is momenteel 0 graden fahrenheit, -18 celsius, door de wind is de gevoelstemperatuur rond de -30 celsius. Ik ben dan samen met Petter de inwendige mens maar wat gaan versterken en het einde van het semester gaan vieren in the Triple Rock 1 van de weinige bars waar ze Duvel serveren.

laat je belastinggeld niet in rook opgaan

Als je af en toe eens naar het nieuws kijkt hier in the states, merk je al gauw dat er 1 soort van nieuwsitems enorm populair is: onderzoeksjournalistiek die misbruik van belastinggeld blootlegt. En het moet daarom niet gaan over public officials die een garage bouwen met de kredietkaart van 't stad, nee zelfs een
gebrekkig functionerende overheidsinstantie of ineffeciente ambtenaren worden genadeloos te kijk gezet, na afloop staart de news anchor steevast met verbolgen blik de camera in: "and it's your money!"

Als je bij ons belastingen betaalt, is het niet langer "your money" het is nu van vadertje staat die het naar eigen goeddunken kan besteden. Hier in Amerika is het nog steeds "your money," hoewel je er zelf niet meer over beschikt, lijkt wel het besef te leven dat de overheid iedere stuiver die ze uitgeeft moet verantwoorden. De media werpt zich daarbij ongevraagd op als watchdog. Ik kan me vergissen, maar ik denk dat een schandaal zoals het kredietkaarden schandaal in Antwerpen van vorig jaar hier minder gauw zou voorvallen. Of dat iemand zoals Kathy Lindekens die toch ook flink uit de bol is gegaan met haar kredietkaard destijds hier nog aanvaard zou worden als radiofiguur op een publieke omroep (paid with your money) lijkt me ook onwaarschijnlijk.

Ik weet niet of dat allemaal wel zo poitief is. Deze week lanceerde een partijgenoot van Tim Pawlenty, onze nogal conservatieve gouverneur over wie gefluisterd wordt dat hij 1 van de kandidaten is die klaargestoomd worden voor een presidential run een nieuw wetsvoorstel
dat welfare recipients, OCMW steuntrekkers zeg maar, zou verbieden te roken. Roken is immers een slechte gewoonte, die de staat jaarlijk handenvol geld kost, and it is "your money." Eerder had Pawlenty al tevergeefs geprobeerd om mensen die voedselbonnen kregen te verbieden om er fast food mee aan te schaffen. Ergens niet helemaal onlogisch, maar waar stopt het natuurlijk? Je kan zo wel veel voorbeelden bedenken van wat steuntrekkers idealiter niet met hun geld zouden moeten doen. Is het wel te verantwoorden dat een steuntrekker met "your money" een pint gaat drinken op cafe?

Weer zo'n voorbeeld van hoe paradoxaal Amerika kan zijn, aan de ene kant the freeest country of the world, waar iedereen vrij moet zijn om zich een wapen aan te schaffen, aan de andere kant wil de overheid steuntrekkers het recht op een BigMac and a Marlboro te ontzeggen. Voor de buitenstaander allicht de hypocrisie ten top, als je hier een tijdje meedraait lijkt dat niet eens zo onlogisch...

random rantings

Heather heeft weer een take-home dit weekend. Ik hou me dus gedeisd. Wat mij betreft zit het semester er bijna op. Morgen geef ik mijn examen, die ik dan samen met mijn assistent Itai (een Israeli) verbeter de daaropvolgende dagen en dan zit het semester er weer op. Zo'n assistent is best wel handig, meestel kan je het verbeteren op hem afschuiven, maar het is vaak ook meer last dan lust. Mijn assistent is, vergeef me het cultureel stereotype, een typische koppigaard uit het Midden Oosten die denkt dat hij alles beter weet. Ik vermoed dat hij denkt dat hij in feite beter geplaatst is om deze cursus te geven dan ik. Over alles, zelfs de meest onbenulige details, moet eindeloos gediscussieerd worden, en discussie dient niet om tot een consensus te komen, maar om je te overtuigen van je ongelijk en je tot betere inzichten te brengen. Toegeven lijkt voor hem een teken van zwakte, erg vermoeiend allemaal. Ik ben dan ook een beetje meer op mijn strepen gaan staan, en ben al zijn raadgevingen vrolijk in de wind gaan slaan, en nu vermoed ik dat hij er een beetje met zijn pet naar begint te gooien. De laatste paper die hij verbeterde gaf hij zowat iedereen 18,19 of 20 op 20, terwijl er echt wel wat rommel tussenzat. Dan moet ik daar weer over al die papers heengaan, dan is het bijna minder werk om alles zelf te doen.

Vandaag ben ik dus het huis ontvlucht en heb mij administratie voor de klas in orde gebracht bij Jeffs thuis, die momenteel met vrouw en kind in California van een mini vakantie zit te genieten. Kwestie van Heather niet in de weg te lopen en -laptop op schoot- te genieten van een paar NFL football games op zijn nieuwe high defintion TV. Ongelooflijk hoe klaar en helder dat beeld is...

Woensdag heeft Heater haar laatste examen en de dag daarop rijden we naar Ironwood, Michigan (ongeveer vijf uur rijden hier vandaan) om er kerst te vieren met familie van Heather langs moeders zijde. Allicht toch een witte kerst, want hier is het weliswaar momenteel zeer koud, maar veel sneeuw is er nog niet gevallen. in Ironwood is er echter aan sneeuw geen gebrek. Door het zogenaamde lake effect sneeuwt hebben ze daar altijd zeer veel sneeuwval. Koude lucht van over het meer warmt een beetje op als het boven land komt en dat bevordert sneeuwval. Of zoiets.

Voor de familie van Heather wordt het alvast een mooie kerst, hun zoon is zopas teruggekeerd uit het leger. Fris uit het de middelbare school had hij zich ingeschreven in het leger (navy), bij de ontmijningsbrigade, maar na een paar weken in basic training kreeg hij plots verlammingsverschijnselen, bleek dat hij een rugblessure had. Hij werd overgebracht naar het legerhospitaal waar hij geen enkel contact met zijn familie of de buitenwereld mocht hebben, geen TV, radio, niets, enkel de bijbel en legerrijdschriften mocht hij lezen. Hij zei dat het erger was dan de gevangenis, en hij sprak met kennis van zaken, want er zaten nogal wat ex-cons op zijn verdieping. Hij werd een paar weken terug uit het leger (eervol) ontslagen, en daagde zonder dat hij zijn ouders op de hoogte gebracht had om vier uur 's nachts voor hun deur op. Lijkt wel een Springsteen song. Het leger weigert wel zijn signing bonus van 11.000 dollar uit te betalen, ze beweren dat hij zijn medische conditie opzettelijk verzwegen had. Onzin natuurlijk, but what can you do

Run while I still can?

Joods grapje, mij toegestuurd door Jeff (Heathers vader) zou hij hier iets mee willen zeggen?

 
A man goes to see his Rabbi.
"Rabbi, something terrible is happening and I have to talk to you about it."

The Rabbi asks, "What's wrong?"

The man replied, "My wife is poisoning me."

The Rabbi, very surprised by this, asks, "How can that be?"

The man then pleads, "I'm telling you I'm certain she's poisoning me, what should I do?"

The Rabbi then offers, "Tell you what. Let me talk to her, I'll see what I can find out and I'll let you know."

The next day the Rabbi calls the man and says, "Well, I spoke to your wife on the phone yesterday for over three hours. You want my advice?"

The man anxiously answers, "Yes."

"Take the poison," says the Rabbi.

By Friday, life has killed me...

In zijn nieuwe single I have forgiven Jesus overloopt Morrissey de dagen van de week aldus:
Monday - humiliation
Tuesday - suffocation
Wednesday - condescension
Thursday - is pathetic
By Friday life has killed me

Mijn week tot dusver is niet veel beter. Maandag verloren in de voetbal, dinsdag ziek geworden -zware kopvalling/lichte griep-, woensdag werd Sumo overreden en vandaag werd Club uit de UEFA beker geknikkerd . Morgen blijf ik beter in bed. Iets wat ik gisteren trouwens min of meer gedaan heb, met een doosje sedergines, flesje Nyquil en stapeltje DVDs binnen handbereik.

Nyquil is echt de bom. Ik weet niet of we dat hebben in Europa, maar het is een soort van slaapmiddel dat je drinkt als je een zware verkoudheid hebt, zodat je jezelf niet de hele nacht wakker kucht en snottert. Het werk fantastisch (je valt als een blok in slaap) en ook een klein beetje verslavend. Zelfs als je genezen bent en je kan moeilijk slapen is er niets zo doeltreffend als een slokje Nyquil. Love it.

Ik heb tussen de comateuze halfslaapjes door naar een paar afleveringen van The Wire.
gekeken op DVD. Steengoede gritty cop serie die op HBO loopt. HBO is een betaalzender die vooral bekend staat om zijn uitmuntende drama series. Omdat het een betaalzender is hangt HBO voor zijn inkomsten minder af van kijkcijfers, er is dus meer ruimte voor experiment dan op de traditionele netwerken. Ook qua geweld en sex kan er meer door de beugel bij HBO, de moraalridders van de FCC hebben immers geen bevoegdheid over betaalzenders.

Een paar producten uit de HBO stal: Sex and the City (een paar maanden terug afgelopen, surprise surprise, carrie and Mr. Big re-uniten), het irritante Six feet under (wat ziet iedereen hier toch in?), Six feet under, de spijkerharde gevangenisserie OZ, (eerste twee seizoenen zijn geweldig, wel niet voor gevoelige zieltjes, seizoen drie was heel wat minder) en my all time favorit: The Sopranos. Ik ben sinds ik Sopranos fan ben een hevige mafia (waarom schrijft men mafia in het engels met 1 f en in het engels nederlands twee Fs?) interesse gaan ontwikkelen die
Heather soms wat zorgen baart. Maar is het zo vreemd dat ik eis aangesproken te worden met mijn mafia naam? Shaky Alphonso Milano klinkt toch beter dan bastiaan vanacker. En is het niet meer kleurrijk te zeggen "stop bustin' my balls!" ipv "honey, I will try to accomodate your needs more adequately in the future"? Sopranos quotes are the best.

Anyhow, the Wire was opnieuw een schot in de roos. Nitty gritty politie serie waar de bad guys ook een beetje good guy zijn en the good guys een beetje bad guy. Geen sanctimonious Eliott Ness around, maar corrupte flikken die als speelbal gebruikt worden door corrupte politici in the urban jungle van Baltimore. De volgende reeks heb ik alvast besteld via netflix. voor het geval ik wegens ziekte volgende week opnieuw een snipperdagje moet nemen...

In memoriam: Sumo

Sumo is deze morgen bij zijn ochtendwandeling gegrepen door een auto. Onze bovenbuurman (en wij eigenlijk ook wel) was er de kop van in, hij had hem even van de leiband gelaten zodat hij nog even lekker kon rennen voor hij weer voor een dag zijn kennel in moest. Sumo wilde even gedag gaan zeggen aan een hond aan de overkant van de straat en de rest laat zich raden. De viervoeter was een cadeautje voor zijn dochters derde verjaardag, ga dat maar gaan uitleggen. Tough sell. Net nu ik er een gewoonte van had gemaakt om Sumo af en toe eens uit te laten en er een wandelingetje mee te maken. He’ll be sorely missed.

Intra mural

Weer net niet. Gisteren de haleve finale van de intra universitaire indoor voetbalcompetitie verloren met 2-1. Nadien toch nog met de ploeggenoten
de nederlaag doorgespoeld. Heather zit momenteel middenin de examens. Gisteren had ze een "take home" een examen dat je naar huis mag meenemen en vierentwintig uur later weer moet indienen. Enige voorwaarde is dat je gedurende die periode niet me je klasgenoten over het examen communiceert, dat is een "code of honor" violation, en iedereen houdt zich daar nog aan ook. De law school is een wererld van verschil voor Heather die goed gedijde in de linkse non-competitieve, multi perspectivistische laid-back atmosfeer van haar graduate program in internationale betrekkingen in Leuven vorig jaar. Daarmee vergeleken is the Law School echt wel cut throat. De law school aan de University of Minnisota is één van de betere (top 20) van het land, en moeilijk om binnen te raken. Geen Ivy league (Harvard, Yale,...) maar één van de betere public university law schools. Het zit er dan ook vol met hyperambitieuze, intelligente yuppies in spe die tegen elkaar uitgespeeld worden. Als je bij een grote firm aan de slag wil moet je immers bij de beste 10% van de klas zitten. Deze eat-or-be-eaten mentaliteit steekt schril af tegen de touchy feely approach van haar programma van vorig jaar. Het examen was in ieder geval niet van de poes, ze moest drie hypercomplexe scenario's oplossen genre "een vrouw koopt een koffie in McDonalds, stopt hem in een houder die ofwel dranken opwarmt ofwel warm houdt, een kind steekt de weg over, een andere chauffeur probeert het kind te ontwijken, botst met vrouw 1, wiens koffie die 180 graden fahrenheit warm was gemorst wordt en ernstige brandwonden veroorzaakt bij de vrouw in kwestie. Mac donalds claimt dat hun koffie slechts 150 graden warm wordt geschonken. de koffiehouder is vernield en het kan niet uitgemaakt worden of de koffiehouder de koffie verder opgewarmd heeft,.... etc etc. wie kan het slachtoffer aansprakelijk houden en op basis waarvan?". Liever zij dan ik. Toen ze het examen moest indienen dacht ze dat ze het slechtste examen in de geschiedenis van de mensheid had afgelegd, maar ondertussen is ze er al wat redelijker over gaan denken. Somebody needs a break.

Meet Sumo

Van een hondebestaan gesproken. Sumo , de labrador pup van onze bovenbuurman brengt hele dagen door in een kleine kooi in een ijskoude achterkamer/gemeenschappelijke ruimte. Soms laat ik hem eens uit, gaat ie helemaal uit zijn dak.

Leentje in LA

In de glorietijden van de Brugse Assubelboys, de Houwaert jaren, was er ooit eens hommeles in hat blauw zwarte huishouden omdat Marc Degryse het lief
van Leo Van Der Elst -Leentje- had afgepakt. Blijkbaar iets dat wel meer voorkomt bij sterrenteams want bij de LA lakers zitten de spelers ook achter elkaars vrouwen aan.

slecht nieuws is geen nieuws

In het begin van de week kwam er een Oeso studie uit die peilde naar de gemiddelde kennis en vaardigheden van vijftienjarigen in zo'n dertig landen. Wellicht heb je de zegebulletins in de Vlaamse media gelezen, de Vlaamse studenten behoren tot de wereldtop, de Walen presteren op Rwanda niveau. Of zoiets.

Ook de studenten van de V.S. deden het niet zo denderend. In Wiskunde bijvoorbeeld, deden slechts vijf van de negentwintig landen het slechter dan de V.S. Een ontluisterend resultaat toch wel een beetje. Maar als je hier naar het nieuws kijkt zul je daar niets van horen of zien. In plaats daarvan krijgen we fluff stories over genietjes die al op jonge leeftijd een uitvindingen doen, die iedereen met verstomming slaan en al op hun zestiende les beginnen volgen aan de universiteit.... the pride of their communities. Tegen hun 32e zijn ze ofwel professor ofwel seriemoordenaar. De grijze massa net daaronder, 99.9999% van de studenten, wordt vrolijk genegeerd. Amerikaans televisienieuws kan niets brengen waarop geen gezicht kan worden geplakt.

De populairste plaatselijke TV zender in de Twin Cities heeft zelfs een wekelijks
Academic All Star segment, waar de lof van zo'n overachiever wordt gezongen. In mijn tijd kreeg dit soort strevers een fluim in de brooddoos, hier komen ze op het nieuws. Maar los daarvan is het natuurlijk ook een schoolvoorbeeld van collectief kop in het zand steken, want zolang ze op die paar uitzonderingen blijven concentreren kan men in de waan verkeren dat alles toch min of meer ok is met het onderwijssyseem, terwijl er toch het één en ander structureel mank loopt in de Amerikaanse scholen. Gisteren op ABC nieuws, een nationale niewszender, was er weer een portret van een 17-jarig genie, die een beurs van 100.000$ had gewonnen, voor één of andere uitvinding. News anchor Peter Jennings keek na dit segment in de camera en zei: "another example that the American spirit of innovation and invention is alive and well." Dan keil ik dus mijn pantoffel naar het scherm (mocht ik er één hebben, dit is een hint voor een kerstcadeau): er komt net een studie uit die vaststelt dat de
amerikaanse studenten even hoog scoren als Polen en Hongarije in hun wiskundeproeven, maar volgens mr. Jennings is er geen vuiltje aan de lucht want
één of andere zeventienjarige star wars geek heeft uit een kapot antwoordaparaat een toestel gemaakt om electriceit uit de zeegolven genereren.

Nu ja, die slechte tests zijn op zich geen drama, the American spirit of innovation and invention is vooral een kwestie van buitenlandse studenten en ondezoekers
die naar Amerikaanse universiteiten komen. Catherine Verfaille bijvoorbeeld, die hier stamcellenonderzoek doet, werkt voornamelijk met buitenlandse studenten. Op lange termijn is het voor Amerikas voorsprong op wetenschappelijk gebied wellicht veel nefaster dat Bush en co. het zoveel moeilijker gemaakt hebben voor buitenlandse studenten om een Visum te bemachtigen, met als gevolg dat veel buitenlandse studenten hun geluk elders gaan bepoeven. Applications van buitenlanders aan Amerikaanse universiteiten zijn de laatste jaren fors gedaald. In Newsweek stond hierover een goede column.

Uit nieuwgierigheid heb ik eens een database met transcripts van alle nieuwsuitzendingen geraadpleegd om te zien of mijn eerste indruk dat de OESO studie hier volledig genegeerd werd klopte, en dat leek indardaad het geval te zijn.

Ik tikte Organization for Economic Development als zoekterm in. En dit waren de resultaten:

1. Fox News Network, SHOW: THE O'REILLY FACTOR 8:29 PM EST, December 9, 2004 Thursday, NEWS; International, 908 words, Is it possible to Neutralize Terrorism?, Bill O'Reilly
2. ABC News Transcripts, GOOD MORNING AMERICA (07:00 AM ET) - ABC, December 7, 2004 Tuesday, 839 words, NEWS HEADLINES
3. CNNFN, SHOW: THE FLIPSIDE 11:00 AM EST, December 7, 2004 Tuesday, BUSINESS, 8121 words, Thompson Remark Turns Up Heat On Food Safety, Customized Gifts Online; Metro Life: Rent A Zip Car By Hour; Festive Foods For Hanukkah, Kathleen Hays, JJ Ramberg, Stephanie Elam

Slechts drie hits. De eerste was er eigenlijk geen (het ging over iets anders dan de OESO study), de tweede was een morning show, en in de derde was een discussieprogramma waar een discuttant de studie aanhaalde. Andere zoektermen leverden geen extra hits op. Dit was een search van de transcripts van al de nationale televisie nieuws organizaties (FOX, ABC, NBC, CBS, CNN,...) van de afgelopen week. Ignorance is bliss.

De Toppper

Morgen dus Anderlecht-Club. Raar misschien, maar na al die jaren in Amerika volg ik het Belgisch voetbal nog steeds min of meer op de voet. Via sporza internet radio kan ik alle wedstrijden live volgen, en ik ben erg van Peter Van Den Bempts commentaar gaan houden. Minder kleurrijk en lyrisch dan Jan Wouters destijds, maar hij begint zich toch een eigen stijl eigen te maken die ik wel kan waarderen, hij is betrokken maar blijft altijd nuchter, en durft zijn commentaar al eens met wat kritiek en humor te doorspekken. Luisteren naar die live verslagen op een zatermiddag terwijl ik in een koffieshop wat zit te werken is
een aangename manier om de band met het thuisfront te onderhouden. Bijkomend voordeel is dat overwinningen net zo zoet blijven smaken, maar bittere nederlagen kan je gemakkelijk van je afzetten. Ik verbreek de verbindig, blijft weg van Belgische sites en concentreer me eventjes op de Minnesota Timberwolves, Vikings, Twins of Wild, teams waar ik emotioneel minder in geinvesteerd heb. (hoewel de Timberwolves me wel na aan het hart zijn komen te liggen). Geen anderlechtsupporters die je een week (jaar? decennium?) lang die 5-1 pandoering onder de neus wrijven, geen krantekoppen die je met de neus op de feiten drukken, of andere vormen van leedvermaak waar je mee moet afrekenen. Als club verliest ben ik zoals een kind dat zijn vingers in zijn oren steekt en LALALA begint te roepen, als ze winnen lees ik alles online en kijk naar goal online. It's the best of both worlds. Als ik naar huis kom ligt het voetbal meestal stil, dus zelf nog eens een wedstrijd bijwonen zit er niet in, maar daar lig ik niet echt wakker van. Beter dan vroeger wordt het toch nooit meer, ziehier een jeugdherinnering:

Op zondag naar het voetbal met mijn vader en mijn twee broers. Toen waren zondagen nog zondagen. Eerst nog vlug moeder de vrouw in Brugge (winkel)centrum afgedropt, en dan met de mannen naar St Andries. Op Olympia aangekomen beseft mijn vader dat zijn portefeuille nog in mijn moeders handtas zit. Moe, die op dit moment het geld dat voorbestemd was om ticktets, Verkinderen braadworsten en East-Side regalia mee aan te schaffen allicht aan het uigeven was aan een prik en kriebeltrui waar ze me maandag onder mijn luid protest in zou hijsen. Wat een ellende. Drie trillende onderlipjes waren genoeg om mijn vader zijn schaamte te doen verliezen en geld af te troggelen van een kennis van een kennis. Misschien ben ik herinneringen aan het samengooien, maar ik denk dat die match in kwestie een Club-Lokeren was. Een één-nulletje, maar het zag er lange tijd slecht uit. Club kon maar niet scoren en de frustratie in de zittribune liep hoog op. Een man die al de hele wedstrijd lang had zitten afgeven op Club bekende plotseling dat hij Lokeren supporter was en kreeg meteen lik op stuk: Een blauw zwart supporter, een oudere man, inclusief hoed en sigaar gaf hem een klap met zijn jas. Een erg bizarre vorm van rusthuishooliganisme. Maar kort voor tijd sloeg de frustratie om in euforie toen Caje alsnog de 1-0 binnenramde, een doelpunt dat ik me nog haarscherp herinner.

Een afvallende bal een meter of zeven buiten het strafschopgebied, Ceulemans buffelt een paar wase verdedigers overhoop en geeft een enorme lel op de bal zoals alleen hij dat kon. Afgezakte kousen, Puma’s met lekker lang overgeplooide lippen, been dat overdreven hoog doorzwaait, een heerlijke streep en twee seconden later hang ik boven iedereen uit. Mijn vader heeft me als een trofee boven zijn hoofd getild, ik zie de feestende massa in de tribune, sigaren vliegen door de lucht, krasse knarren die met gebalde vuisten een namiddag frustratie wegmeppen, de staantribunes zijn een massa feestend blauw zwart, ik probeer mijn blauw zwart sjaaltje spionkopgwijs strak boven het hoofd te spannen, wat niet meevalt bij al dat gehos. Wat een geluk. Zelfs een 0-6 morgen valt daarbij in het niets.

Morrissey wedstrijd op StuBru

Kreeg een paar dagen geleden een mail van nicht mien met de vraag of ik haar niet kon helpen met de Morrissey wedstrijd die momenteel loopt op studio brussel. hopelijk haalt ze het. Misschien een ideetje voor andere baslog lezers, prijs is een reis naar london inclusief Morrissey concert. De prijsvragen staan op de site van stu bru. Hier zijn de volgens mij correcte antwoorden:
1. groep waarvan Morrissey voorzitter van de fanclub was: New York Dolls
2. favoriete bloem: gladiool
3. wagen in 1994: Vauxhall
4. overeeenkomst tussen morrissey en de zanger van de Manic Street Preachers (James Dean Bradfield): zanger is genoemd naar James Dean, Morrissey schreef ooit een boek over James Dean ("James Dean is not dead").

[Dat boek ligt nog ergens thuis, mijn broer kocht het ooit tijdens een dagtrip naar Dover, is al een collector's item. tijdens die dagtrip kwamen we bij het terug keren The Cure tegen op de ferry. Ze zaten in het restaurant naast de tafel van mijn ouders en oom en tante, die dachten dat ze naast een stel kappers zaten.]

Anyhow, good luck en als je het haalt en je zit volgende week in London: hear my voice in your head and think of me kindly.

Bad Boy

Ook hier hebben we een mini basket schandaaltje, bad boy Latrell Sprewell werd voor een wedstrijd geschorst nadat hij iets obsceens had teruggeroepen naar een vrouwelijke fan die hem had uitgedaagd. Zonder Sprewell verloren de Timberwolves tegen de Dallas Mavericks, het team van onze landgenoot Mbenga, die trouwens niet speelde. Als "Spree" niet of slecht speelt verliezen the wolves altijd. Sprewell is nu wel geen zachte jongen (hij werd ooit voor een hele tijd geschorst nadat hij zijn coach had proberen te wurgen) maar als je in het heetst van de strijd helemaal opgefokt bent en zo's huppelkut van een soccer mom die 250$ betaald heeft voor een zitje dichtbij de court, gaat je uitdagen, dan kan je het hem toch niet kwalijk nemen dat hij eens iets terugroept? Charles Barkley, in zijn tijd ook niet zo'n lieverd (ooit spuugde hij eens naar een fan en raakte per ongluk een acht jarig meisje) maar nu een kleurrijk TV analyst, die nooit om een oneliner verlgen zit stelt het nog het best: "you should be able to go and pick out one fan a game and just beat the hell out of him." Now, THAT would be a ratings booster.

goethals gekte

Is dit slechts een indruk of begint de Raymond Goethals gekte in Belgie Koning Boudewijn proporties aan te nemen? Ik las net dat een politicus in Sint Truiden een straat de Raymond Goethals trainer tovenaar straat wil dopen. Effe dimmen zeker?

You can go home again

Net mijn ticket home gekocht. Ik kom aan de morgen van 31 Dec en vertrek
terug op 9 jan. (Uitnodigingen voor babybezoeken, handopleggingen, vreetfestijnen en bachanalen kunnen vanaf nu worden verstuurd naar vana0047@umn.edu) Ik vlieg met SN Brussels, via Chicago, wat ietsjes duurder was maar sneller dan het goedkopere alternatief, Delta (via Atlanta). Ben ook wel benieuwd om te zien wat SN brussels er van bakt, en of ze gratis alcohol aanbieden. Sinds 9/11. beknibbelen de vliegtuigmaatschappijen op van alles en nog wat, en vragen ze minstens 5$ voor een miniflesje sterke drank, (bier is niet echt een optie, toiletbezoek wil je beperken) daar waar die vroeger kwistig werden uitgeeeld, als waren ze (verpakte) snoep met Halloween. Als je zoals ik 1.88 bent dan valt het niet mee om te slapen op een vliegtuig, na een paar gin en tonics en een miniflesje rode wijn gaat dat al heel wat beter. En zelfs afgezien daarvan, Delta is sowieso geen al te prettige ervaring, als de kuisploeg er beter uitziet dan de stewardessen dan weet je het wel. Even een klassementje gemaakt van de maatschappijen waar ik al mee gevlogen heb.

1. Iceland Air: tussenlanding halfweg in Reykjavik, ideaal om eens de benen te strekken. Bediening verre van slecht.
2. Continental airlines: Tussenlanding in Newark. Je ziet het vrijheidsbeeld, Manhattan skyline. Aan de New Jerseykant zie je de lelijke grijze buurten die je ziet in de begingeneriek van The Sopranos.
3. KLM/Northwest: KLM en Northwest hebben een partnership, goed als je met een KLM toestel vliegt, minder als je met Northwest vliegt
4. United Airlines: niet super, niet slecht. Toen ik vloog werkte mijn koptelefoon waarmee je de in flight film kan volgen niet. Heb toen wel onderhandeld voor gratis drank ter compensatie. Jackie Daniels in plaats van Kangeroo Jack was toen mijn in flight entertainment.
5. Delta: hate it.

Vrije val

En de dollar blijft maar vallen. Nu minder dan 30 oude BEFs voor a buck. Niet eens zo heel lang geleden was dat 45 BEF. Dat scheelt een slok op de borrel. Ideaal moment dus om eens over te komen.... Zoals moe wel eens placht te zeggen na een shoppingexcursie naar de Mall of America, "alles kost hier geen geld." Maar kom niet in de periode rond nieuwjaar tot en met 10 januari, dan zit ik waarschijnlijk in Belgie.

een stukje Vlaanderen in de Midwest

Toevallig deze site gevonden over Ghent, Minnesota. Moet daar dringend eens naartoe....

sinterklaas gezien door Amerikaanse bril

David Sedaris, één van de grappigste en spitsvondigste waarnemers van de dingen des levens heeft ooit eens een fantastisch grappig stuk geschreven waarin hij het sinterklaasfenomeen door een Amerikaanse bril bekijkt. Het stukje zelf kon ik niet vinden, maar Sedaris heeft het ooit eens voorgedragen op mijn favoriete radio show, This American life, de clip vind je hier (real player vereist, het Sedaris segment begint op 25:30).

Saint Nick (update)

Heather heeft de sinterklaasmicrobe te pakken, dus zijn we vannamiddag naar het Sinterklaasfeestje geweest van de de nederlandse enclave
hier in Minneapolis. Best wel sympathiek maar veel te langgerekt en niet op maat van de attention span van de hedendaagse kleuters, wiens versies van sinterklaas kapoentje en zie ginds komt de stoomboot na verloop van tijd steeds minder enthousiast gingen klinken. Toen ging er ook nog iemand -zoals in die goeie ouwe tijd- een verhaal voorlezen dat op algehele onverschilligheid werd onthaald, vol verveling klopt ons hart... Die kinderen zijn natuurlijk ook niet achterlijk: urenlang liedjes zitten zingen, gedwongen voorleessessies ondergaan en af en toe eens door een zwarte piet bekogeld worden met derderangssnoep, en dat allemaal in afwachting van de komst van een duffe versie van Santa Claus, dat is veel tijd en moeite voor een geringe return. Vooral dan in vergelijking met Halloween, waar een uurtje trick or treaten meer snoep oplevert dan er in die hele de zak van zwarte piet kan. Bovendien is er aan Halloween niet die vervelende voorwaarde verbonden dat je het hele jaar braaf geweest moet zijn, of de dreiging dat een zwarte piet je in een zak meeneemt naar Spanje. In Amerika zijn er immers geen stoute kinderen bij en zijn all kids above average, dus krijgt iedereen snoep.

En opgepast: als je snoep uitdeelt aan de kinderen met Halloween, dan kan je alleen snoep geven die in een wikkel zit. Volgens een hardnekkige urban legend zouden er immers halve garen zijn die een laagje cyanide aanbrengen op de snoepjes die ze uitdelen. Onzin allicht, maar zoals elke communicatiewetenschapper weet is fear appeal de meest effectieve wijze om gedragsverandering te bewerkstelligen, dus is het absoluut not done om niet ingepakte snoepjes uit de delen. (wordt ook aangehaald in Bowling for Columbine, waarin Michael Moore terecht opmerkt dat de media bijdragen aan een klimaat van angst waar iedereen een geweer denkt nodig te hebben) Tijdens halloween heb ik bij Heather nog gelobbied om toch maar oningepakte suikerwaren uit te delen, een gegeven paard kijkt men immers niet in de mond (bek?), maar tevergeefs.

Maar de Sint dus,... het duurde allemaal wel erg lang. En de
drank en hapjes die in de inkomprijs (5$) inbegrepen waren, waren ook, naar goede Hollandse gewoonte, nogal aan de zuinige kant. Zo'n dozijn kopjes appelsap later was er toch een nog min of meer blijde intrede van een waardig schrijdende sint. Na al dat wachten, en al die opgefokte pietengekte is zo'n intrede altijd toch een beetje aan anti climax, de sint is au fond toch een beejte een zuurpruim waar je als kind niet goed raad mee weet. Maar alles verliep vlekkeloos, niet zoals in de ginsteschool destijds waar de intrede van de goed heilig man wel eens werd verstoord door een lustige kapoen (Ole V.) die uitriep: "Godverdomme, 't is Hubert Vanacker!!"

de bom barst

Dat hij slikte wist eigenlijk iedereen met een ons verstand, maar dat San Francisco Giants slugger Barry Bonds ook effectief zou bekennen doping te hebben gebruikt kwam wel als een verrassing. Bonds is momenteel de beste home run hitter in baseball en heeft zowat alle records op zijn naam staan. Vandaag verscheen er een artikel gebaseerd op gelekte informatie waarin te lezen staat dat Barry Bonds een jaar terug in een gesloten zitting (“grand jury”) bekende inderdaad doping te hebben geslikt. Het is de story van de dag en onderwerp van verhit debat op de talkradio. Amerikaanse baseballfans staan nu een beetje voor hetzelfde dilemma als wielerfans bij ons destijds, moeten we gewoon aanvaarden dat er massaal gepakt wordt en ons daar vooral niet over opwinden of moeten we meer verwachten van onze sport en zondaars aan de schandpaal nagelen ? En net zoals in het wielrennen bij ons is het de overheid/politiediensten die de kat de bel aangebonden heeft. De MLB (Major League Baseball) deed immers bitter weinig om dopingzondaars op te sporen: een keer per jaar een vooraf aangekondigde controle, dan kan je net zo goed niet controleren. Dit lakse dopingbeleid is niet alleen de schuld van de liga, de machtige spelersvakbond heeft zich altijd verzet tegen strengere controles. Allicht kwam dat Bud Selig, de baseball commissioner goed uit, de sport zit al een tijdje in het slop, en niets doet de kassa meer rinkelen dan homerun records. Baseball is weliswaar een ploegsport, maar individuele statistieken zijn bijna net zo belangrijk. In 1998 bijvoorbeeld waren alle ogen gericht op Mark McGuire en Sammy Sosa, die in een epische strijd verwikkeld waren om het home run record te breken. Beide spelers speelden bij middelmatige teams, maar de home run race sprak dat jaar veel meer tot de verbeelding dan de World Series en bracht de sport na een paar moeilijke jaren terug in de belangstelling. Home runs bring in money. Geen wonder dus dat er weinig inspanningen werden gedaan om het fenomeen Barry Bonds van de troon te stoten. Bonds was altijd een goede “hitter”, goed voor zo’n 30-35 home runs per jaar, maar in de herfst van zijn carriere, tussen zijn 37ste en 40ste klopte hij er per jaar gemiddled meer dan 50 het park uit. En laat dat nu ook net de periode zijn dat hij met een nieuwe, niet onbesproken, trainer ging samenwerken. Geen wonder dat hier en daar een wenkbrauw de hoogte in ging, maar harde bewijzen waren er niet. Tot vandaag dan. Wat allicht nog wat olie op dit vuurtje zal gooien is dat Bonds geen al te goed imago heeft, door de doorgaans nochtans kruiperige Amerikaans sportpers wordt hij afgeschilderd als een arrogante klier, die zich steevast afzondert van zijn ploeggenoten en zich boven iedereen verheven voelt. Zelfs Michael Jordan, ook niet de nederigste, werd zo niet afgeschilderd. To be continued….

records

parkeermeteroorlog

Gisterenavond gaan voetballen en tot twee maal toe ongeveer 1.50$ kleingeld in een parkeermeter gedropt, die het vervolgens plotseling begeeft en de boodschap "fail/no parking" laat verschijnen. Parkeren aan een kapotte meter is verboden zelfs al stopte je er net 6 quarters is, de Vondelaars van deze werleld liggen altijd op de loer... Het staat vast, de parkeermeteroorlog is nu pas echt uitgebroken. Uiteindelijk toch nieuwe quarters gaan halen, nieuwe parkeerplaats gezocht, geen sinecure op de campus. Allemaal een maat voor niets, aangekomen in de sporthal bleek dat de tegenstander niet op was komen dagen... Dan maar mijn verdriet gaan vereten met een heerlijke chipotle burrito. Verslavende mexicaanse caloriebom. Nieuwe tegenslag: de rijst-vlees ratio in mijn burrito was allesbehalve. Veel te veel rijst, weinig kip. Dan in een koffieshop nog iets van de dag proberen te maken door wat te werken: snoer van mijn laptop vergeten. Wat een namiddag van gezonde activiteit en vlijt had moeten worden werd uiteindelijk wat decadent lanterfanten. Bad Bas. Bij het thuiskomen nog een tegenslag: een brief van Applebee's (ivm met mijn klacht van een paar weken terug) met daarin niet de verhoopte bon voor een all-you can-eat-ribfest for two, maar twee magere 5$ coupons. Amper goed voor een bord chicken wings. Die coupons geef ik wel aan een naar pis ruikende dakloze, that will teach them. Toch nog een lichtpuntje, een email van mijn school, ze willen dat ik volgend semester opnieuw een cursus geef. Een onverhoopte levenslijn, die mijn studentenbestaan nog wat verlengt en de confrontatie met de jobmarkt nog wat uitstelt. hoera!

Theo Van Gogh

Doordat de moord op Van Gogh samenviel met de Amerikaanse verkiezingen, werd er hier aanvankelijk niet veel aandacht aan besteed, maar vorige week verscheen er een artikel in newsweek en een reportage op de publike radioover de clash of civilizations in Europa.