Keuzes, keuzes.... morgen gaat Heather met een paar law school vrienden ter ere van Halloween naar trail of terror, maar tegelijkertijd speelt The Go Team in First Avenue. Het trail of terror lijkt wel leuk als sneetje onvervalst americana, een concert van the go team bijwonen krikt dan weer mijn Urban Cool up.
The trail of terror is georganizeerd door dezelfde gozers die hier jaarlijks het Renaissance Festival organizeren. Het Renaissance festival is een soortement van foor ergens in de velden een beetje buiten minneapolis waarbij een middeleeuws/Renaissance dorp wordt nagebouwd en een bende geeks zich voor een paar weekends in September eventjes in de zestiende eeuw kunnen wanen. Het Renaisssance festival is een van die Amerikaanse cultuuruitingen waarop doctoraatstudenten culturele antropologie maar wat graag een posrmoderne analyse zouden loslaten (de simulacra! het verlangen naar authenticiteit!) maar is eigenlijk vooral dikke fun. Hoewel het best wel duur is om binnen te geraken, is het eenmaal binnen allemaal schappelijk geprijsd, en is het niet zo clean cut en commercieel als het meeste Amerikaanse familie amusement. Natuurlijk zijn er mogelijkheden te over om je geld aan allerlei prullen te verdoen, maar er zijn ook volop optredens en performances. Doedelzakspelers, vuurspuwers, acrobaten, verklede prinsen en prinsessen met gevolg, olifanten, komieken, narren, glasblazers, bijlengooiers, ninja sterren gooiers (op een anachronisme of twee wordt niet gekeken), kabouters en hobbits, snelschakers, het loopt er allemaal door elkaar in een vrolijke chaos . Een van mijn favoriete stands was waar men rotte tomaten gooit naar iemand die zijn hoofd door een opening steekt. Enige nadeel is dat hij je ondertussen wel beledigt, en daar is hij goed in. Naar een vrouw die hem mist "Why don't you do something useful and go get that tomoto and make me sandwich," naar een klein lief kereltje dat van dichtbij mag gooien "Hi, bed waterer," naar een spierbundel die in sneltempo SS 20s op hem afvuurt "you know what they say about guys who throw hard? they have a smalll weewee!" "Look at him, he blows his load in 20 secs." De grappigste one liners ben ik dan nog vergeten. Er valt natuurlijk ook iets te bikkelen, de specialiteit is de Renaissance festival specialiteit bij uitstek: turkey legs. Ook gelachen bij de riddle boot, waar raadsels aan het publiek werden voorgelegd door twee creaturen die in hun tijd net iets te veel rollenspelen hebben gespeeld. Maar over afgaan gesproken, mijn klim op Jacob's ladder was ook niet om over naar huis te schrijven.
Vandaag vindt de jaarlijkse Silha lecture plaats, georganizeerd door het centrum waar ik een tijdje medewerker was. Floyd Abrams is de spreker dit jaar. Gerenomeerd first amendment advocaat, o.a. van Judith Miller, een journaliste die achter tralies werd gezet omdat ze de identiteit van een anonieme bron niet wou prijsgeven. De bron was evenwel geen moedige bellenluider, maar een hoge pief uit het witte huis die de geloofwaardigheid van een diplomaat in het gedrang had willen brengen middels een anoniem lek. De man had de euvele moed gehad te verkondigen dat Irak geen uranium van Niger had aangekocht en had zo een belangrijke reden om Irak te bestormen onderuit gehaald. Dat vond men in het witte huis in de aanloop naar de invasie van Irak niet zo fijn dus werd het gerucht verspreid dat de diplomaat, Wilson, aan zijn postje gekomen was omdat zijn vrouw, Valerie Plame, undercover agent was bij de CIA. De identiteit van een geheim agent bekend maken is echter een "federal crime" dus werd er een onderzoek naar het lek ingezet en werden journalisten die die informate doorgespeeld kregen vriendlijk verzocht hun bronnen bekend te maken. Sommigen, waaronder de New York Times journaliste, weigerden en vlogen in de nor. De hele episode is een heerlijk schandaaltje aan het worden en zou wel eens hele nare gevolgen kunnen voor de Bush administration en voor de The New York Times. Vanmorgen op TV hadden ze het er zelfs over dat dit Bush Lewinski schandaal zou kunnen worden...To be continued...
Na een jaartje law school heeft heather wat de schifting doorgevoerd in haar vriendenkring en zijn er een paar irritante exemplaren van tussen gevallen. Zondag studeerde ze samen met D. in de koffieshop bij ons in de buurt. D. is een sympathieke gast, die niet zoals zovelen zijn diploma wil aanwenden om zo snel mogelijk rijk te worden, maar zich wil inzetten voor de rechten van de indianen. De meeste studenten rechten vangen hun studie aan met soortgelijke goede intenties, maar eens de schulden zich opstapelen (drie jaar law school kost al gauw zo'n 100.000$) en de grote firms met vette contracten staan te zwaaien moeten de idealen het vaak afleggen tegen the green devil. Eigenlijk is er geen enkele reden dat rechten studeren hier zoveel moet kosten tenzij om would be wereldverbetaars in de pas te doen lopen.
D. is echter nog niet gezwicht voor de lokroep van het geld en mede daardoor kan Heater het wel met hem vinden. Hij is een redelijk relaxte kerel die op tijd en stond een pintje drinkt. D. had wel wat verontrustend nieuws op zondag. Een paar weken terug had hij een bezoek moeten brengen aan de spoedgevallen omdat zijn vrienden een hele hoop stoelen en ander meubilair op hem hadden gestapeld terwijl hij uitgeteld op de grond lag. Daarbij hij zich aan het hoofd verwond. D. had dat altijd nogal filosofisch opgepakt, met een soort van dit-kan-nu-eenmaal-gebeuren attitude. Dat dit natuurlijk niet zomaar gebeurt, daar ging hij los aan voorbij. Je valt niet zomaar uitgeteld in een dronken coma in slaap in iemands living, en een toren van meubilair komt niet zomaar op je hoofd terecht, maar D vertelde het alsof dit allemaal het gevolg was van een speling van het lot. Maar zondag was D te weten gekomen dat zijn vrienden niet alleen dat meubilair op zijn dronken lijf hadden gestapeld, maar dat ze ook nog eens op dat meubilair waren beginnen springen. Dat vond D. er wel een beetje over. Dat je een zetel op mijn zatte kop zet, tot daar aan toe, maar er dan nog eens in gaan zitten, dat kan toch niet. Misschien moet D. zijn vrienden een beetje beter kiezen.
Zo haalt Izegem ook eens het internationale nieuws. Maar wat is in godsnaam "Vichyssoise" soep?
Ik ben sinds vrijdag terug in Minneapolis. Vlucht verliep min of meer voorspoedig, op een gemiste connectie in Atlanta na dan. Delta is by far de slechtse vliegtuigmaatschappij om transatlantisch te vliegen. "the poor soul is flying Delta" zei mijn vriend Erik eens toen hij hoorde dat ik voor een van
mijn vluchten naar Belgie met de nu in concordaat verkerende maatschappij
zou vliegen. Gelijk had hij. Als je Delta vliegt mist ofwel jij ofwel je bagage gegarandeerd een connectie, zijn de stewardessen van Helga-uit-allo-allo allooi, en blijf je best van het eten af als je vaste stoelgang je lief is.
Terwijl ik op het vliegtuig zat en Belgie achter me liet hebben Bram en (vooral) Sofia ervoor gezorgd dat het Vanacker totaal in Vlaanderen vlug weer op nivo kwam: Rosie Vanacker zag het levenslicht toen ik ergens boven Ijsland naar Herbie: Fully Loaded zat te kijken. Een zusje voor Jip dus. Jip & Rosie. klinkt niet onaardig. Als daar maar geen zangduo van komt.
De nieuwe versie van de blogsoftware die de univ nu al drie maanden "ieder ogenblik" zou kunnen beschikbaar maken en die meer controle zou geven aan
bloggers over de commentaar module laat nog steeds op wachten. Omdat ik wat miserie heb gehad met spam en ongewenste grappenmakers en gefrustreerde ex-studenten had ik de commentaar functie uitgezet. Maar ik ben het wachten beu, dus heb ik besloten de commentaar functie maar weer aan te zetten, in afwachting van.
I spent a couple of very relaxing days at the Belgian coast this week. I really did need to get some work done so I escaped to the relative calm of the apartment my parents have at the Belgian shoreline. The Belgian coast is only about 40 miles long, and adorned by long strips of apartment buildings erected to accommodate all the Belgians fleeing to the edge of the country every summer, as if they were our national army after it spotted a German soldier coming around the corner. So, yes, it is pretty touristy, but for me the sea still has a romantic and exotic appeal, especially during fall. The North Sea is pretty, but not inviting. (*resist urge to metaphorically link this image to Belgian women*) Actually, when I was walking on the beach in Oregon a couple of months ago, it reminded me a bit of the Belgian coast, minus all the eyesores, that is. I like the sea, and whenever I am back I try to make it there for a couple of days, taking a little time out, so to speak.
Especially Wednesday was a pretty day. It was very gloomy weather, a thin blanket of fog was covering everything, creating an eerie filtering effect, dampening all sounds and sights. On Monday and Tuesday there were still quite a few people around, enjoying one of those European four day weekends, but by Wednesday the place was pretty much deserted. I went for a walk and listened to Azure Rayon my Ipod and it fit perfectly. I love it when I pick the right soundtrack for a walk. Maybe I get too much of a sense of accomplishment from those kinds of insignificant successes. I walked to the little bungalow in the dunes where we went with my family when I was very little, it must have been my first holiday. I remember being sick with some sort of pocks and feeling miserable, the musty smell of the bedrooms, playing in the street with my cousins, the unpleasant sensation of walking bare feet on tile floor covered with sand and jumping off the deck in back in to the sand. I went to the back to check out the deck, it wasn’t nearly as high as I remembered it to be. The whole bungalow looked like it had seen better times. So have I, but not often. It was a great day for melancholy.