Vorige week vrijdag ging ik rond 11 uur 's avonds nog even voor een late run around the lake. Kwestie van na een vruchteloze dag aan het computerscherm het knagend schuldgevoel dat met onvervulde doelstellingen gepaard gaat de kop in te drukken. Ik ben nog steeds niet echt een trainingsbeest, maar sinds ik van Heather een Ipod gekregen heb voor mijn verjaardag, valt het me heel wat minder zwaar om af en toe eens de loopschoenen aan te trekken en mijn wintervet er af te werken. En om een beetje in conditie te blijven voor mijn wedstrijden met de Swamp Dragons natuurlijk, die het dit jaar niet zo schitterend doen, maar nog in de running zijn voor een plaatsje in de play offs. (eerste vier zijn geplaatst). Anyhow, met mijn Ipod op mijn arm bevestigd begin ik te lopen richting Lake Harriet, det op zo'n 300 meter van mijn deur ligt. De straat die naar het meer leidt is niet zo goed verlicht, dus ik loop wat in het donker, en ik zie in de verte een tegenligger,"nog een avond jogger," denk ik bij mezelf, en hij had het blijkbaar warm, want hij liep in ontbloot bovenlijf... Hij komt dichter, en blijkt dat hij ook in ontbloot onderlijf loopt, poedelnaakt... Hij had me tot dan nog niet opgemerkt, maar opeens ziet hij me en maakt vlug rechtsomkeer. In paniek struikelt hij half en kwakt tegen een geparkeerde auto aan. Maar hij is blootsvoets en ik loop redelijk snel omdat ik net een stuk bergaf liep, dus nader ik snel op hem. Ik had misschien wel wat kunnen vertragen en hem een waardige aftocht gunnen, maar ik vond het eigenlijk best wel grappig. Het laatste wat ik op mijn vrijdagavond run verwachtte te zien was een weelderig behaarde anus. De kerel was een jonge gast die wellicht een weddenschap verloren had, maar ik vond het vreemd dat hij zo paniekerig reageerde op mijn aanwezigheid. Een striker met schaamte, vreemde combinatie. Uiteindelijk springt hij een voortuin binnen en schuilt achter een boom, as if I wouldn't see... Ik had best wel kunnen voorwenden dat ik hem niet zag, but what's the fun in that? Dus ik hou in en vraag "Are you doing ok there behind that tree," en hij antwoord "dude, that light on your arm is really fucking bright man." Ik had mijn Ipod inderdaad aan de arm gebonden, en had the backlight aan, dat inderdaad een nogal fel blauw schijnsel afgeeft. Een beetje het kleur van een politie auto of zo. Allicht had die kerel mijn Ipod lichtje met politie geassocieerd en was beginnen flippen. Idiot.
't is hier een poosje stil geweest. komkommertijd.... Het is hier bovendien een hele tijd stikheet geweest. De temperatuur danste afgelopen weekend tegen de 100 graden aan, Fahrenheit wel te verstaan, toch nog 37 celsius en daarbij ook nog eens verstikkend vochtig. (De luchtkwaliteit was ook maar zo zo, bejaarden en kinderen moesten opletten, je kent dat wel, "airquality is poor, so the elderly and young children should be cautious. So old folks and kids, breath something else today" zij een grapjas op de radio. these things make me laugh) Ik werk aan "the Big D" (dissertation) en zit in mijn vrije tijd liever niet nog eens aan het computerscherm gekluisterd. Excuses, excuses,.... Anyhow, om de windstilte op de baslog in stijl te doorbreken misschien even een poging tot diepgang ondernemen, ik heb even mijn laatste twentig entries overlopen, wat een ondraaglijk licht gewauwel.... Hou je vast, hier komt een stukje cultuurkritiek.
three tales
1. Vorige week zijn we op uitnodiging van Heathers vader gaan eten in zijn vernieuwde country club. Een service club met restaurant, golfbaan, zwembad waar je mits een stevig jaarlijks lidgeld naar hartelust gebruik kan van maken. De club had net zijn deuren geopend na een half jaar voor opsmukwerken gesloten te zijn geweest, en het moet gezegd, het resultaat was beslist niet onaardig. Ietsje te overdadig naar mijn smaak, but hey, we're in the US of A, where more is more! Jeff en zijn vrouw waren dolenthousiast en gaven ons een rondleiding. Zijn vrouw legde ons wel drie keer uit hoe je aan het zwembad je bestelling aan de snackbar kan doorgeven terwijl je lekker in je strandstoel blijft liggen totdat je via een luidspreker op de hoogte wordt gebracht dat je voedsel klaar is. Dat is pas vooruitgang. Daarna toonde Jeff me de kleedkamers voor de golfers. Zelf is hij niet zo'n golfer, hij houdt meer van de après golf zeg maar, en van het feit dat hij tijdens het golfen sigaren kan roken. De kleedkamers waren inderdaad zeer opulent, donker hout, kamerbreed tapijt, leren zetels,.... bij de ingang van de kleedkamers was er een soort van kamer, a hang out room, (a place to hang out when you are not ready to go back to your wife yet, noemde Jeff het) met bar, lederen zetels, eikenhouten (of iets soortgelijks) tafel met aan de muur, niet een, niet twee, maar drie plasmatelevisies. Zo kan je meerdere sportevenementen terzelfdertijd volgen. Bij het buitengaan vertelde Jeff me over een golfbaan waar hij ooit eens geweest was, waar de golfkarretjes met een touch screen monitor zijn uitgerust, waarop info over de verschillende holes te raadplegen valt. Maar, en dat was voor Jeff het einde, als je aan de voorlaatste hole komt verschijnt op het scherm het menu van het restaurant dat zich op de course bevindt, zodat je in het comfort van een golfwagentje met een paar simpele vingertoetsen en een veeg van je kredietkaard reeds je eten kan bestellen. "I tell you, life is getting better all the time..." Nu is Jeff wel een beetje een gemakkelijk doelwit, omdat hij zo kinderlijk enthousiast over al zulke zaken kan doen, omdat hij het zich kan veroorloven, en omdat hij nood heeft aan constante vernieuwing,... verveling is er met hem nooit bij. Maar uiteindelijk heeft hij het hoogstens een beetje erger te pakken dan de rest van ons.
2. Vorige week begaf mijn GSM het. Ik had een oude Nokia, redelijk zwaar ding, zonder veel toeters en bellen, dat nogal wat veldslagen doorstaan had en totdat ik het in een plas liet vallen me twee en een half jaar trouw had gediend. (het maakte daarna een tijdje zo'n raar knetterend geluid dat Heather en ik dachten dat we muizen in huis hadden en alletwee met bezems gewapend op muizenjacht trokken) Uiteindelijk bleek het ding nog te werken ook het had gewoon een nieuwe batterij nodig, maar omdat Heather eigenlijk ook een GSM nodig had, en we op helfde plan konden, en omdat ik voor de prijs van een batterij net zo goed een nieuwe telefoon kon kopen, en omdat ik zo'n watje ben kochten we ons allebei een nieuwe GSM en ondertekenden een service plan voor twee jaar. Dit leek me wel wat lang, wie weet waar ik ben over twee jaar (bindingsangst), maar soit, alle plannen zijn tegenwoordig twee jaar zo bleek, terwijl mijn vorige plan toch maar een jaar was. De bediende achter de toonbank klooide wat met mijn oude nokia telefoon en uitte zijn bewondering dat het ding zo lang gewerkt had. Tegenwoordig gaan die GSM niet langer dan anderhalf jaar mee, zo zei hij. Dus je kan je enkel maar een plan van twee jaar aanschaffen, maar begeeft je telefoon het na anderhalf jaar, mag je je een nieuwe telefoon aanschaffen, en dan kost je toestel dat je bij het ondertekenen van je plan tegen een spotprijsje kreeg, plots een veelvoud daarvan. Well I'll be dipped in shit! Ik heb het ding al een week en mis reeds mijn oud toestel. Mijn nieuwe telefoon is niets speciaals, maar heeft zo'n idioot schermpje dat batterijen vreet en is zo'n licht niemendalding dat ik het binnen het half jaar vast en zeker verlies. Maar dat zijn zorgen voor later.
3. Iets dat ik onlangs hoorde op de radio. Vele overheidsdiensten worden hier enkel nog via het Internet aangeboden, wat nogal wat problemen oplevert voor die 40% van de bevolking zonder internetaansluiting.
stay with me folks, this is going somewhere...
Ik werk momenteel aan een soort van paper met iemand die ik ontmoet heb op een colloquium een paar maand terug, allicht blijft het bij ambitieuze plannen doch dit terzijde, en ik deed wat opzoekwerk vanavond en stootte op een artikeltje van de twee jaar terug overleden Neil Postman, een cultuurcriticus die heftig ageerde tegen het Amerikaanse cultuurverval. Een van zijn stokpaardjes is dat technologie ons oplossingen belooft onder het voorvoorwendsel dat die technologie ons uiteindelijk zal bevrijden en onze keuze opties zal verruimen. Terwijl volgens Postman die oplossingen er eigenlijk geen zijn, want het probleem dat ze pretenderen op te lossen was er nooit een, en in plaats van onze keuzemogelijkheden uit te breiden worden die door technologie steeds meer beperkt. Het golfkarretje met touch screen, de online overheid en cyberdemocratie, de geinstitutionaliseerde oplichterij van de GSM industrie, allemaal bekakte oplossingen voor problemen die nooit bestonden....
hieronder het artikeltje van Neil Postman.... van het Internet gehaald (there goes my theory) (By the way, comments zullen weldra weer mogelijk zijn)
TECHNOLOGY AS DAZZLING DISTRACTION
I have no hostility toward new technologies, especially ones like computers, that have captured the imagination of educators. Of course, I am not enthusiastic about them, either. I am indifferent, because, in my view, they have nothing to do with the fundamental problems we have to solve in schooling our young. If I do harbor any hostility toward these machines, it is only because they are distractions. They divert the intelligence and energy of talented people from addressing issues we need most to confront.
Let me begin to make my case with a conversation I had with a Honda Accord automobile salesman. He pointed out that the car had cruise control, for which there was an additional charge. As is my custom in thinking about the value of technology, I asked, "What is the problem to which cruise control is the answer?" The question startled him, but he said, "It is the problem of keeping your foot on the gas." I told him I had driven 35 years and never found that a problem.
He then told me about the electric windows. "What is the problem," I asked, "to which electric windows are the answer?" He was ready for me this time: "You don't have to wind the windows up and down with your arm." I told him this, too, had never been a problem, that, in fact, I rather valued the exercise.
I bought the car anyway, because, as it turns out, you cannot get a Honda Accord without cruise control and electric windows--which brings up my first point: Contrary to conventional wisdom, new technologies do not, by and large, increase people's options but do just the opposite.
For all practical purposes, you cannot go to Europe anymore by boat--a thrilling and civilized way to go. Now you have to take an airplane. You cannot work for a newspaper unless you use a word processor, which eliminates me, since I do all of my composing with a pen and yellow pad and do not wish to change. You cannot buy records anymore; you must use compact discs.
New technologies drive old technologies out of business. There is an imperialistic thrust to technology, a strong tendency to get everyone to conform to the requirements of what is new. Now, this is not always a bad thing, although sometimes it is very bad.
Faustian Bargain
What we too easily call "progress" is always problematic--technology is always a Faustian bargain. It giveth and it taketh away. And we would all be clearer about what we are getting into if there were less cheerleading about the use of computers in the classroom and more sober analysis o what may be its costs intellectually and socially.
A second point my Honda story illuminates is that new technologies may not always solve significant problems or any problem at all. But because they are there, we often invent problems to justify using them. Or sometimes we even pretend we are solving one problem when, in fact, the reason for building and employing a new technology is altogether different.
An expensive example of this is the information superhighway that President Clinton and especially Vice President Gore are so ardently promoting. I have not yet heard a satisfactory answer to the question, "What is the problem to which this $50 billion investment is the solution?" I suspect that an honest answer would be something like this: "There is no social or intellectual problem, but we can stimulate the economy by investing in new technologies." That is not at all a bad answer, but it is not the answer given by the vice president, who claims that it solves the problem of giving more people greater access to more information faster, including providing them with 500 TV channels (or even a thousand).
This leads me to the question of schools and technology. In reading the work of those who are passionate about the educational value of new technologies, I find their enthusiasm almost wholly centered on the fact that they will give students greater access to more information faster, more conveniently, and in more various forms than has ever been possible. That is their answer to the question "What is the problem to which the new technologies are the solution?"
But getting Information to people fast and in various forms was the main technological thrust of the nineteenth century, beginning with the invention of telegraphy and photography in the 1840s. The problem was solved and is no longer something any of us needs to work at, least of all, become worked up about. If anyone argues that technology can give people access to more Information outside the classroom than could possibly be given inside the classroom, I would say that has been the case for almost 100 years. What else is new?
No More Schools?
In other words, the information-giving function of the schools was rendered obsolete a long time ago. For some reason, more than a few technophiles have just noticed this and are, in some cases, driven to favor eliminating our schools altogether. They err in this, I think, for a couple of reasons.
One is that their notion of what schools are for is rather limited. Schools are not now and in fact have never been largely about getting information to children. That has been on the schools' agenda, of course, but has always been way down on the list.
One of the principal functions school is to teach children how behave in groups. The reason for this is that you cannot have a democratic, indeed, civilized, community life unless people have learned how to participate in a disciplined way as part of a group. School has never been about individualized learning. It has always been about how to learn and how to behave as part of a community. And one of the ways this is done is through communication of social values.
Robert Fulghum's All I Ever Really Needed to Know I Learned in Kindergarten has an elegant summary of the important business of schools, including the following: Share everything, play fair, don't hit people, put things back where you found them, clean up your own mess, wash your hands before you eat, and, of course, flush. But no one has learned all these things, along with an affection for one's country, at kindergarten's end. It takes many years of teaching these values in school before they have been accepted and internalized. Some would say this function of schooling is the most difficult task educators must achieve.
If it is not, then providing the young with narratives that help them find purpose and meaning in learning and life surely is. By a narrative, I mean a story of human history that gives meaning to the past, explains the present, and provides guidance for the future. If there is a single problem that plagues American education at the moment, it is that our children no longer believe, as they once did, in some of the powerful, exhilarating narratives that were the underpinning of the school enterprise.
Moral Light
I refer to such narratives as the story of our origins in which America is brought forth out of revolution, not merely as an experiment in governance but as part of God's own plan--the story of America as a moral light unto the world. Another great narrative tells of America as a melting pot where the teeming masses, from any where, yearning to be free, can find peace and sustenance. Still another tells how hard work is one of the pathways to a fulfilled life. There are many other such narratives on which the whole enterprise of education in this country has rested. If teachers, children, and their parents no longer believe in them, schools become houses of detention rather than attention.
What I am driving at is that the great problems of education are of a social and moral nature and have nothing to do with dazzling new technologies. In fact, the new technologies being so loudly trumpeted are not a solution, but a problem to be solved. The fact is that our children, like the rest of us, now suffer from information glut, not information scarcity.
Everything from telegraphy and photography in the nineteenth century to the silicon chip in the twentieth has amplified the din of information. From millions of sources all over the globe, through every possible channel and medium, information pours in. Behind it, in every imaginable form of storage, is an even greater volume of information to be retrieved. Information has become a form of garbage. It comes indiscriminately, directed at no one in particular, disconnected from usefulness. We are swamped by it, have no control over it, and don't know what to do with it. And in the face of all this, some believe it is time to abandon schools.
The role of the school is to help students learn how to ignore and discard information so they can achieve a sense of coherence in their lives. It is to help students cultivate a sense of social responsibility; think critically, historically, and humanely; understand how technology shapes their consciousness; and learn that their own needs sometimes are subordinate to the group's. I could go on for three pages in this vein without reference to how machinery can give students access to information.
Instead, let me summarize In two ways what I mean. First, I'll cite my friend Alan Kay, sometimes called "the father of the personal computer," who likes to remind us that any problems the schools cannot solve without machines, they cannot solve with them. Second, if a nuclear holocaust should occur, if children are starving, If crime terrorizes our cities, marriages are breaking up, mental disorders are increasing, and children are being abused, none of this happens because o f lack of information. It happens because we lack something else. It is the "something else" that is now the business of schools.
Nog een paar
kiekjes
van onze Fourth of July
uitstap.
Over de rare culinaire gewoontes der Amerikaan kan je een boek schrijven, en daarin zou vast en zeker een hoofdstuk gewijd worden S’mores. Smores zijn een Amerikaanse kampvuurtraditie, waarbij marshmallows op een stok geregen en in het vuur gehouden worden. Marshmallows zijn een beetje zoals “moeskes,” of ook wel een beetje zoals het binnenste van een nonnescheet/negerzoen, en als die een paar seconden in het vuur gehouden worden zijn die meteen
zwartgeblakerd aan de buitenkant. Met enige goede wil zou men misschien kunnen zeggen “gekarameliseerd” maar verbrand
is allicht een meer gepaste beschrijving. Soms worden de smores zo gegeten, wat ongeveer dezelfde smaaksensatie geeft als het uitlikken van een asbak, maar als men echt fancy wil doen plet men de geroosterde suikerbrij samen met wat chocolade tussen twee koekjes. Een croque Americain, zeg maar. En naar goede Amerikaanse gewoonte laat men het niet bij eentje, everybody wants more, vandaar de naam.
Vorige week dus naar Iowa geweest om Independence day te vieren... Veel gegeten en met mate gedronken. Verdikke, ik zit hier met een dial up connection thuis, die foto's opladen duurt veel te lang. check back later....
Eergisteren teruggekomen van een weekend in Iowa, ik zet morgen wel een paar picies online. Om een of andere manier was de running gag in Iowa dat Heathers vader er niet in slaagde om een Belgium-free day te hebben. Iedere dag stootte hij ergens wel op referentie naar Belgie. Onderweg daarheen luisterden we naar een book on tape (The Historian, redelijk saai), waarin verwezen wordt naar Belgische chocolade, in het boek dat hij aan het lezen is A short history of everything, passeren veel Belgische geleerden waar ik nog nooit van gehoord heb de revu, in de krant stond een artikel over Johan Bruyneel, etc etc. Ook vandaag slaagde hij er niet in zonder Belgie verwijzing de dag door te komen. hij stuurde me deze link door. Zo komt de VLD nog eens in het nieuws want als ik de nieuwsberichten mag geloven bakken Verhofstadt en co er tegenwoordig niet zo veel van.
Veel te zeggen de laatste tijd, weinig tijd om te bloggen... 't is altijd wat.
Dit weekend is het fourth of July, de nationale feestdag. We gaan samen met Heathers vader er een paar dagen van tussenuit in Iowa, of all places. Check back voor een verslagje dinsdag of woensddag. Benieuwd welke klassespelers Club tegen dan weer binnengehaald zal hebben.