baslog

Flaters, floppen en floezen

De cursus die ik doceer dit jaar leert studenten hoe ze informatie kunnen lokaliseren, databases leren gebruiken en vooral hoe ze de electronische
catalogus van onze bibliotheek effectief kunnen doorzoeken. Ik geef één
sectie van de cursus, de professor die de cursus ontworpen geeft de andere sectie. Iedere week komen we eens samen en geeft ze met wat tips en overlopen we het lessenplan etc. "To touch base" zoals ze hier zeggen.
Ze heeft een beetje een reputatie van een harde tante te zijn, maar dat valt wel mee. Ze is ook mede verantwoordelijk voor het aankoopbeleid van onze faculteitsbibliotheek.

Dit weekend was ik op zoek naar een artikel uit een academisch tijdschrift, Gazette, journal of international communication. Ik tikte de naam in van het tijdschrift en kreeg geen zoekresultaten. Hmm, vreemd. Nog een paar keer geprobeerd, maar geen succes. Ik stuurde een email naar de helpdesk van de bib om te vragen of dit tijdschrijft effectief niet in de catalogus zit en een email naar de auteur van het artikel of hij mij soms een versie kon doormailen want
dat ons bib geen abo had op het tijdschrift waarin zijn artikel verschenen was.

Zaterdag kreeg ik een mailtje van de bib, ik had blijkbaar niet goed gezocht of iets verkeerd ingetikt, het tijdschrift was wel beschikbaar in de bib, zelfs in online versie. Goed nieuws. Een tijdje later kreeg ik ook een email van de professor in kwestie, dat hij verbolgen was dat onze bib niet over dat tijdschrift beschikte, maar dat hij mij wel een kopie kon opsturen. Dat was dus niet meer nodig. Ik kijk nog eens naar de email en zie dat hij die mail ook naar mijn prof gestuurd heeft. Blijkbaar kende hij haar goed en had haar dus ook even ingelicht over zijn ongenoegen dat onze bib dit tijdschrift niet had, wat dus niet zo was. Ze stuurde mij en hem meteen een mail terug dat dit tijdschrift wel degelijk in onze bib aanwezig was. Met één email heb ik dus mijn prof in verlgenheid gebracht bij een collega en haar aangetoond dat mijn opzoekvaardigheden die ik verondersteld word mijn studenten bij te brengen ondermaats zijn. Double whammy.

Ego-aaitje

Erkenning komt soms overwacht. Vrijdag zit ik wat te werken in de koffieshop hier om de hoek, nog even profiterend van de serene studiesfeer voor de weekendinvasie van kinderen en suburbanites. Onder het werken door luister ik met mijn koptelefoon naar de digitale muziek collectie op m'n laptop, minding my own business, tot ik plots mijn naam meen te horen. Ik kijk even op, en zie niemand die ik ken. Ik zie wel een paar mensen die ik her-ken, als je vaak hetzelfde koffiehuis frequenteert raak je al gauw vertrouwd met de usual suspects: een licht fysiek gehandicapte man (handjes staan naar buiten, loopt moeizaam, gezicht verwrongen) die altijd via een ouderwetse walkman (cassettes!) naar klassieke muziek luistert en boeken over Romeinse keizers leest (een echte idiot-savant) en jammer genoeg telkens enorm naar pis ruikt als hij uit het WC komt (wat hem weer een beetje meer idiot en wat minder savant maakt) ; een strenge tante die als Japanse vertaalster werkt en de rest van de tijd via Internet dating sites haar liefdesleven probeert aan te zwegelen en haar slachtoffers ontmoet in de koffieshop (tenen krullen!), en dan zijn er ook altijd nog wel een paar verdwaalde graduate students die net als ik de schijn van academisch serieux proberen hoog te houden. Maar geen van die loveable losers ken ik bij naam, noch zij mij. Nu hoor ik het opnieuw, duidelijk dit keer: “Are you Bastiaan?” vragen een oudere man en een jongere vrouw aan de kerel aan de tafel naast die van ons, die er nochtans helemaal niet als een Bastiaan uitziet. (Veeleer een Bruce type, hoogstens een Anthony) Uiteindelijk komen ze bij mij en als ik hun queeste met een bevestigend antwoord en een vragende blik beëindig volgt de verklaring voor hun stalking. Ze hebben net als ikzelf Itunes op hun computer, de apple music software waarmee je je liedjescatalogus kunt beheren, en als je op een gemeenschappelijk netwerk (zoals in de koffieshop waar iedereen gratis wireless online kan gaan) zit kun je –mits je je instellingen aanpast- in de Itunes catalogus browsen en luisteren (niet downloaden) naar de muziek van iedereen die op dat ogenblik zijn Itunes op heeft staan. Het is in feite vooral een on line equivalent van het “kijk eens naar mijn CD-collectie” fenomeen. Als je High Fidelity gezien (of beter nog, gelezen) hebt begrijp je allicht wat ik bedoel. Vooral in mijn koffieshop van vorig jaar (met een jonger publiek) deed ik dat nogal veel, maar iedereen had daar vooral Wilco en andere alt.-country type muziek opgeslagen, niet echt mijn ding. Mijn twee fans hadden dus mijn Itunes “open” zien staan en de hele middag naar Bastiaan’s Itunes zitten luisteren en waren danig onder de indruk van de kwaliteit van mijn songselectie, en wilden me dat dus even persoonlijk komen meedelen. Met veel plezier en lichte blos op de wangen –ik was wat van mijn à propos- nam ik akte ven hun bewondering, en eigenlijk wist ik niet goed wist wat zeggen. Social small talk is niet mijn forte, maar de erkenning van de kwaliteit van mijn Itunes lijst deed nietemin deugd. In mijn collectie zitten een hoop gedownloade songs (zolang je zelf geen songs upload zit je relatief safe), CDs van vrienden die ik gebrand heb, en ook nog een stuk of wat van mijn eigen CDs, ondertussen al bijna 2000 liekes. Probleem is wel dat er in mijn lijst een paar guilty pleasures staan: een “Ooops I did it again,” een “The sun will come out tomorrow” een “The Final Countdown,” een “All that she wants” en andere liedjes die uiteindelijk veeleer als een ironische knipoog moeten gezien worden dan dat ze een getrouwe afspiegeling vormen van mijn fijnbesnaarde smaak. Maar ironie vertaalt zich niet goed online, en ik wil niet door het koffieshop leven gaan als die kerel die houdt van Morrissey, 16 horsepower, Sigur Ros, the Spice Girls, Annie (the musical) en Europe. Dat zou pas een idiot savant zijn.

meer pis en kak

In auto's van bestuurders die soms lange ritten door de besneeuwde toendra hier moeten maken vindt men wel eens een kaars, deken en noodrantsoen, voor het geval men vast komt te zitten in de sneeuw. Vanaf nu mag voegt men daar ook beter 60 halve liters aan toe, voor het geval je je een weg door de sneeuw moet "banen." Een ongeluk is immers zo gebeurd, een bal bevroren vliegtuigpoep die door je voorruit komt gedonderd, it could happen to you.

sneeuw ruimen

Na de hevige sneeuwval afgelopen weekend heb ik -zoals het een goede buurtbewoner betaamt- de sneeuw voor mijn deur geruimd. Het is jouw verantwoordelijkheid het voetpad voor je huis sneeuwvrij te maken, zoniet maak je je onpopulair bij de buren en bij de mannen van 't stad, die dan zelf ongevraagd komen sneeuw schoffelen, tegen een ferme vergoeding uiteraard. Nu ja, eigenlijk is dat het probleem van de huiseigenaar, niet de huurder, maar goedzak die ik ben heb ik dat zelf gedaan.
(Het was sneeuw ruimen of de keuken opruimen). Ik heb het evenwel wel een beetje met de grove borstel gedaan, en het laaste laagje sneeuw niet vakkundig weggeschraapt, zoals sommige van mijn buren wel deden met hun professioneel materiaal. Gevolg, het heeft ondertussen wat gedooid en gevroren en het voetpad voor ons huis is één ijspiste, terwijl het in de rest van de straat overal goed begaanbaar is. Het is maar een kwestie van tijd voor er hier een kwibus valt an zijn been breekt en mij pluimt in de rechtbank... hopelijk zet Heather een beetje vaart achter dat rechtendiploma.

Vanavond een heet avondje in The Barn beleefd. The Barn is waar het basketbal team van de Universiteit zijn wedstrijden speelt. Het is één van de meest sfeervolle en authentieke college basketbal arena's van het land, oud en niet echt supercomfortabel, met het zweet en bloed van vele epische veldslagen in het parket gedrongen, maar wel bijzonder sfeervol. Lijkt zo uit een film gegrepen.

Alleen is het basketbal team van onze universiteit al een hele tijd redelijk middelmatig. Dit jaar waren ze weer verondersteld van een grijs seizoen te draaien, maar ze hebben tot zover boven verwachting gepresteerd en maken nog alle kans om een uitnodiging voor het NCAA toernooi in de wacht te slepen, the play offs van college basket bal zeg maar, waar de beste 64 teams van het land het in een knock out competitie tegen elkaar opnemen.

Ik ga slechts zelden naar een basketbal game van ons U-team kijken, ik volg college sports niet zo erg, maar omdat de Timberwolves een beetje een kwakkelseizoen doormaken, ik een speler onder mijn studenten had vorig semester en omdat tickets slecht 5$ kosten, was het een goede gelegenheid om de midweeksleur te doorbreken. Ze namen het op tegen Indiana, en moesten winnen om hun tornooihoop levendig te houden, wat ook gebeurde. The "Gophers" haalden het met 70-65 van the hoosiers. Met een hoofdrol voor "mijn speler" , die op het einde the Dennis Rodman rol op zich nam en met enkele cruciale rebounds de zege veilig stelde. Vorige maand zat ik nog te overwegen of ik hem zou buizen of niet, nu stond ik daar als een idioot zijn naam te scanderen.... Nee ik was echt blij voor hem, hij is een fijne kerel, die jonge gasten staan onder veel stress, die wedstrijden worden op TV uitgezonden en door zeer veel mensen gevolgd, het enige amateur aspect is dat de spelers niet betaald worden. (Nogal wat sport puristen verkiezen het enthoesiasme van de college sports boven de glamour van de professionele sporten met hun overbetaalde vedettes.) En ondertussen moeten ze ook nog eens proberen een diploma te halen als het kan, voor het geval die NBA droom niet uitkomt. En vele van die spelers zijn nu niet echt wat je noemt intellectuele zwaargewichten, dat is toch nogal wat stress voor een twintigjarige... Mijn enige stress aan die leeftijd was of ik op vrijdagavond nog genoeg zakgeld zou overhebben om een treinkaartje naar Oostrozebeke te kopen. Respect.

Voor de wedstrijd zijn we nog even de kelen gaan smeren in de burrito loco, (2 for 1 happy hour) waar volgende week een speciaal event plaats vindt, de zogenaamde "bladder buster." Je betaalt 5$ dollar en daarmee mag je de hele avond drinken zoveel je wil en kan, totdat de eerste zuipschuit naar het toilet moet (I'd hate to be that guy). Naar verluidt staat op zo'n avondje menig blaas op knappen (vandaar de naam) en komt de pis uit de ogen van de aanwezigen gedropen. Sounds like fun!

100

Dit is mijn honderste entry. Had ik al die tijd besteed aan mijn verhandeling, ik was al afgestudeerd...
Heather heeft gisteren haar eerste examenresultaat gekregen A-. Dat haalt de druk alvast een beetje van de ketel, en opeens is law school niet zo verschrikkelijk meer.

Vrijdag was het de office new years party van Jeff, wat in feite nog maar eens een excuus is om nog eens stevig te tafelen. Zijn "office" bestaat namelijk enkel uit hemzelf en zijn assitente, die haar kroost had meegebracht: een anorexiapatientje, alcoholiekertje in spe (of eigenlijk al uit spe, ging tijdens de maaltijd stiekem naar de bar om te gaan bijtanken) en een genietje die al twee jaar heeft overgeslagen aan de universiteit. Aangevuld met mezelf, Heathers stiefmoeder, zus, en half zus, een bont gezelschap.
Even had ik wel gevreesd dat in plaats van een sappige steak mijn avondmaal een Big Mac zou worden, want op weg naar het restaurant in the suburbs zat het verkeer muurvast . Frustrerend. Twee uur later (ipv de gebruikelijke 20 minuten) met strak gespannen zenuwen alnog ter plaatse geraakt. But nothing a gin tonic or two couldn't take care of... De maaltijd was voortreffelijk, maar voor de girls slechts een appetizer voor the real deal, het desert. Heather's flamboyante zuster deed zich te goed aan een Tiramissu de grote van een klein brood en Heather verorberde een stevig stuk worteltaart(!?). OK, eerlijk is eerlijk ze at maar de helft ervan op, de rest ging in de doggie bag mee naar huis). Gelukkig hebben we ons deze week lid gemaakt van een fitness club....

johnny komt te gaan

Vandaag is Johnny Carson overleden. Bij ons klinkt die naam allicht niet zo bekend in de oren, maar hier is Johnny Carson één van de bekendste namen in TV land. Carson was
voor dertig jaar de gastheer van de late night show, een mengeling van talk show en comedy, de "laatste show" bij ons is daar een beetje van afgekeken. Carson was dus vaste gast in vele Amerikaanse huiskamers in een tijd toen het TV landschap nog niet versnipperd was over honderden kanalen, maar iedereen nog min of meer naar dezelfde programma's keek. Vandaar dat er best wel veel te doen is over zijn overlijden. Hij was al van het scherm verdwenen toen ik hier aankwam, dus ik ken hem eigenlijk niet goed, maar hij had een beetje dat Sinatra-achtige kwajongensuiterlijk dat hier erg lijkt aan te slaan. Ik vond hem een beetje te glad, ik zou van hem geen tweedehandswagen kopen, maar hij had wel de archetypische Amerikaanse entertainment kop.

Benieuwd wat zijn opvolger, Jay Jay Leno morgen allemaal te vertellen zal hebben. Het zal wel weer tranenkermis zijn. Alhoewel, toen Johnny Carson ermee ophield was er een bittere strijd om zijn opvolging tussen Leno en David Letterman, en toen Leno uiteindelijk de job kreeg -tot groot ongenoegen van Letterman- was Carson naar verluidt niet zo opgezet met het feit dat Leno hem opvolgde. Leno en Letterman zijn allebei de meligheid zelve, hoewel ikzelf toch nog altijd liever Leno heb, zijn monologueszijn soms best wel grappig, vooral als hij even de kijkcijfers vergeet en zich op glad ijs begeeft.

They are at it again

Nadat eerder Tinky Winky van de Teletubbies "ge-out" werd als homosexueel (hij had een handtas), komt nu ookSpongebob Squarepants onder vuur te liggen van de religieuze rechtervleugel, omdat hij homosexualiteit zou promoten.
*zucht*
Net zo belachelijk, maar misschien nog veel hemeltergender is dat bepaalde scholen in het Zuiden (Georgia) stickers op de schoolboeken laten aanbrengen waarop te lezen staat dat Darwin's evolutietheorie slechts een theorie is, en geen feit (iets wat Bush zich ook al heeft laten ontglippen). Ze vinden immers dat die evolutietheorie het bijbelse scheppingsverhaal ondergraaft. How inconvenient.
*dubbele zucht* Gelukkig oordeelde een rechter dat die stickers een inbreuk vormen op de scheiding tussen kerk en staat. De rechtbanken vormen in die delen van the states, the bible belt, de enige dam tussen beschaving en een extremistische bijbelstaat. Onlangs was er stand-up comedian bij Jay Leno en die zei hierover het volgende "The other night, I fell asleep listening to a southern country station and I woke up racist." Beetje cru, beetje grappig, beetje waar?

de lucht is grijs en zit vol vlokken

Na een record aantal winterdagen zonder significante sneeuwval hebben we eindelijk onze eerste sneeuwstorm. Het is nu (2 p.m.) nog maar een een paar uur licht aan het sneeuwen, maar tegen vanavond zou er zo'n 10 cm bijgekomen zijn. En hoewel men er hier niet zo gek over doet als bij ons, (ik zag via Internet hoe het VTM nieuws net na de Tsunami opende met het feit dat
het in Limburg een centimeter gesneeuwd had), het kind in iedereen raakt toch altijd wel een beetje opgewonden van zo'n sneeuwtapijt. Behalve wie straks met de auto naar huis moet, zoals Heather. Hehe.

training media professionals

Nieuw semester is goed en wel van start gegaan. Ik geef een soort basiscursus waarin studenten wordt aangeleerd waar informatie te zoeken en hoe die aan te wenden in het opstellen van teksten voor de massa media. Hun eerste opdracht is.... een email versturen naar mij. Ja, een basiscursus dus. In tegenstelling tot de vorige lessen die ik gaf heb ik deze cursus niet zelf samengesteld, maar volg het plan van een professor die de andere sectie van deze cursus geeft. Aan de ene kant wel gemakkelijk, er komt veel minder voorbereiding bij kijken, aan de andere kant is het wel een beetje lopende band werk, gewoon de power point slides aflezen. Gelukkig is er nog wat ruimte om er hier en daar een persoonlijke toets aan te geven. De cursus die ik geef gaat ervan uit dat schrijven voor de media geen kwestie van talent en kunde is, maar gewoon een kwestie van een paar vaardigheden onder de knie te krijgen. "Als ze zich creatief willen uiten moeten ze maar "creative writing" gaan volgen in aan de faculteit engels" is het devies van de prof die deze cursus ontworpen heeft. Aan de ene kant is dit wel goed, want deze cursus brengt studenten echt wel bij waar en hoe ze relevante informatie kunnen inwinnen en het op een georganizeerde manier kunnen presenteren, en dat is heus geen overbodige luxe, want vele studenten kennen tegenwoordig alleen nog google als informatiebron. De schrijfstijl laat ook vaak te wensen over, ik krijg vaak papers van studenten die gewoon spreektaal neertikken. "So the media is kinda wrong, like when they sorta invade a dude's privacy..." Ik overdrijf amper. Maar toch, zo krijg je wel een beetje een klasse van journalisten en media professionals die weliswaar zeer professioneel en bekwaam zijn, maar die altijd binnen de lijntjes blijven, altijd dezelfde routines volgen, wat op lange termijn toch een beetje ten koste gaat van een zekere kritische ingesteldheid, die we misschien wel meer terug vinden bij onze media.

kokerellen

Jamie Oliver watch out, here I come.

films per post

Ik ben nu al een paar jaar lid van Netflix, een online video store. Je stelt een lijst samen van al de films die je wil zien en die worden je dan per post toegestuurd. Je kan maximum drie films in je bezit hebben (tenzij je meer betaalt), heb je eentje bekeken dan stuur je hem terug op in een prepaid envelope, en twee dagen later ligt je volgende film al in de bus. Groot voordeel is dat je geen boetes kunt krijgen, je houdt de films zolang bij als je wil. Vroeger toen ik nog mijn films ging halen bij Blockbuster vergat ik die altijd tjdig terug te brengen en kreeg ik van die belachelijk hoge boetes. The story of my life, boetes die ik al betaald heb in bibliotheken en videowinkels, je kan er een dorp in Indonesie mee heropbouwen. De bibliotheek hier aan de universiteit gaat een vleugel naar mij vernoemen voor al mijn genereuze zij het niet vrijwillige stortingen. The Bastiaan Vanacker memorial wing.

Mijn lijst van films bij netflix telt ondertussen al 182 films, die lijst samenstellen is inderdaad a labor of love. Mijn vorige lijst telde meer dan 250 titels maar die heeft Jeff, Heather's vader, per abuis uitgeveegd. Hij heeft ook netflix nadat ik een keer op zijn computer genetflixed had, had ik niet afgelogd. Toen hij naar de netflix site ging werd hij automatisch ingelogd met mijn profiel, en zag 250 films die hij niet herkende in zijn (mijn) lijst staan, dus dacht hij "deleten die boel." Uren research in een toetsaanslag uitgeveegd. Het valt idd niet mee zo'n lijst aan te leggen. Je kan voortgaan op de aanbevelingen die je krijgt op basis van je beoordelingen van films (al 450 films beoordeeld), of je kan ook kijken wat je vrienden
graag gezien hebben en je daarop baseren, of als je echt avontuurlijk bent aangelegd kan je zelf gaan grasduinen in de onmetelijke collectie van netflix. Van Britse detectives tot Tsjechische independent movies, het zit er allemaal.

De eerste paar jaar dat ik netflix had koste het 20.99$ per jaar. Goedoper dan kabel en ongeveer de prijs van twee DVDs met late fees bij blockbuster. Vorig jaar ging de prijs met 1 dollar de hoogte in. Helemaal onredelijk vond ik dat niet,
het was de eerste keer dat prijs naar omhoog ging in een paar jaar. Tot een paar maand terug ik het bericht kreeg dat de prijs werd teruggebracht tot 17.99$. Waarom? Blockbuster bracht namelijk een een gelijkaardige service op de markt,en vroeg slechts 19.99$, dus zakte de prijs van netflix meteen tot 17.99$. Ondertussen heeft blockbuster al een tegenzet gedaan, hun prijs is gezakt naar 14.99$. Ik zit in ieder geval gebeiteld bij netflix, nu ik eindelijk mijn lijst min of meer tot haar vroegere glorie heb hersteld, en ook omdat ik Blockbuster hardgrondig haat, maar toch, laat de prijzenslag maar duren. you gotta love capitalism.

Vandaag begint het nieuwe academische semester,... met een vrije dag. Het is immers Martin Luther King Day. Nu verdient die man wel zijn feestdag, ofschoon the Christian (extreme) Right zich daar destijds met hand en tand tegen verzette (King was immers een "vuile communist"), het blijft wel een beetje raar dat de eerste dag van het semester al meteen een dag vrijaf is. Bij het begin van het schooljaar is dit trouwens ook het geval, dan hebben we de eerste maandag vrijaf wegens labor day. En hier strooien ze niet met de vrije dagen zoals bij ons, waar we in mei iedere week wel een vrije dag hebben omdat Jezus en Maria ten hemel/aarde opstijgen/neerdalen (schrappen wat niet past), met deze twee vrije dagen hebben we het ongeveer wel gehad (afgezien van Thanksgiving dan.) Nu ja, aan de andere kant is het wel fijn dat zo de maandag geelemineerd wordt uit de eerste werkweek. Dat zal vooral voor de vele Minnesota vikings fans goed nieuws zijn, want zo hebben ze nog een dagje om te bekomen van het pak slaag dat The Purple Pack gisteren gekregen heeft van The Eagles.

filmpje pikken

Gisteren met Petter en Heather naar Meet the Fockers gaan kijken, (sequel op meet the parents.) Een beetje een platte komedie over twee families die elkaar voor het eerst ontmoeten naar aanleiding van het aanstaande huwelijk van hun kinderen. Veel kak en pis humor, maar ik heb me toch een breuk gelachen. 't is eens wat anders dan al die pretentieuze drama's die hengelen naar een oscar nominatie die nu spelen in de bioscopen. Nadien nog een pintje gepakt in Applebees. De bioscoop is downtown en bevindt zich in een entertainment comples vol met restaurants, clubs, winkels etc, en op vrjdagavond is er daar altijd een drukte van jewelste, vooral als het zo koud is. Vooral African Americans komen dan downtown en dan gaat het er nogal kleurrijk aan toe. We zaten iets te drinken op een soort van afgebakend terasje en hadden zo een goede kijk op het spektakel dat zich voor ons afspeelde, beter dan de film. Knotsgeke outfits, veel geroep, geflirt, getier en gelach, ("look at that skanky-ass ho and pimp daddy'") het is toch een heel andere cultuur dan die van de stille witte Minnesotan met Noorse roots. Heather vond het natuurlijk prachtig en wil volgende week terug gaan, maar dan zonder eerst naar een film te gaan, veel meer te zien daar dan in de bios.

brain drain

Het stond ook te lezen in De Standaard, maar hier was het voorpaginanieuws, Catherine Verfaille, gerenomeerd stamcelonderzekster, verlaat the University of Minnesota, om in Leuven een onderzoekscentrum op te bouwen en te gaan leiden. Goed nieuws voor Leuven, maar volgens iemand die ik ken die in haar departement werkt en studeert, is men er hier helemaal niet zo opgezet met haar vertrek. De laatste jaren heeft the "U" (university) veel inspanningen gedaan om haar hier te houden, ze hebeen een hele vleugel voor haar gebouwd, ze hebben al haar wensen ingewilligd en nu vertrekt ze toch. Maar dat gebeurt al jaren in omgekeerd richting, nu begint de brain drain zich dus een beetje in omgekeerde richting te voltrekken. Goed nieuws voor de rest van de wereld, maar als zich dat ook op grotere schaal gaat voltrekken is dat wel slecht nieuws voor the States, waar het meeste onderzoek aan unversiteiten door buitenlanders wordt gedaan. Verfaille's labo bijvoorbeeld bestaat voornamelijk uit niet-Amerikanen. Ze was naar verluidt ook zeer ontgoocheld in de verkiezingsuitslag, maar dat zou niets met haar beslissing te maken hebben gehad. Zelfs al is dit het geval, ik vond het toch een beetje een gemiste kans dat ze niet een beetje geveinsd heeft dat Bush met zijn achterlijke kijk op wetenschappelijk onderzoek haar beslissing beinvloed heeft. Maar ja, ze is wetenschapster, geen politica.

most generous people in the world

Een vriend stuurde me een artikel op over hoe de Tsunami ramp uitgedraaid is op een discussie over wie nu wel het vrijgevigste land ter wereld is. Volgens Bill O'Reilly, conservatieve fantast op FOX news is het the U.S. of A. lees het transcript.

kouder dan een heksetet

Nergens zaagt men zoveel over het weer als hier. In November en December had men het continu over de zachte temperaturen en het gebrek aan sneeuw, maar nu zit er een koudegolf aan te komen en is het weer gemekker troef. Geef mij in ieder geval maar de zachte Decembermaand. Deze morgen wandelde ik zonder muts van mijn huis naar de koffieshop, hoogstens een paar honderd meter, en hier aangkomen deden mijn oren zoveel pijn dat de tranen in mijn ogen stonden. Dat is het met die extreme koude, als je buitenkomt denk je, "dit valt nog mee" maar na twee minuten ben je totaal verkleumd en voelt ieder stukje onbedekte huid aan alsof er kleine ijspegels in worden in gedrukt. Volgens de weerman komen we vanaf vanmiddag voor een paar dagen niet boven het nulpunt uit. Niet zo erg, ware het niet dat het nulpunt in Fahrenheit zo'n -17 celsius is. Als daar zoals vandaag dan nog eens een flinke bries bijkomt ligt de gevoelstemperatuur nog veel lager, we mogen ons naar verluidt aan -35 (celsius) verwachten voor gevoelstemperatuur. Colder than a witches' tit zoals ze hier zo mooi zeggen. Nu ja, eerlijk gezegd vind ik dat eigenlijk zo erg niet, het is eens wat anders, en we hebben hier tenminste zonlicht overdag, wat ik eigenlijk verkies boven de zachtere maar donkere en miezerige winterdagen in de Vlaanders. Nog een positief punt aan de artic blast is dat McDonalds heeft een actie heeft lopen waarbij je een tweede Quarter Pounder kunt kopen voor de prijs (in cent) van de middagtemperatuur van de vorige dag. OK, dit is misschien wat onhandig uitgedrukt, als het bijvoorbeeld 12 graden fahrenheit is vanmiddag kost een quarter pounder morgen 12 cent. Als de voorspellingen kloppen zitten er dus dit weekend een paar gratis quarter pounders in.

keep everybody happy

Blijf het raar vinden, die jetlags. Klaar wakker om drie uur 's nachts, DVD tje kijken, Mancurian Candidate, zwakke film, en dan uit armoe maar aan het werk geslagen.

Deze middag ook een meeting gehad op school. Een studente had klacht ingediend over haar uitslag, ik had haar gebuisd, en nu zit ze zwaar in de penarie, ze kan misschien niet afstuderen etc. Ze had een klas gemist vanwege een sterfgeval maar had nooit de documenten ingediend om haar afwezigheid te wettigen, dus had ze geen punten gekregen voor een groepsproject waaraan ze verondersteld was deel te nemen. Mijn zorg niet, dacht ik zo. Maar de "mediator" een prof die hier al zijn hele carriere zit, een gemoedelijke kerel die altijd de kerk in het midden wil houden, liet me in niet zo veel woorden verstaan dat het misschien niet onverstandig zou zijn om haar vlug een paar punten meer te geven als ze alsnog die documenten indient, zo hebben we allemaal een pak zorgen minder... Uiteraard, de beslissing ligt bij mij, but it might not be a bad idea... Subtiele druk. De school wil natuurlijk ook dat er zoveel mogelijk studenten zo snel mogelijk afstuderen, dat staat mooi op het jaarverslag. Veel kan me dat eigenlijk niet schelen, maar ik hou er toch een beetje een zure nasmaak aan over...

hier zijn we weer

Veilig en wel aangekomen in Minneapolis gisteren. De reis liep niet echt van een leien dakje, het duurde nogal lang om door de douane te raken in Chicago, gevolg: vlucht naar Minneapolis gemist. Gelukkig was er nog plaats op een latere vlucht. Daardoor kon ik wel de eerste helft van the Minnesota Vikings tegen de green Bay Packers zien, een wedstrijd die de Vikings totaal onverwacht wonnen en dus gaan ze verder in de play offs. Nog twee wedstrijden winnen en ze zitten in de Superbowl..... Het was wel leuk, met een Big Mac meal binnen handbereik met, allemaal Viking fans in de vertrekhal naar de wedstijd zitten kijken. Toen we in het vliegtuig moesten was het 24-10 voor de Vikings, maar de Vikings hebben de kwalijke gewoonte om op het einde in te storten, vooral tegen eeuwige rivaal Green Bay, dus toen de piloot de eindstand meedeelde was iedereen blij verrast. Enige smet is dat één van hun sterspelers, bad boy Randy Moss (aka The Freak), na een score er niets beter op vond dan te gebaren zijn broek uit te trekken en zijn gat te tonen aan de fans van de tegenstander. Daar is natuurlijk weer veel over te doen hier... lighten up people, it's only a game. Zondag spelen ze tegen de Philadelphia Eagles, die zwaar favoriet zijn, maar de Vikings zijn zeker niet kansloos.

I'll sure miss the Oostrozebeke skyline though....

going back home or leaving again?

Back to Minneapolis tomorrow. My mom remarked yesterday that she no longer felt that I was leaving home when I go to the States, but that I go back home. I guess that might be true. There are only few thing I still miss about Belgium when in the States, especially since Surdyk's has expanded its Belgian beer collection.

busy day

Nephew Daan and Stan were over today. Made 2 puzzles, had two pillow fights, watched teletubies, did magic tricks and read 12 pages of the 65 I planned to read in my book on Kantean ethics.

Conversation of the day:

Daan: Are you married to Heather?
me: no
Stan: don't you like getting married?
me: not really
Daan: Does Heather like getting married?
me: maybe she does
Stan: Then you have to get married

gates are sooooo 1890

Noted something weird on my way home today. The farmer who owns the land next door apparently does no longer believe in gates to block access to his pasture. He removed them and replaced them with a pile of menure (I think there is a betterword for this in English). In this part of Belgium, progress sometimes takes weird turns.

New Year at casa Vanacker

Yesterday the whole bunch was over to celebrate New Year. As usual my mom ran the show as if she was directing a Ralph Lauren commercial, and we tagged along as well as we could. It was nice to see the nephews back. Especially my youngest nephew Jip who turned one last week changed a lot since I last saw him, when he was only half the age he is now. He looks a bit like a baby from the fifties, with his hair combed to the side. He somehow reminds me a bit of the kid from "A Christmas Story" . I gave him a nice Gophers fleece, which he wore with pride . He gave me a truck.
My other nephews were in fine form too. Daan was his usual busy self
and Stan
still obsesses over food. When I told him that I didn’t like cake he called me a liar. In his world it is impossible that anyone with taste buds can not like cake. I lost all that kid’s respect. Never seen a kid that is so in to food, I should introduce him to Heather’s dad some day.

Baslog, now in English

WhenI am in the States I write in Dutch, now that I am in Belgium, I thought I should write in English....

The flight to Belgium was swift and comfortable. It was a bit of a hassle to get from the Twin Cities in to O’hare, but once in Chicago things got easier. I hopped right on the American Airlines flight, which was only 1/3 full, and left rainy, cold, foggy Chicago to arrive seven and a half hours later safe and sound in rainy, cold, foggy Belgium. I felt like the pilgrims from the Mayflower, who traveled across the Atlantic all the way from Plymouth only to arrive in….Plymouth ( © Eddie Izzard.)

If the weather left some room to doubt whether or not I actually traveled 4000 miles, the custom formalities made it clear I was back in my cute we-do-things-our-way slightly racist little country. This is what normally happens when you go through customs upon arriving in Belgium: on your way to the exit you walk through an area with about six to eight custom officials, who usually are too busy making wise cracks amongst themselves and taking smoke breaks to actually check luggage. I have only been stopped once, when I took my desktop computer in to Belgium. “What’s in there?” a customs guy asked. “A computer I bought in the States and am taking back to Belgium sir, I am a grad student in Minneapolis.” He looked at me in a boys will be boys kind of way and asked “so did you go to class a lot or did you skip to go (at which point he imitated someone drinking) instead?” In most countries the correct answer would be: “No sir, I took this opportunity to educate myself and attended all classes in order to someday come back and apply my knowledge to the betterment of our country.” But I knew that this would not be the password that would get me in to Belgium, so I gave him the wink wink, nudge nudge answer that I knew would get him off my back: “Yes sir, shitfaced at least twice a week.” Bingo, his face changed in to a welcoming smile, I was clearly an all-Belgian boy who was doing the honorable Belgian thing, no need to check this guy out.

So I was mildly surprised to see that there was huge line at customs Friday morning. I asked the guy in front of me who I noticed spoke in the same backward dialect as I, what was going on. “It is always the same when a plane with those guys comes in, always trouble.” I looked over to the customs area and saw what he meant by “those guys.” A plane from Kinshasa (The Congo) had landed, and that apparently had inspired the custom guys to taking a more pro-active stance. Every African was stopped and had to open his/her suitcase, which was quite the task since all of them happened to be taped shut. I could look straight in to the customs area and saw one customs official rummaging through one woman’s luggage for everyone to see (privacy is really only an abstract ideal in Europe, something we write in to our constitutions to make us feel morally superior to America, not something we really take all that seriously) that consisted entirely of some kind of spinach-like leaves. For some reason she was waived through, but the next women who had packed her suitcase full of vegetables, fruits and other weird looking wrapped-up semi-edibles was less lucky, the customs officer started to toss the items in a trash bin. She tried to grab them back out of his hands, but that only made him more resolute and all of a sudden I saw a Belgian customs officer pretending to take his job seriously. When she was protesting he angrily responded: “Restez là bas hein madame.” (“If you don’t like it here, you can stay there.”) He seemed to be really happy to be able to say this without feeling guilty. He also sounded like he really meant it. It was an ugly scene. These women had packed all these beautiful colorful foods so they could share a taste of Africa with their relatives living in grey and foggy Brussels, and some uniform with a hidden agenda all of a sudden decides to go on a power trip and lay down the law on them, while he lets every one with a white face pass by unhindered. I know the law is the law, but there is something wrong with applying it so selectively. Just let them take their veggies in. It is not like the crops in Europe are that vulnerable. It is Europe that exports its diseases and plagues to the rest of the world (Dutch Elm disease), our crops are
actually pretty resistant .

I was even more ashamed when I saw how some of the African American passengers who had been on my flight from Chicago were summoned in French to open their suitcases. The customs agents had cast their net of racial profiling over everyone who was black, whether they came off of the Kinshasa flight or not. I was glad to be out of there.

My parents waited at the other side and we went for breakfast at the Sheraton hotel in the airport, which served one heck of a brunch combining the abundance of America (tons of eggs, bacon and sausage) with the sophistication of Europe (some cheeses that were not orange, mini jars of jam, and real yoghurt). The perfect way to make the transition from my one home to the other one. It was perfect, until my mom got caught by some other guests when she crammed a breakfast roll in her purse.