baslog

Nu het vernieuwde Walker Art Center net de deuren geopend heeft heb ik me voorgenomen van de gelegenheid te profiteren om af en toe eens mijn reet uit de zetel te slepen en een brokje cultuur mee te pikken. Die culturele oprisping zette me ertoe aan om twee tickets te besellen voor een filmvoorstelling in de walker van Palindromes , de nieuwe film van Todd Solondz, die eerder al o.a. Welcome to the Dolhouse, Happiness (very disturbing), en Storytelling regiseerde. solondz zou aanwezig zijn om zijn film toe te lichten aan het publiek.

Bleek echter dat ik wat te voortvarend was geweest in mijn zucht naar culturele vervulling, want Heather zit momenteel in de examens en kon zich die avond niet vrijmaken, dus had ik een extra ticket. Dan maar Jeff, Heathers vader, een mailtje gestuurd, en die is altijd wel te vinden voor een verzetje. Jeff wil altijd dingen doen om de sleur te doorbreken, maar niets kan zijn aandacht echt lang vasthouden, een hedonist op speed. Hij stuurde me prompt een email terug: "sounds great, can we eat there?" Geen uitstap is ooit geslaagd zonder een natje en een droogje. Dit bleek inderdaad het geval, in het nieuwe Walker is er ook plaats gemaakt voor een nieuw
restaurant, dus dat zat wel snor. "I'll pick you up at six, n'est ce pas?" emailde hij me terug. Typisch Jeff, hij staat er altijd op om ons op te pikken als we ergens gaan, dan kan hij je naar zijn muziek doen luisteren, (2 minuten mozart, een streepje blues, een half nummer van Dido, een halve aria van een opera,...), het dak van zijn decapo naar beneden halen, (weather permitting) sigaartje opsteken en dan word je toeschouwer van zijn one man show. Een onderhoudend spektakel. Een ander typisch Jeff-ism in bovenstaande email is het feit dat een beperkte talenkennis voor hem absoluut geen beletsel vormt om zich af en toe van een vreemde taal te bedienen. "Le singe est sur la branche" is een van zijn favoriete uitdrukkingen (naar Eddie Izzard), die hij altijd wel de conversatie probeert binnen te slippen. Een van zijn favoriete taalgrappen is toen hij in Mexico ging paardrijen en hij nogal pijnlijk dooreengeschud werd op zijn paard, en zijn begeleider vroeg hoe het hem verging, dat zei hij : "I have huevos rancheros " (roereieren).

Anyhow, op woensdag was er zware avondspits en Jeff was een half uur te laat, nog steeds ruimschoots op tijd voor de film, maar het restaurantbezoek dreigde in het water te vallen. Onderweg naar de Walker passeerden we aan Giorgio's, een Italiaans restaurant en stelde Jeff voor dat we de hele film maar zouden vergeten, en in plaats daarvan ons wat calamare en een fles pino grigio bestelden in Giorgio's, maar dat leek me niet zo'n goed idee. Een half uur voor aanvang
van de film kwamen we aan in de Walker en gingen we toch nog naar het restaurantverdiep, misschien kunnen we nog vlug een appetizertje delen, redeneerde Jeff. Daar aangekomen bleek dat de "maitre 'd" zoals de gastheer die je tafel aanwijst hier wordt genoemd een klasmakker van Heather was van de tijd dat ze Nederlands volgde. Ooit was die op Superbowl Sunday met ons meegeweest naar Jeff (van die Super Bowl hadden we niet veel gezien, na een half uur was Jeff het beu en besliste dat we beter naar Lola Rennt op DVD konden kijken) en had daar naast een copieuze maaltijd ook nog een schilderij op overschot meegekregen, en dat was hij niet vergten. Hij bezorgde ons een plaatsje aan de bar, en zorgde ervoor dat we snel nog een hapje konden eten, we bestelden allebei een calamari slaatje en een glas witte wijn, voor Jeff was de avond toen al geslaagd.

De film zelf was de gebruikelijk politiek incorrecte Solondz kost, door taboedoorbrekende thema's aan te snijden wil hij de morele hypocrisie van hedendaags Amerika blootleggen. Abortus, pedofilie, the Christian Right v secular liberals, etc... zware kost, maar licht geserveerd.

laatste sneeuw

Na een voor het overige warme aprilmaand is het deze week opeens sterk verkoeld. vandaag heeft het zelfs gesneeuwd. misschien zorgt dit weer wel voor een primeur en sneeuwt het straks op mijn vejaardag.

In de nasleep van de hele paus verkiezing was er blijkbaar een gapend "news hole" voor onderwerpen die van doen hebben met katholieke mystiek, hoe kan anders verklaard worden dat de nationale nieuws media aandacht besteden aan deze Maria verschijning in Chicago? Op TV zag ik een bouwvakker commentaar geven "looks like a stain on the wall, but once she starts talking I'll drop down on my knees."

Overigens niet de enige Maria verschijning de laatste tijd. Een tijdje terug ving een vrouw via ebay 28.000$ een oude grilled cheese sandwich waar Maria's gelijkenis in te bespeuren viel. Wat precies het mirakel is hier, de mariaverschijning of het feit dat er 28.000$ voor een oud stuk brood wordt gegeven is nog maar de vrag natuurlijk. Ondertussen is er ook al een Jesus Fish Stick en vroeger werd er ook al eens een moeder Theresa cinnamon bun gesignaleerd (ik zag er veeleer een paarde(n?)anus in), allemaal te koop uiteraard. Plat kapitalisme, fast food en religie,... a true American story.

Won't it be strange when we're all fully grown?

Mijn laatste zondag als twintiger zit erop. Het doet een beetje raar aan, als ik dit zo uitgeschreven zie. Tikkeltje dramatisch. Volgende zondag zal er allicht zoveel niet veranderd zijn. Club nog steeds geen kampioen, mijn verhandeling nog niet af en ik zal op maandagmorgen weer om 8.00 uur voor een steeds slinkende bende apatische studenten power point slides staan afdreunen. Just guessing.

Naar het schijnt is tijd relatief. Vraag het maar aan Ernie en Bert. Toen ze op de Sint zaten te wachten vond Bert dat wachten lang duurde, volgens Ernie duurde wachten kort.

Wachten duurt lang, lang, lang.
Wat duurt dat wachten lang.
Ik wacht nu al zo lang, lang, lang,
Wat wacht ik toch al lang.

Nee, wachten duurt juist kort!

Wachten duurt kort, kort, kort.
Wat duurt het wachten kort.
Ik wacht nu nog maar kort, kort, kort.
Wat wacht ik nog maar kort.

Uit: Ernie en Bert vieren Sinterklaas

I'm with Ernie, wachten duurt kort, tijd vliegt. Als ik eraan terugdenk hoe het niet eens zo lang geleden lijkt dat het jaar 2000 veraf scheen,..... Tijdens mijn Erasmus jaar in 1996, hoogdagen van Britpop, luisterden we met een paar vaste vrienden en vriendinnen op het einde van onze talloze uitgesponnen met goedkope rode wijn gelardeerde avondmaaltijden steevast naar Disco 2000 van Pulp, met daarin de zin:

I said let's all meet up in the year 2000.
Won't it be strange when we're all fully grown.
Be there at 2 o'clock by the fountain down the road.

Dure dronkemanseden werden gezworen dat we elkaar in het jaar 2000 allemaal weer zouden opzoeken. Het leek zo veraf. Maar het jaar 2000 kwam en ging, en van een reunie kwam natuurlijk niets in huis, ik ben eigenlijk ook wel een beetje een uit-het-oog-uit-het-hart persoon. Het jaar 2000 was integendeel het einde van mijn connecties met Firenze era acquaintances.

Deze week kreeg ik echter totaal onverwacht een email van M. mijn vriendin destijds waar ik ook nog twee jaar mee in Minneapolis heb gewoond. Ze stelt het goed en is -slik- getrouwd en woont ergens aan de oostkust, in afwachting van een verhuis neer Canada of Engeland. Let's all meet up in the year 2010.

grappige film review

Meestal verwacht ik van fillmbesprekingen enkel dat ze me laten weten of ik een film goed zal vinden of niet. Vandaar dat ik wel hou van de besprekingen van Roger Ebert, ik ben het vaak oneens met zijn kwoteringen, maar na een bespreking van zijn hand kan ik wel meestal uitmaken of ik een film goed zal vinden of niet. Poging tot humor in een bespreking vind ik meestal geforceerd, maar deze bespreking uit de Guardian van de nieuwe Nicole Kidman film heeft me toch wel eens goed doen lachen.

my girlfriend went to target and all she got me was this lousy pair of pyama pants

boxing day

Zaterdag met een vriend en Heathers vader, Jeff, naar "den boks" gaan kijken. We zijn al een paar keer samen Saint Paul naar een bokswedstrijd gaan kijken, meestal om een plaatselijke bokser uit Saint Paul, a tough Irish kid, who sometimes swallows nails, Matt Vanda genaamd, de held van East-Side Saint Paul, aan het werk te zien.

Nu heet deze agglomeratie wel de Twin Cities, de verzamelnaam voor Minneapolis en Saint Paul, twee steden die zo'n 15 km van elkaar vandaan liggen en gescheiden zijn door de Mississippi, maar eigenlijk is er weinig twin aan die cities. Saint Paul is the last city of the East, Minneapolis the first city of the west, zo zegt men hier, en dat klopt ergens wel. Saint Paul heeft ook een grote Ierse invloed gekend, terwijl Minneapolis enkel uit Scandinavisch-Duitse inwijkelingen te zijn opgericht. Saint Paul is meer traditie men kijkt er nog af en toe eens over de schouder naar het oude continent, in Minneapolis kijkt men enkel vooruit. Ik reed een paar weken terug in Saint Paul rond op een wintermaandag en reed verloren ergens in een verlepte arbeiderswijk, er speelde een depri Springsteen song op de radio en het paste perfect. Het had zo kunnen doorgaan voor een verlepte arbeiderswijk in Philadelphia of Jersey city (althans, dat denk ik, ben nog nooit in die steden geweest) Saint Paul is blue collar, tikje nostalgische stad in de schaduw van grote broer Minneapolis, terwijl Minneapolis meer een stad is van ga vooruit en kijk niet om (vandaar allicht ook dat Saint Paul veel meer historische gebouwen telt dan Minneapolis, waar alles dat oud was en in de weg stond neergegooid werd). En in alle eerlijkheid, ik kom zelf heel zelden in Saint Paul. er is weinig reden toe, en ik ken die stad eigenlijk ook niet.

Vandaar dat ik het altijd een tikkeltje bizar vond, die boksgala's waar het ruige volk van Saint Paul, van East-side Saint Paul, hooligans zonder ploeg, op fanatieke wijze hun hometown boy aanmoedigden, het was een soort van fanatisme dat ik nooit eerder zag bij sportfans in Minnesota. Nu, gelukkig zaten wij altijd wel op veilge afstand van dat riftje raftje, Heathers vader had namelijk altijd ringside tickets, hem aangeboden door een bail bond firma, zo'n firma die borg voorschiet voor gevangenen die op borgtocht vrijmogen maar de borg niet kunnen ophoesten. Tegen betaling van zo'n 10% van het borgbedrag schieten zij het voor, neem je de benen, krijg je een bounty hunter achter je aan. Niet een manier waarop ik mijn boterham zou willen verdienen, maar soit, I'll take the tickets. Die bail bonds men willen uiteraard een goede relatie onderhouden met advocaten voor de verdediging, om dat die hun klanten zouden refereren. Zaterdag viel ik echter buiten de prijzen, geen tickets meer voor de tafels aan de ring, maar wel twee plaatsjes wat verderop. Iets minder in het midden van de actie, maar daar werden we tenminste niet ongewild getrakteerd op een fontein van bokserzweet die bij een rake uppercut wel eens het publiek besprenkelt....

Nu is de ster van Vanda ondertussen al wat verbleekt. Na als hometown boy nog een paar dubieuze beslissingen in zijn voordeel had zien uitvallen, heeft hij uiteindelijk vorig jaar toch zijn eerste verlies geleden, en is zijn opmars richting top gestuit. Losing in front of your home crowd, nooit prettig, maar Vanda was een beetje naast zijn schoenen gaan lopen, en had ondertussen ook al zijn manager die hem van kleinsaf had opgeleid ingeruild voor een of ander louche figuur die hem het hoofd dol had gemaakt, dus was hij bij Jeff en companie toch al in ongenade gevallen. Nu hebben ze een nieuw idool, een Nigeriaanse bokser die Zaterdag in een paar ronden zijn tegenstander tegen het vilt sloeg. To be continued for sure.

"Amerika door Europese bril" gezien door een Amerikaanse bril

Op aanraden van mijn vriend Eric een interessant artikel over Anti-amerikanisme gelezen, na een tijdje wordt het wel een beetje langdradig, en ik ben het lang niet met alles eens wat hij schrijft (zo haalt hij aan dat Amerikanen twee keer meer geven aan goede doelen dan de gemiddlede Europeaan, maar onze regeringen geven doorgaans meer, tel je prive en overheidsgiften samen zit Amerika ergens in het pak), maar soms slaat de auteur, een Amerikaan die lang in Noorwegen heeft geleefd, wel nagels met koppen. Ik hou van deze passage:

Living in Europe, I gradually came to appreciate American virtues I’d always taken for granted, or even disdained—among them a lack of self-seriousness, a grasp of irony and self-deprecating humor, a friendly informality with strangers, an unashamed curiosity, an openness to new experience, an innate optimism, a willingness to think for oneself and speak one’s mind and question the accepted way of doing things. (One reason why Euro- peans view Americans as ignorant is that when we don’t know something, we’re more likely to admit it freely and ask questions.) While Americans, I saw, cherished liberty, Europeans tended to take it for granted or dismiss it as a naïve or cynical, and somehow vaguely embarrassing, American fiction. I found myself toting up words that begin with i: individuality, imagination, initiative, inventiveness, independence of mind. Americans, it seemed to me, were more likely to think for themselves and trust their own judgments, and less easily cowed by authorities or bossed around by “experts”; they believed in their own ability to make things better. No wonder so many smart, ambitious young Europeans look for inspiration to the United States, which has a dynamism their own countries lack, and which communicates the idea that life can be an adventure and that there’s important, exciting work to be done. Reagan-style “morning in America” clichés may make some of us wince, but they reflect something genuine and valuable in the American air. Europeans may or may not have more of a “sense of history” than Americans do (in fact, in a recent study comparing students’ historical knowledge, the results were pretty much a draw), but America has something else that matters—a belief in the future.

Beetje off topic misschien, maar ik zat net naar het VTM nieuws te kijken en zag een item over hoe nederlandstaligen in Brusselse ziekenhuizen steevast met eentalig frans personeel geconfronteerd worden. Een paar politici zijn daarop naar de raad van Europa gestapt en die heeft een waarneemster gestuurd, ene madam Cliveti uit Roemenie. Iemand van wie de raad van Europa heeft uitgemaakt dat ze met kennis van zaken over deze toestand kan oordelen. Maar hoe weten wij dit. Dit is net waar de auteur van bovenstaand artikel het over heeft, dat wij in Europa ons zonder veel misbaar onderwerpen aan de oordelen van kenners. Ik heb eens naar haar page gekeken en durf zelfs betwijfelen of ze wel een kenner is, ze lijkt zich vooral toe te spitsen op problemen i.v.m. gelijkberechtiging van man en vrouw. Wat ik ook een beetje vreemd vindt is dat de media niet echt aandacht besteden aan de figuur van Cliveti, wat is haar achtergrond, wat deed ze tijdens het communistisch bewind in Roemenie? want ze gaat toch een rapport schrijven dat enig gewicht in de schaal kan leggen. Ik denk dat de amerikaanse media in dit geval wel wat diepgravender zouden zijn (hoewel het uiteraard ondenkbaar is dat Amerika een buitanlander -uit een voormalig Warshau pact land no less- zouden laten oordelen over een belangrijk binnenlands probleem)

Is het niet een beetje vreemd dat de evaluatie van een redelijk belangrijk politiek probleem (kwaliteit van de gezondheidszorg) uitbesteed wordt aan een organisatie en individu die niet door het volk verkozen is, noch verantwoording dient af te leggen aan de kiezer? Dit is een van de dingen die me opvallen in Amerika, hier wordt democratie veel meer verstaan als openheid van bestuur en accountability, bij ons lijkt wordt democratie meer gezien als een uitbesteding van beslissingsmacht. Misschien is bovenstaand geval niet het beste voorbeeld hiervan, maar soit.

Bij de ingang van het ziekenhuis werd mevrouw Cliveti met veel egards en onder persbelangstelling ontvangen. Is er echt iemand die denkt dat zo'n onderzoek enigerlei waarde kan hebben? (Mijn leraars destijds lieten altijd bijzonder weinig steekjes vallen als de inspectie langskwam) Eerder was er al een Let langs gekomen en die had in zijn rapport gezet dat er nog meer onderzoek moest komen. Indrukwekkend. Misschien bekijk ik dit te veel door een simplistische amerikaanse bril, maar enig meewarig hoofdschudden bij zoveel institutioneel geklungel kan ik toch moeilijk onderdrukken.

almost out

De Timberwolves dreigen de grootste ontgoocheling van het jaar te worden. met nog drie wedstrijden te spelen maken ze nog slechts een waterkans op een plaatsje in de play-offs. Ontgoochelend, de T-wolves waren altijd een in wezen kansloos team die tijdens het seizoen altijd boven zichzelf uitsteeg, om in de play offs steeds door de powerhouses (Lakers, Spurs, Dallas, Sacramento) van de NBA in de pan te worden gehakt. Zo'n zeven keer na elkaar raakten ze niet door de eerste ronde van de play offs, wat eigenaardig is. De amerikaanse sportteams (misschien met uitzondering van Baseball) maken normaal gezien golfbewegingen, een paar jaar goed, dan slecht, dan gemiddeld en dan weer goed. De Chicago Bull bijvoorbeeld waren een tijdlang goed, dan slecht en nu weer gemiddeld. Er zijn wel een paar teams die altijd slecht zijn, maar het is raar dat een team zolang op hetzelfde gemiddelde niveau bleef steken als de T-wolves. Vorig jaar werd de cyclus doorbroken en haalden ze de finale van de western conference waar Shaq en Kobe te sterk waren voor een door blessures verzwakt T-wolves team. De verwachtingen voor het seizoen waren dan ook hiig gespannen, vooral omdat er wat ruimte vrij kwam aan de top door de aangekondigde val van de lakers zonder Shaq. Maar niet de T-wolves maar teams zoals Phoenix en Seattle hebben die plaats ingenomen, jammer. Sport
biedt weinig troost deze dagen, vooral nu anderlecht steeds dichter bij club schuift.

Avondje om te vergeten

Gisterenvoormiddag heb ik een meeting gehad met mijn assistenten waarin we het hadden over de papers die ze vorige week met wel erg losse pols verbeterd hadden, en het verliep wonderwel. Er werd niet met vingers gewezen of met excuses gehoocheld, ik denk dat ze wel wisten dat ze het iets te licht opgenomen hadden en er van uit gingen dat ik het wel zou laten glijden. Allicht ben ik iets te gemakkelijk geweest, maar dat heeft wel als voordeel dat als je dan eens de puntjes op de i zet er wel geluisterd wordt (of gedaan alsof). Ik zal er in ieder geval niet om rouwen als deze cursus er op zit, want er komt veel meer bij kijken dan ik had gedacht.

Anyhow, na al dat gestress keek ik er naar uit om gisterenavond in mijn ukkie een concertje te gaan pikken. Een van de bands die ik in de vorige maanden "ontdekt" heb, Dogs die in hot cars, speelde in The Fine Line. Dogs Die in Hot Cars is een schotse band die een beetje in de Franz Ferdinand stroming past, beetje vrolijk geschift, pretentieloos, catchy tunes, soms lichtjes absurd (You gotta love songtitles as "I've got mandarins in my cheeks") . In vergelijking met Franz F. klinken ze nog iets meer als the Talking Heads met ska invloeden en iets minder post punk. Ik keek er echt naar uit.

Als ik met vrienden naar een concert ga moet er altijd een heel ritueel gevolgd worden. Waar gaan we voor pre-concert drinks, wanneer zakken we af naar
de venue (liliputters willen altijd zo vroeg mogelijk afzakken omdat ze een goed plaatsje willen, ik met mijn 1.88m heb nooit problemen om het podium te zien en drink liever nog een extra brewski) , waar gaan we voor post-concert drinks, wie komt, wie niet, en meestal zit je dan opgescheept met vrienden van vrienden waar je nogmaals je leven aan mag gaan vertellen ("Where you from? What do you study? What will you do after you graduate?"). Please somebody shoot me. Ik weet niet of het de leeftijd is, maar opgedrongen sociale contacten
beginnen meer en meer een nachtmerrie te worden, en vooral gisteren had ik er geen zin in. Ik had al naar the Fine Line gebeld, wist wanneer dat Dogs Die in Hot Cars (10 uur) zouden optreden, zodat ik geen twee uur te vroeg zou opdagen. Om 9.30 vertrekken, tegen middernacht thuis, misschien iets later als ik op de weg terug bij Green Mill zou stoppen voor een late night appetizer (Barbecue Chicken Pitta voor 2.50$). A perfect plan.

Then, disaster struck. Ik check mijn email, en zie een email van mijn Noorse vriend P.: "Shins tonight." The Shins speelden gisterenavond in First Avenue, en hij had een ticket voor mij gekocht. P. heeft de irritante gewoonte om tickets voor mij te kopen voor bepaalde shows zonder te vragen of ik die wel wil. Misschien had hij me ooit wel gezegd dat hij een ticket voor mij had gekocht, en allicht had ik wel gezegd dat dat ok was, maar ik herinner me het in ieder geval niet, (maar soms bevind ik me in benevelde toestand in zijn gezelschap, hij is immers Noors, en bij Noren kan de hersenkwab verantwoordelijk voor spraakvermogen alleen middels alcohol geactiveerd worden), maar hij had er me in ieder geval niet aan herinnerd de vorige dagen. Ik las de email, en mijn ergste vermoedens werden bevestigd, blijkbaaar was dit een group event, want de email was verzonden naar een man of tien, er werd een plaats afgesproken voor pre concert drinks, het hele ramp scenario. Tickets waren 18$ dus ik kon het niet maken om te zeggen dat ik het niet wilde, of dat hij het maar moest zien kwijt te raken, I was fucked.

Nu vind ik The Shins best wel een ok groep, Chutes Too Narrow is een fijne schijf en voor de Garden State Soundtrack (Independent movie die alleen in het eerste half uur cliches ontwijkt) hebben ze twee pareltjes van songs afgleverd, maar ik vond 18$ (12$ voor Dogs Die in Hot Cars) een beetje veel, en zag het niet zitten om in een volgepakt First Avenue (concert was uitverkocht) mijn maandagavond door te brengen. En al bij al vind ik hun sound na een tijdje wat voorspelbaar, en wilde ik liever een up and coming band aan het werk zien, zonder ondergevig te zijn aan de praktische en sociale beslommeringen dat een concert in groepsverband bijwonen met zich meebrengt. En ok, ik geef toe, niets menselijks is mij vreemd, ik hoopte er ook wel op misschien een ontdekking te doen om kennerskrediet op te bouwen. Als Dogs Die in Hot Cars volgend jaar doorbreekt in de indie scene en voor 20$ dollar in First Avenue speelt en al de sycofanten massaal daarheen trekken wil ik kunnen zeggen "been there, done that. Ik zag ze vorig jaar al aan het werk toen jullie net zoals de rest van de trendvolgers naar dat slappe Shins concert gingen, maar ga vooral, het loont de moeite, ik ga ondertussen
wel naar dat optreden van die Ijslandse band met Moldavische zangeres die volgend jaar beslist doorbreekt."

Maar ik had geen keuze. Ik heb nog wel geprobeerd mijn ticket aan de deur te verkopen, maar er was veel meer aanbod dan vraag, dus dat was al ook geen succes. De hele avond was een tegenvaller. Voor aanvang en groupe (waarin zich een paar hoogst irritante persoonlijkheden bevonden) pre concert drinks genuttigd in Pizza Luce, daarna op aandringen van de lilliputters veel te vroeg naar First Avenue afgezakt, daar nog meer dan een uur staan draaien, en uiteindelijk een zeer slap concert gezien. Ze speelden veel nieuwe songs die allemaal hetzelfde klonken. Great stuff....FOR ME TO POOP ON! De avond kreeg nog een spetteren d einde toen een meisje naast mij aan het powerkotsen sloeg. Na vier uur als amusement vermomde verveling, was de martelgang over. Onderweg naar huis nog gestopt bij de Green Mill. The BBQ pitta was koud. These are the things that kill me.

Beetje stil

Het is een beetje stil op de baslog, de schare fans treurt, maar hoeft niet te wanhopen, the basmeister will be back. Deze week was het een beetje druk.
Heathers vader heeft een week time share op overschot, die wij mogen opbruiken. Aanvankelijk zou ik naar Belgie komen als getuige voor het huwelijk van vriend Steven maar die heeft watervrees gekregen en het blijde verbond een paar weken uitgesteld, op een tijdstip waarop het voor mij omwille van visum besognes moeilijk is om naar het oude continent af te zakken. But every cloud has a silver lining, en in plaats van Steven en Isabel helpen in de echt te verbinden ga ik nu een weekje richting zon. We moesten beslissen of we dan wel naar Mexico of de Dominicaanse Republiek zouden trekken. Zware beslissingen die veel Internetresearch vergden. Uiteindelijk werd het Mexico, volgens Heather's vader is de D.R. te dicht bij de vierde wereld, dus gaan we de massatoerist gaan uitgangen in Mexico. Na tien jaar obligate cultureel verantwoorde citytrips voel ik mij geeneens schuldig.

Deze week ging er ook het een en ander mis in de cursus die ik doceer. Mijn teaching assistants beginnen er op fenomenale wijze met hun pet naar te gooien. De laatste set papers die ze verbeterden trok op de ballen, een troep apen had wellicht even goed te gaan. Wellicht ben ik iets te losjes geweest en nemen ze mij en de cursus niet al te ernstig meer. Nooit gedacht dat managen en delegeren zo moeilijk is. Ik heb zoiets van, ik verwacht niet veel van jullie, als jullie eens een dagje overslaan is dat geen probleem maar ik verwacht gewoon dat je het verbeteren serieus neemt, maar zo werkt dat dus niet. De vinger en de arm, weet je wel. Eerder dit semester had ik ook al een assistent met een alcoholprobleem die voor de nodige kopbrekens gezorgd heeft, maar die is uiteindelijk wandelen gestuurd, hoewel hij volgens mij wel gewoon doorbetaald wordt. Hij daagde bijna nooit op, en als hij opdaagde zag hij er niet uit, opgeblazen rode kop, verward voorkomen, he was rubbish.

Toen ik dat melde aan de powers that be werd hij op de vingers getikt, maar toen het maar bleef duren en hij met allemaal zeer doorzichtige smoesjes op de proppen kwam, werd dat eigenlijk redelijk goed aanvaard, en uiteindelijk
werd hij op medische gronden uit zijn functie gezet, maar behoudt hij wel zijn loon voor dit semester. Voor de school is het sop de kolen niet waard om daar een hele procedure voor op te starten, dus laten ze het maar blauw blauw, en huren gewoon een vervanger voor de rest van het semester.

Moraal van het verhaal. Loop een beetje buiten de lijnen en je krijgt een tik op de vingers, maar om vervolgens de volgende straf op te lopen, een schop onder de kont bijvoorbeeld, moet je het wel erg bont gaan maken, en vaak kom je er nog mee weg ook.

Maandagavond ben ik voor het eerst sinds de smoking ban hier in effect ging uit geweest, er was een benefietconcert (local bands speelden Bowie covers) ten voordele van kattenassielen (rock for pussy) in First Avenue. De materiele weelde van een maatschappij is omgekeerd even redig met de relevantie van haar goede doelen, zo lijkt wel.
Maar de smoking ban... First Avenue, als rokerige rock club was niet opgezet met de smoking ban, en hoewel ik het best wel aangenaam vind dat mijn kleren niet ruiken alsof ze net als schoonmaakvod voor asbakken hebben gediend, deed het toch wat vreemd aan, die rookvrije lucht. Uiteraard is het ergens logisch, de reden voor het rookverbod is dat horeca werknemers het recht hebben op een gezonde werkomgeving, en niet hun dagen zouden moeten slijten in een nevel van tweedehandsrook. Rationeel gezien houdt het steek, en het is ook fijner toeven in een cafe dat niet vergeven is van de rook, maar emotioneel gezien is het toch een ietwat draconische maatregel die me wat nerveus maakt. Het is al bij al toch een maatregel gericht tegen een sociaal gezien gestigmatiseerde activiteit. Straks mag er ook niet meer gedronken en gebabbeld worden op cafe.

KARE 11

UPDATE: VANMORGEN PER ABUIS MAAR DE HELFT VAN MIJN ENTRY GE-UPLOAD
Het meest populaire locale nieuws hier in Minneapolis is dat van KARE 11, nu ja nieuws is een groot woord. 10 minuten reclame, 10 minuten weer en dan nog wat fluff stories and human interest bijdragen, en als het echt moet wordt er ook wel nog eens wat aan "nieuws" verslaggeving gedaan. Gisteren hadden ze het over de paus verkiezing, en toonden ze een kardinaal die bij de verkiezing van de nieuwe paus
het traditional "ebemus papem" uitsrpreekt. Commentaar van de Kare 11 journalist: "The election of a new pope is traditionally anounced in ITALIAN." Latin, Italian,... it's all Greek to them.

Maar mijn absolute favoriet is sportverslaggever Eric Perkins een lange slungel die eigenlijk geen gezicht heeft voor Amerikaanse TV, die nooit foutloos de autocue kan lezen, er altijd maar wat lijkt uit te flappen, maar wel grappig is, in a Bart De Pauw kind of way. Tijdens de Olympische spelen bijvoorbeeld moest hij altijd live in de ether om 10.30 hier, dat is is 6.30 in Griekenland, en hij stond daar altijd maar nauwelijks wakker met kleine oogjes, duidelijk een katertje verbijtend, verslag te doen uit Athene. Echt een verademing op de amerikaanse TV met al die afgelikte pretty boys.
Iedere dinsdag heeft hij een segment in het nieuws, Perk at play waar hij een of andere idiote sport beoefent en steevast op zijn bakkes gaat. Op zich zijn die filmpjes kinderlijk belachelijk, maar als je er maar genoeg van ziet zit er een zekere humor op meta niveau in.

pigging out

Wat gebeurt er als ondergetekende door zijn lief onder niet zo zachte dwang wordt meegesleurd naar haar zusters danscompetitie? Hij gooit zich in de drank? no sir, geen alochol toegelaten op high school events,... Hij eet zich een breuk aan kippevleugeltjes en dat levert niet altijd flaterende plaatjes op.

office flopt

De kijkcijfers van de Amerikaanse versie van The Office zijn al serieus een het zakken. Niet verwonderlijk, het is een flauw afkooksel van de BBC serie, de grappen zijn vaak letterlijk overgenomen uit de originele serie, maar de "delivery" mist de subtiliteit van de BBC serie. Blijkbaar gaan de makers ervan uit dat the office-style situaties op alle werkvloeren ter werled dezelfde zijn, en dat de humor van de BBC serie naadloos in een NBC serie kon worden geplaatst, maar het werkt gewoon niet. jammer.