baslog

I saw a film today, oh boy...

Gisteren op TV naar Imagine gekeken, een geslaagde documentaire uit 1988 over leven en werk van John Lennon. Het is helemaal geen hagiografie, maar toont de persoon Lennon in al zijn gebreken, soms opvliegend, trots, bitter, kwetsend, koppig en belerend, maar ondanks alles denk je na afloop toch "what a great guy." Bij het zien van sommige van zijn cheesy hippy projects die hij met Yoko ondernam was het wel tenenkrullen geblazen, en zijn venijnige uithaal naar Paul McCartney in How do you sleep at night? toonde hem ook van zijn kleinste kant, maar al bij al komt hij toch over als one heck of a guy. Op het einde tonen ze beelden van de immens verdrietige fans, jong en oud, blank en zwart, die zich na het nieuws van zijn overlijden buiten zijn appartement verzameld hadden. Het had iets echts en puurs, niet zoals heden ten dage, waar zulke publieke rouwgelegenheden (Diana, Boudewijn,...) veelal opgeklopte media spekakels zijn waar iedereen probeert deel van uit te maken.

Ik moest denken aan een documentaire die ooit uitgezonden werd over Johan Cruyff waarin een Nederlands socioloog met de welluidende naam Bastiaan Bommelje, de sociologische impact van de verloren WK finale van 1974 probeerde in te schatten. Volgens hem markeerde de overwinning van het cynische Duitse team over het frivole totaalvoetbal van oranje het definitieve einde van de jaren 60 idealen en het geloof in de "maakbare samenleving," maar
voor de niet-voetballiefhebber was die Decemberdag in 1980 pas het echte einde van de sixties.

gevraagd: vrd zdr ambitie

D.M., een collega van in mijn tijd als readers' representative bij the Minnesota Daily, een slacker eerste klas, maar wel een met charme, heeft zich even uitgeleefd op ebay. D.M. heb ik altijd best gemogen, op de redactie destijds liep het dik van de twintigjarige snotters die ervan overtuigd waren dat ze binnen de paar jaar bij the New York Times aan de slag zouden gaan. Hoogst irritante wezentjes die zichzelf en het leven in het algemeen veel te ersntig namen. D.M. was een oase van absurde zelfrelativering in die woestijn van opgeblazen strevertjes. Op studie en carrieregebied kreeg hij niets voor elkaar, niet omdat hij niet intelligent genoeg was, maar veeleer omdat hij er niet in slaagde ook maar enige structuur in zijn leven aan te brengen en hij de op een of andere manier er steevast voor koos bijzaken voorrang te geven op hoofdzaken. Een paper afkrijgen tegen een deadline was voor hem onmogelijk, maar hij kon wel een week brainstormen over een halloween kostuum. Zijn leven was in een constante staat van damage control, steevast hing hij aan de lijn met schuldeisers of met de studentendienst om weer een of andere scheve situatie recht te zetten.

Hij provoceerde wel graag een beetje. Nogal wat vrouwelijke medewerksters waren trouwe fans van Sex and the City op HBO, en D.M. wist ze steevast op de kast te krijgen want Volgens hem waren series als Sex and the City verantwoordelijk voor de Sept. 11 aanslagen. "They show those dumb self involved bitches buying 150$ shoes and talking about nothing that is remotely socially redeeming,.... of course those poor fuckers at the other side of the world think that we deserve to have the shit bombed out of us when they see that." Ik denk niet dat hij dat allemaal meende, hij imiteerde gewoon een beetje de alienate-your-audience humor van zijn idool Andy Kaufman. Het was altijd een beetje raden wanneer D.M. iets meende of je gewoon in de zeik nam.

Als lid van de editorial board van de Daily, was hij verantwoordelijk voor de linkse inslag op de opinie pagina's. Toen republikeins "empty suit" Norm Coleman
in 2002 een senaatszetel in de wacht sleepte ten nadele van Democratisch boegbeeld Walter Mondale verkondigde D.M. luidop op de redactie: "I am going to say one thing about this fucking joke of an election, and then I will shut up: Norm Coleman is a shit eating cock sucker, and that's all there is to it." Zijn verfijnde politieke analyse haalde de opinie pagina's niet, maar zorgde er wel voor dat de hoofdredacteur stilletjes aan genoeg van hem kreeg. Het kwam dan ook niet als een verrassing dat toen D.M. halfweg het jaar zijn ontslag aanbood, dat met graagte aanvaard werd door the powers that were. "you lost your edge a while ago," kreeg hij nog mee als schouderklopje. Losing your edge nog voor je vijfentwintigste, niet slecht. Maar wat D.M. uiteindelijk had doen vertrekken was niet die sacrosancte hoofdredacteur, die kon wat hem betrof op het dak gaan zitten, maar een stukgelopen office romance. Dat viel me dan weer tegen van hem, dat die speelse cynicus zich zo uit het lood liet slaan door een ordinaire scharrel. Sindsdien niet veel meer van D.M. vernomen. Een paar keer ben ik nog uitgeweest met andere ex-collega's van mijn Minnesota Daily periode, en telkens zou D.M. ook langskomen, maar -noblesse oblige- telkens stuurde hij zijn kat.

De amateur psychologe in Heather heeft al verklaard dat ik altijd zulke karikaturale underachievers mijn vriendenkring probeer binnen te smokkelen. Kan wel kloppen. Heather denkt dat mijn narcisisme me er toe aanzet evenbeelden van mijzelf uit te kiezen, maar ik hou het er gewoon op dat het prettiger toeven is met iemand die het leven vanuit kikvorsperspectief bekijkt. We houden toch allemaal meer van Tim uit "the Office"

“No I don’t talk about my love life for a very good reason, and that reason is I don’t have one. Which is very good news for the ladies-I am still available. I’m a heck of a catch, cos, er well look at it. I live in Slough, in a lovely house, with my parents. I have my own room, which I’ve had since yep, since I was born. That’s seen a lot of action I tell you. Mainly dusting. I went to university for a year as well, before I dropped out, so I’m a quitter. So, er, form an orderly queue ladies.”

dan van David Brent:

“Some people are intimidated when talking to large numbers of people in an entertaining way. Not me.”

I rest my case.

De leegte die D.M. achterliet heeft A.W. voor een tijdje ingevuld. Een collega die na zijn master's opleiding (die hij nooit heeft afgemaakt) in mijn school wat op de dool geraakte en om de twee weken op vrijdag tegen betaling zijn bloedplasma liet aftappen. Ik kreeg dan steevast een telefoontje, want dan had hij 60$ op zak, of ik geen zin had om een glas te gaan drinken. Dat was altijd lachen geblazen, want hij kon dan natuurlijk niet goed tegen alcohol. Uiteindelijk heeft hij zijn glijpartij richting onderbuik van de samenleving min of meer weten af te remmen. Hij heeft ondertussen een lief (hoewel ze me mentaal wat lat labiel lijkt) en een vaste job bij een bedrijf dat -geeuw- medische apparatuur produceert. Afgelopen vrijdag belde hij me voor het eerst in maanden weer op, of ik geen zin had om een paar pinten te gaan pakken. Ja, alles ging goed met hem, druk op het werk, maar wel interessant werk en goede vooruitzichten, en in de liefde ging ook alles voor de wind. Ik merkte dat hij slechts schoorvoetend zijn nieuw gevonden geluk durfde te bekennen, alsof hij besfte dat hij het evenwicht waarop onze sociale verstandhouding rustte had verstoord. The selfish bastard. Hem dan maar vlug met een doorzichtig excuusje wandelen gestuurd, en vrijdagavond voor de buis doorgebracht. Sorry, A.W., het ga je goed, but in the days when you were hopelessly poor, I just liked you more....

religie troef

Sinds het monstersucces van The Passion of the Christ (die hier naar aanleiding van het Paasfeest in een minder bloederige, kindvriendelijkere versie opnieuw in de bioscopen te zien is) beginnen de media hier meer en meer aandacht te besteden aan religie. De cover story van newsweek is opnieuw religieus getint, en die mannen weten maar al te goed dat de losse verkoop vooral afhangt van de voorpagina. Rond kerstmis hadden ze ook al Jezus als cover star. Een andere -meer schokkende- aanwijzing dat Amerika als enig ontwikkeld land steeds steviger in de greep van religie komt te zitten is deze statistiek van NBC news

Which do you think is more likely to actually be the explanation for the origin of human life on earth: evolution or the biblical account of creation?
RESPONSES WEB NBC POLL
Evolution 0% 33%
Total biblical account of creation 0% 57%
Don't know/none of the above 0% 10%

De overgrote meerderheid van de Amerikanen verkiest de bijbel boven The Origin of Species om hun bestaan hier te verklaren. Terwijl bij ons –en zowat elk ander ontwikkeld land- de kerken leeglopen, gaat John with the Hat massaal naar de kerk. De amateur socioloog in mij denkt dat dit komt omdat de Amerikanen een gebrek aan uitdrukkingsvormen ter beschikking om zich cultureel van elkaar te onderscheiden en dat ze daardoor hun heil zoeken in honderden verschillende religieuze denominaties. Ofschoon Amerika een melting pot van rassen en culturen is, is de Amerikaanse cultuur toch redelijk homogeen. Men identificeert zich niet met een "klasse," zoals bij ons toch nog wel wat het geval is (tot welke klasse je behoort hangt enkel af van je inkomen niet van het milieu waarin je geboren bent of de mutualiteit waarvan je lid bent) en de geografische verschillen zijn ook niet ze enorm. Ja, er zijn wel wat verschillen tussen de South, midwest, east en west coast, maar die zijn kleiner dan tussen pakweg Kortrijk en Doornik. Amerikanen vinden het altijd hilarisch als ik hun vertel hoe er bij ons in het dorp 5 km verderop al met een ander accent wordt gesproken (Ingelmunster: fritten, kossen (=kousen) Oostrozebeke: frietn, koesen ), hier zijn er in vergelijking veel minder accenten en dialecten. De Amerikaanse cultuur, net omdat ze zoveel verschillende achtergronden moet samenbrengen is niet zo complex, heeft een lage instapdrempel. Als je hier gelooft in de American dream is het allemaal al lang goed. Ergens is dat wel verfrissend, want het betekent dat er hier in feite bitter weinig vooroordelen ten opzichte van andere culturen bestaat. Onwetendheid misschien wel, maar de Amerikaan is in wezen helemaal niet xenofoob. Ik denk dat de Amerikanen een beetje behoefte hebben zicht te ontrekken aan die culturele eenheidsworst en zichzelf een identiteit proberen te geven via andere kanalen. Vandaar dat ze vaak zo geobsedeerd zijn door hun afkomst. Vaak zegt iemand mij als ze horen waar ik vandaan kom, : "Oh, how cool, I am Belgian too." Dat betekent dan meestal dat ze voor 1/8 Belg zijn, 3/8 Iers, 2/8 Duits en 1/8 Zweeds, maar voor hen speelt dat geen rol, ze zijn belg, al beperkt dat zich meestel tot het feit dat ze op cafe Stella drinken. Ik denk dat met religie een beetje hetzelfde effect speelt, dat Amerikanen in religie een andere uitweg zien om zich cultureel van elkaar te onderscheiden, er zijn hier immers tonnen verschillende denominaties, iedereen lijkt wel van een andere kerk lid te zijn, en vaak verandert men wel eens van kerk. Terwijl bij ons religie een beetje een default setting is, voor welke voetbalploeg je supportert is belangrijker, is het hiet net omgekeerd. Iedereen supportert voor The Minnesota Vikings, Timberwolves, Twins en Wild, maar iedereen gaat wel naar een verschillende kerk.Maar de amateur socioloog in mij kan zich vergissen.

Look in to the mind of a killer

The smoking gun heeft een flash animatie van Jeff Weise, de schutter in de Red Lake school shooting, op zijn site geplaatst. Erie...

In een reply op een vorige post kreeg ik een link door naar een artikel van de volkskrant waarin geopperd wordt dat er minder poeha rond deze school shooting wordt gemaakt dan om die in Columbine omdat het in dit geval niet om een "blanke" schutter gaat maar dat tragedie zich afspeelde op een indianenreservaat. Dat is misschien een beetje aan het haar getrokken, en voor zover ik kan zien is het ook wel groot nieuws hier, maar er is misschien wel minder verbazing. Wat de gemoederen vooral beroerde ten tijde van de Columbine shootings was hoe twee blanke kinderen uit welgestelde gezinnen zo iets verschrikkelijks konden doen, terwijl men hier te maken heeft met een jongen uit een gebroken gezin die opgroeit in een economisch achtergesteld indianenreservaat. Het wordt niet echt uigesproken maar tussen de regels door kan je wel opmerken dat er minder verbazing en verstomming is, alsof men het wel ergens verwacht wordt dat zoiets gebeurt op een indianenreservaat, maar niet in de welgestelde suburbs. Allicht wordt hier binnen het jaar wel een thesisje over geschreven.

En de indianenstam heeft ook duidelijk gemaakt dat het niet gediend is van veel media en andere belangstelling. In Amerika zijn tragedies altijd een soort bindmiddel, en komt de gemeenschap samen in rouw en medeleven, maar in dit geval heeft de stam, de Ojibwe het duidelijk gemaakt dat al die blijken van medeleven niet echt hoeven. Een paar persmuskieten hadden zlefs de cojones daar hun onvrede over uit te drukken. Er was zelfs een reportage op het lokale news hoe de geslotenheid van de stam misschien wel het verwerkingsproces in de weg kan staan. Yeah right. De trbal leader zei daarop dat het nooit de keuze van de Ojibwe was geweest om teruggedreven te worden in een reservaat in een economisch achtergesteld gebied, maar dat dit nu eenmaal zo was en dat ze zich nu het recht voorbehielden om dingen aan te pakken zoals ze zelf wilden. Die zat.

Jeremy spoke in class today

Minnesota heeft er ook eentje, een school shooting... Weer een nieuwe Jeremy Ik heb net een hoofdstuk af voor mijn verhandeling over online hate speech en die school shooting komt dus echt wel ongelegen. De schutter was blijkbaar een regelmatig bezoeker van een Neo Nazi site, dus dat zal allicht het debat weer aanzwengelen over strengere reglemtering voor dergelijke Web sites, of een reglementering tout court, want hate speech is hier beschermd onder the First Amendment. En wie mag daardoor zijn net afgewerkte hoofdstuk updaten? Just my luck. Een paar weken terug was er ook al zo’n voorval, toen de man en schoonmoeder van een rechter werden vermoord in hun huis in Chicago. Aanvankelijk dacht men dat een van de aanhangers van een Neo Nazi leider die door de rechter in kwestie was veroordeeld een wraakactie had ondernomen. Op een of andere Nazi site zou het adres van die rechter vermeld zijn geweest in een nauwlijks verdoken oproep om die rechter een lesje te leren. Gelukkig bleek er geen verband te bestaan tussen die site en de moord, en had de moordenaar op zijn eentje gehandeld, misnoegd omdat de rechter hem ooit in het ongelijk had gesteld in zijn medical malpractice suit. Dit voorval noopte me dus niet tot een update van mijn chapter en ik kon dus opgelucht adem halen, maar nu moeten er allicht een paar voetnootjes geplaatst worden.

Critici argumenteren immers dat hate speech eens op het Internet een veel grotere verspreiding kent en een veel grotere publiek kan bereiken en daardoor veel gevaarlijker wordt. De dader woonde in een afgelegen indianenreservaat en het is inderdaad onwaarschijnlijk dat hij zonder het Internet in aanraking was gekomen met extreem rechts gedachtengoed, maar ik betwijfel of dat de tragedie had voorkomen. Allicht had hij zich dan bperkt tot comic books of TV of computerspelletjes, en dan zouden die met de vinger gewezen worden. Web sites don’t kill, people do. Guns help too.

Dit voorval zal allicht the usual suspects uit het behang doen kruipen die zullen gaan roepen dat het Internet strenger moet gereglementeerd worden. Het is misschien eigenaardig, maar zowel van de linker als de rechterzijde klinkt de roep om censuur. Groepen die opkomen voor “minderheden” wijzen op de gevaren van hate speech en hoe het de integratie van etnische en religieuze minderheden verhindert of hoe het homohaat aanwakkert. Aan de rechterzijde is er ook geen gebrek aan moraalridders die maar wat graag willen verbieden wat niet in hun wereldbeeld past. Aan beide kanten geeft men weliswaar toe dat freedom of speech belangrijk is, maar dat het met dat hele Internet het hek toch wel een beetje van de dam is. Lijnrecht daartegenover staat het libertijnse argument van de rechtbanken, en ook wel van de meeste meer gematigde politici, dat als het Internet inderdaad zo’n medium is dat voor iedereen (in principe) toegankelijk is, waar iedereen terecht kan om informatie op te doen en uit te wisselen, het net de hoogst mogelijk graad van bescherming moet kunnen krijgen. Als speech op het Internet het meest “free” is, is dat net een reden om het niet te reglementeren. Je kan niet zeggen dat je voor vrijheid van meningsuitng bent, maar enkel zolang die meningsuiting maar niet te vrij is.

Het indoor soccer valt dit seizoen niet zo mee. Mijn team zit vol met balkunstenaars uit Zuiderse landen, die wel bangelijk goed, maar ook nogal
zelfzuchtig zijn. Bovendien spelen we op maandagavond om 11 uur, da's geen doen. Ik sla het voetbal dan ook vaker en vaker over en in plaats daarvan speel ik samen met enkele collega grad students Broomball. Broombal speel je met vijf tegen vijf op een halve ijsrink. Het is min of meer hetzelfde als hockey alleen draag je gewone schoenen (hoewel er wel aangepast shoeisel bestaat dat je meer grip geeft), en wordt er met een leren balletje in plaats van een puk gespeeld, dat middels een soort van borstel stok in het vijandige doel dient gemept. Het is best wel fun, hoewel je wel stevige uitschuivers kan maken, maar als je over mijn natuurlijke gratie beschikt vormt dat natuurlijk minder een probleem. We doen het best wel goed, vooral omdat we twee hockey spelers in de ploeg hebben (ik ben om een of andere reden in doel terechtgekomen). Een van hen is mijn assistent, een best wel geschikte kerel, die altijd wel in de mood is voor de apres-broomball. Een paar weken terug zat ik met hem en Heather in Stub and Herbs wat na te genieten van een afgelaste wedstrijd, toen een oude vriendin uit zijn kindertijd die hij eerder tegen het lijf had gelopen ons gezelschap vervoegde. Ze werkte voor een krant in Duluth, hier zo'n twee uur vandaan, en was voor een paar dagen in Minneapolis om een high school hockey toernooi te verslaan. Het was een beetje een type Bridget Jones, maar dan in een cynische versie. Toen Heather en ik kort voor sluitingstijd vertrokken hing er blijkbaar electriciteit in de lucht tussen de twee. Normaal gezien kan je dan niet meer dan speculeren over wat volgde, maar Bridget had me eerder verteld dat ze ook een blog heeft, dus toen ik de dag erna een kijkje ging nemen was ik perfect op de hoogte wat er zich die avond tussen die twee niet heeft afgespeeld. Zo leer je al eens iets bij over je assistent.

Hunter Thompson

Een paar weken terug is Hunter Thompson overleden, de uitvinder van het zogenaamde gonzo journalism. De Rolling Stone -het blad waarvoor hij zijn belangrijkste stukken schreef- van deze maand blikt terug op leven en werk van dit icoon van de counter culture. De laatste decennia boete hij wat aan relevantie in, maar op Sept 12. 2001 speculeerde hij over de reactie van Amerika:

"...a religious war, a sort of Christian jihad, fuelled by religious hatred and led by merciless fanatics on both sides. It will be guerrilla warfare on a global scale, with no front lines. We are going to punish somebody for this attack, but just who or what will be blown to smithereens for it is hard to say. Maybe Afghanistan, maybe Pakistan or Iraq, or possibly all three at once."

Toen ik dat las moest ik spontaan terugdenken aan wat ik een paar studenten hoorde zeggen op Sept 11, 2001, toen ze beelden van de brandende twin towers zagen: "We are so gonna fuck them over." And so we did...

Sculpture Garden

Naast The Walker Art Center bevindt zich de Sculpture Garden, die wel gewoon open bleef tijdens de verbouwing. Ik weet eigenlijk niet of die sculpturen blijven staan tijdens de wintermaanden (gisteren weer een sneeuwstormpje over ons heen gekregen). Ik vermoed van wel.

In de sculpture garden valt er ook een scultpuur van Wim Delvoye te bewonderen. Va heeft me er gisteren een foto van opgestuurd, een kleine en een grotere file. Je kan in de banden van de graafmachine inderdaad de wapenschilden van Gent en Oost Vlaanderen herkennen.

Het pronkstuk van de scultpure garden is echter nog steeds de Cherry Spoon Bridge van Claes Oldenburg and Coosje van Bruggen.

Volgende maand heropent het Walker Art Center na lange tijd zijn deuren. Een paar zwitserse architecten hebben het redelijk gerenomeerde kunstcentrum van Minneapolis in een nieuw jasje gestoken. Een paar bekende Zwitserse architecten hebben zich van de taak gekweten, en naast het door Frank Gehry ontworpen Weisman museum telt Minneapolis nu nog een architecturaal hoogstaand museum voor moderne kunst. Ik vind het resultaat best aardig, hoewel het nieuwe gebouw volgens sommigen op de kop van een robot lijkt (zie kleinere foto aan de rechterkant).

De trip Up North viel reuze mee, ik zet morgen een paar fotootjes op de lijn.

What if he was right after all?

In de aanloop naar de oorlog in Irak heeft Bush wel dertig redenen gegeven voor die oorlog, en een voor een werden die weggelachen door zijn critici. Maar de laatste tijd verschijnen er in de pers hier en daar opiniestukken van hoe de "neo-cons" het msschien toch bij het rechte eind hadden wat betreft hun domino effect theorie. Een van de fundamentele onderliggende redenen voor de oorlog was dat Bush gelooft dat eens Democratie -of wat daarvoor moet doorgaan- in Irak een feit is, dit als een voorbeeld zal werken voor de omliggende landen en zo een democratiseringsproces zou teweeg brengen. (Remember een van Bush standaard uitdrukkingen: Freedom is on the march) Vorige week stond in
Time magazine een lang artikel waarin deze aanpak als succesvol werd bestmpeld en werd geopperd dat als Bush slaagt in zijn opzet hij allicht als de grootste staatsman van de moderne geschiedenis te boek zal komen te staan.
slik. Het artikel zelf kon ik niet online vinden, maar in Business Week
stond een kort opiniestuk met min of meer dezelfde boodschap.

Effe er tussenuit

Deze week is Spring break, krokusvakantie zeg maar. Studenten gebruiken deze week om tegen een prikje in Mexico te gaan genieten van het warme weer en de lossere drankwetten. Aangezien ik al lang de eenentwintig (de minimum leeftijd voor alcoholconsumptie) gepasseerd ben hoeft een vlucht naar mexico niet direct voor mij. Samen met Heather en een stel vrienden gaan we Up North, naar de North Shore van Lake Superior waar we voor een paar dagen een cabinhebben gehuurd. Als het weer een beetje meevalt gaan we misschien ook een dagje de latten op. Minnesota is nu niet echt een skiparadijs, maar in Lutsen valt het wel nog mee.

Waar men gaat langs Amerikaanse wegen

Als je hier een lange roadtrip onderneemt kom je gegarandeerd vreemde bezienswaardigheden tegen. Een paar jaar terug zag ik ergens in Wisconsin
de grootste M ter wereld tegen een heuvelflank geplakt, en als je het ongeluk hebt dat je door South Dakota moet rijden dan brengt het corn palace onderweg ten minst een welgekomen onderbreking.

feed animals in the zoo

Tijdens die mooie zomerzondag zijn we ook nog naar de zoo geweest, Heather heeft veel kiekjes geschoten, en deed haar beklag dat ze niet op de blog terecht gekomen waren. Zo'n gorilla in gevangenschap zien leven doet toch een beetje raar aan, hoewel ze in de zomer buiten gelaten worden op hun gorilla eiland . Een paar jaar terug zag ik een documentaire over Koko, een gorilla die gebarentaal kan, en daaruit bleek dat gorilla's eigenlijk best wel in staat zijn tot complexe emoties en gevoelens. Van de ijsbeer word je ook al niet vrolijk. Indrukwekkend beest, dat wel, maar het vertoonde repititief gedrag: achterover in het water springen, eenmaal bovenkomen om adem te halen, omdraaien en afzetten tegen de wand, uit het water oprijzen, en terug opnieuw. Volgens Heather is zo'n herhalingsgedrag typisch voor beesten die gek worden, volgens Camus geldt dat voor de moderne mens ook. Verder waren er ook nog leeuwen en tijgers, en lege kooien met grappige bordjes.

Heather deed ook haar beklag dat ze amper zichtbaar was op de foto. Voor al haar fans: hier een grotere file. Mijn fans komen hier aan hun trekken.

Just a perfect day....

Afgelopen zondag was een van de eerste dagen met een lentezonnetje. De afgelopen winter was dan wel uitzonderlijk mild, dat eerste warm weer is toch altijd een verademing (het is ondertussen wel weer aan het vriezen) en dus was iedereen out and about voor een wandelingetje rond het nog steeds dichtgevroren Lake Calhoun.

Recipe for disaster

Men neme de grappigste sitcom ooit gemaakt, herschrijfve hem voor een mainstream prime time publiek in Amerika, en je hebt een gegarandeerde flop. De Amerikaanse versie van de office gaat pas over een paar weken in premiere. maar de "buzz" is alvast negatief.

kunst

Of het de bedoeling is weet ik niet, maar een echt vuile geest moet je nu ook weer niet hebben om in deze sculptuur die zich aan de ingang van een Grieks restaurant hier in Minneapolis bevindt een bepaald deel der mannelijke anatomie te herkennen. klik hier voor de pop up.

kattenjacht

Een ongeschreven wet van bij ons thuis, dat katten die ongevraagd in
onze tuin kwamen ronddwalen als loslopend wild dienden beschouwd te worden,
vindt ook in Wisconsin bijval. Een man heeft een wetsvoorstel ingediend dat loslopende katten als wilde katten zou bestempelen, een onbeschermde soort
die men -mits in het bezit van een jachtvergunning- zou mogen afknallen. Klinkt misschien sadistisch maar de man in kwestie is een vogelliefhebber die er maar niets aan vindt dat katten op zijn grondgebied hun jachtinstinct op onschuldige vogeltjes komen aanscherpen. Hij citeert onder andere een academische studie die het nefaste effect van loslopende katten op het biotoop in kaart brengt. Loslopende katten doden jaarlijks naar schatting 219 miljoen vogels in Wisconsin.
De man zegt dat de kat een "invasive species" is, een soort die oorspronkelijk niet in Wisconsin voorkwam en de originele dierenpopulatie bedreigt.
Eigen diersoort eerst, zeg maar. De pro kattenlobby heeft al het tegenoffensief ingezet, maar misschien is het tijd dat ze onder ogen zien dat de kat de seriemoordenaar van het dierenrijk is. Het was hier op het lokale nieuws, terwijl het in feite enkel maar Wisconsin aangaat, in The Star Tribune (registration required) van vandaag staat er ook een artikel over, blijkbaar is dit een onderwerp dat de gemoederen niet onberoerd laat.

Top tech city: Minneapolis

Een stad die zo weggemoffeld zit in de upper Midwest wordt vaak over het hoofd gezien, maar in allerlei lijstjes komt Minneapolis altijd goed uit de verf. Dat komt allicht juist doordat Minneapolis zo geisoleerd is. Het kost je zes uur om naar Chicago te rijden, in het Zuiden liggen de maisvelden van Iowa, in het Noorden is er het vriesvak also known as Canada, (Winnipeg, geboorteplaats van Neil Young en setting voor de ietwat David Lynch achtige film The Saddest Music in the World ) en in het Westen is er helemaal niks, behalve the dunbevolkte Dakota's en Wyoming. Maar dat geeft wel als voordeel dat alles en iedereen die die nothingness wil ontvluchten hierheen wordt gezogen.

Minneapolis is volgens popular science de technologisch meest geavanceerde stad in de U.S., er wordt hier ook het meest gelezen, het best geslapen.

Het is ook een goede stad voor singles, maar dat weet ik alleen maar van horen zeggen.

oscar reflecties

De maand eindigde zoals hij begon, met een grootscheeps televisie ritueel. Een paar weken terug keek Amerika tussen de reclamespotjes door naar de Superbowl, afgelopen zondag konden we massaal voor de buis plaats nemen om te zien hoe de stars of Hollywood elkaar en –vooral- zichzelf in de bloemetjes zetten tijdens de Oscar ceremonie. Bij afwezigheid van koningshuis stelt men zich hier tevreden met Hollywood royalty, en geen betere gelegenheid voor de royalty watchers dan de oscars.

Met dat massaal valt het eigenlijk best nog mee. De media reciteert hier maar al te graag naar het feit dat een miljard kijkers de oscaruitreiking volgen op televisie, maar klopt dat eigenlijk wel. Een kritische geest bij de New Yorker dacht even een halve neuslengte verder dan zijn collega's en kwam tot de conclusie dat dat cijfer zwaar overdreven is. Er kijken ongeveer vijftig miljoen Amerikanen, waar zitten die andere 950 miljoen, vroeg hij zich af en kwam tot de conclusie dat die voornamelijk vertoeven in de fantasie van de "mythmakers" van Hollywood. Om aan een miljard kijkers te komen zou de kijkdichtheid overall ter wereld net zoals in de U.S. 15% moeten bedragen. Dat zou betekenen dat er 900.000 vlamingen gekeken hebben. Yeah right.

De Oscars zelf waren gewoontegetrouw slaapverwekkend, alleen Robin Williams bracht er wat schwung in met een grappige introductie voor de beste animation film. Wat jammer dat zo’n grappig man en goed acteur zijn talent vcrgooit aan al die ondingen van films (flubber en Patch adams, I rest my case). Presentator Chris Rock, die normaal gezien als brutaal gebekte stand-up comedian door het leven gaat kwam niet uit de verf. Blijkbaar hield hij zich toch een beetje in, enfant terrible zijn op de Oscars mag wel, maar je gaat best niet te ver, vraag dat maar aan Michael Moore. En Chris Rock die zich inhoudt en er niet op los mag vloeken is toch een beetje als een leeuw zonder klauwen.

Mijn voorspellingen kwamen allemaal uit, alleen had ik gedacht dat Scorcese de Oscar voor beste regiseur zou binnenslepen. Nu ja, dat hij geen beeldje kreeg voor Goodfellas en Casino geeft aan dat hij allicht niet in de bovenste de schuif ligt bj de leden van de academy.

Maandagavond laat, ik had net een deadline gehaald, ben ik dan naar bioscoop gereden om Million Dollar Baby te gaan bekijken. Bij het buitenkomem stond wat mij betreft vooral vast dat Hilary Swank haar oscar niet gestolen heeft. Wat een actrice. Wat de rest betreft ben ik het helemaal eens met de recensent van De Standaard als hij schrijft:

"Million Dollar Baby is een sfeervol en sterk geacteerd drama, maar het verhaal is een samenraapsel van clichés en het morele debat waartoe het leidt, mist subtiliteit. De film is bovendien stilistisch sober, op het banale af."

Warning: spoilers ahead, als je de film nog wil gaan zien, lees je misschien beter niet verder.

De eerste helft van de film zit je naar de beste boksfilm sinds Raging Bull te kijken, daarna neemt het verhaal een bocht van 180 graden: de bokster raakt vanaf de nek verlamd tijdens een kamp met –hoe kan het anders- een vileine Duitse die na de bel nog een klap uitdeelt. Dan verwacht je van een Hollywood prent dat je getuige zal zijn van de weg terug en hoe onze heldin een nieuwe strijd aangaat (“She used to fight for glory in front of thousands, now she faces the toughest opponent of them all….herself!”), maar dat gebeurt gelukkig niet, integendeel. De heldin wil zo niet verder leven en verzoekt haar coach om haar leven te beëindigen. Zo ondergaat de film een metamorfose van feel-good boxing flick tot geengageerde prent over euthenasie. Een moedige beslissing om de film die richting uit te duwen, daar niet van, maar Eastwood probeert de zware thema’s met een iets te bot mes aan te snijden. Iets wat hij wat mij betreft ook al deed –in nog grotere mate- in Mystic River, waar de grote namen elkaar in overacting overtroffen. Het meer ingetogen acteerwerk van Hilary Swank, Morgan Freeman en ook wel van Clint zelf zorgden ervoor dat Million Dollar Baby toch nog mooi in de bocht blijft, maar nu ook weer niet aan de ribben blijft kleven, en uiteindelijk toch diepgang mist.

De film had beter zijn originele koers aangehouden, sterk geacteerd, goed verhaal, en met vakmanschap gemaakt had het een film van het kaliber Shawshank Redemption kunnen worden, het soort van films waarin Hollywood op zijn best is. In plaats daarvan probeert het ons met gewichtige thema's KO te slaan, maar daarvoor zijn de slagen net iets te voorspelbaar. Een overwinning op punten. (OK, flauwe boksmetafoor, maar ik kon het niet laten)

Small world

Eens te meer is het bewezen, het is een kleine wereld. Een week of twee geleden ben ik gaan eten met Vera Kennedy, een Vlaamse die momenteel in Colorado woont en voor haar werk een paar dagen in Minneapolis was. We kenden elkaar eigenlijk enkel via een email list voor vlamingen in het buitenland, maar het is altijd leuk eens een babbelke in de moedertaal te slaan natuurlijk, en ze leek me wel interssant gezelschap, wat ook het geval was. Toen ik vroeg waar ze vandaan kwam in Vlaanderen antwoorde ze: Sleidinge, het gehucht in Oost-Vlaanderen waar ook mijn de facto schoonzus, Sofia, vandaan komt (of ik moet me hier sterk vergissen), en waar naar verluidt alles een beetje met de Oostvlaamse slag wordt gedaan.

Zou het dan toch waar zijn dat we de hele bevolking van de aarde maar gescheiden is door maximim six degrees of separation? Mij lijkt dat een beetje sterk, ik zie niet in hoe je in minder dan zes stappen van pakweg Marleentje van frituur Marleentje in Oostrozebeke tot een nomaad in mongolie geraakt, but stranger things have happened. Weer iets om over na te denken in de douche.