baslog

back in the freezer

Gisterenavond teruggekeerd uit Florida, nog net op tijd om het staartje van de eerste serieuze sneeuwstorm hier mee te pikken. Heather en familie waren reeds 's morgens en 's middags vertrokken, ik vertrok pas 's avonds en ben in de namiddag nog vlug eens naar de everglades gereden om met zo'n propellorbootje tussen de alligators te gaan varen. Beetje een toeristenvalkuil, maar toch best wel de moeite. Alleen viel de gids niet zo mee, het is altijd verrijkend als je een soort van natuurkenner op zo'n excursie meehebt die met enige kennis van zaken wetenswaardigheden over lokale fauna en flora kan verspreiden, maar die van ons kwam niet verder dan uitspraken als: "those suckers will scarf down everything that that's unfortunate enough to end up between their jaws." Bovendien was ik nogal onzichtbaar voor hem, mijn medepassagiers waren drie studentjes uit Oostenrijk en Frankrijk, goed voorzien van poten en oren, en onze kapitein huldigde blijkbaar het principe van vrouwen eerst.

Toch is het wel indrukwekkend zo'n alligator in het wild te zien. Er zijn er zo'n 2.5 miljoen in het wild in Florida, en een veelvoud daarvan in gevangenschap of gekweekt. Zondagavond bijvoorbeeld gingen we minigolfen met Molly, Heathers kleine zus, en zelfs daar hadden ze een dozijn of wat alligators in een kunstmatig meertje. Voor een paar dollar kon je brokjes vlees kopen die je dan aan een soort van vislijn kon bevestigen en aan de alligators voeren. Best wel leuk. hoewel die beesten op het einde van de dag al zo vol zaten dat ze bijna met tegenzin het vleesje van je lijn afknabbelden.

Maar eigenlijk vind ik Florida verre van aantrekkelijk, het is een groot moeras volgebouwd met winkelketens en overprijsde vakantieverblijven, die maar een hurricane of twee verwijderd zijn van totale vernietiging. Over overprijsde buitenverbliiven gesproken...Het hotel waar we verbleven had slechte bedden en TV met kabel, dus heb ik 's nachts nogal wat uren TV liggen kijken en een oude bekende uit mijn jeugdjaren overprijsde buitenverblijven zien aanprijzen in ellenlange infomercials. Niemand minder dan Poncherello uit CHIPS probeert om slapeloze oudjes ervan te overtuigen hun centjes in een of ander vakantiecondo te stoppen. Allen daarheen.

florida

Dit weekend zit ik samen met de Ring familie in een hotel in Fort Meyers, Florida, ter gelegenheid van een huwelijk. Veel alligators natuurlijk
,...

Enge beesten, hoewel een familie event met de Ring familie vaak even stresserend is als een duikje in een alligatorbassin. just kidding. Heathers flamboyante zuster Lisa die de namen van mijn ouders verbasterd heeft tot Friedo and Bean Dip brengt er altijd wel de sfeer in en honger wordt er ook niet geleden. Vanavond naar een restaurant geweest dat bekend staat om zijn grote stukken taart (spaar de commentaar van het genre "Bas zal weer wreed vervet zijn," na 6 jaar kunnen amerikaanse deserts me nog steeds maar matig bekoren, en meestal pas ik). Het huwelijksfeest zelf was ok, met plechtigheid op het strand, daarover heb ik het later wel eens. Nu moet ik dringend afronden, het is al bijna twee uur 'snachts en over een paar uur moet ik Heather naar de luchthaven brengen, zelf vertrek ik pas 's avonds. heather's vader heeft al een leuk plekje om te lunchen uitgekozen.

werkzoekend

Weinig tijd gehad om te basloggen, ben namelijk druk bezig met -hou u vast- te solliciteren. Als ze het gezond verstand hebben om in te zien dat ik veel beter geschikt ben dan die 150 andere sollicitanten zou ik wel eens hier kunnen terechtkomen. duimen dus.

laugh with the french

In deze tijden van polarisatie tussen de red and the blue states, blijft er toch
een ding wat de Amerikanen bindt: afkeer van de Fransen. Zoals Eddie Izzard
(da's nu wel een Brit) het zegt: "there is nothing wrong with them, except that they are so...... French"

Ook gehoord toen duidelijk werd dat de Fransen geen troepen naar Irak zouden sturen: "to go to war with the French is like going hunting with an accordeon."

call girl

Sinds ze haar nieuwe GSM heeft krijgt Heather af en toe berichtjes in haar mailbox of SMSjes van mannen die ze -dat beweert ze althans- helemaal niet kent. Meestal nogal vaag, vragen ze of ze wil langskomen of terugbellen. Het was echt wel wat freaky, totdat een tijdje terug haar frank viel na weer een freaky call: Het telefoonnummer dat ze toegewezen kreeg behoorde vroeger toe aan een escort girl. Blijkbaar had ze heel wat klanten, die tevreden willen terugkeren en nog steeds haar oude nummer draaien. Vorige week had een van de bellers een charmante stem stem met een vertrouwd klinkende southern drawl, net op het moment dat deze sloeber hier was om een lezing te geven. kan dit toeval zijn?

okkervil river

Toen ik in Belgie was kreeg ik op een avond een telefoontje van een van mijn ooms, de jongste van leeftijd en van hart. Hij vertelde me dat The Okkervil River, momenteel zijn favoriete groep die hij later op de week in Brussel aan het werk zou gaan zien, op 5 November in Minneapolis zou spelen. Hij gaf me het “omerlijk” advies dit optreden vooral niet links te laten liggen. Daar men raad van een wijze oom niet in de wind dient te slaan ben ik dus gisteren met P. naar de 400 bar, getrokken om er de Okkerville River aan het werk te zien. Ik had deze week een paar nummers van hen gedownload en hun muziek was inderdaad best te pruimen. Deed me wat denken aan
Jason Molina, Smog en zelfs af en toe aan Eels. Keurig gesculpteerde songs, alleen zit er nu en dan een vleugje country in verweven, wat mij betreft het enige minpuntje. Het was pas de vierde keer dat ik in de 400 bar een optreden bijwoonde (Vick Chestnut, Smog en een of ander ex-Wilco lid die nog saaiere muziek maakte dan Wilco zelf), maar ondertussen ken ik wel het beste bier for the buck dat je er kan krijgen: 2$ voor een blikje Olympia. Net zoals de 2$ miller van ‘t vat die je in First Avenue kunt krijgen, een van die verborgen geheimpjes van de ervaren concertganger. High quality, it is not, maar het is goedkoop en does the job. Maar het optreden dus, was vet de moeite, De 400 bar is niet veel groter dan het gemiddelde jeugdhuis bij ons, en een beetje tot mijn verbazing was er nogal wat volk op komen dagen. In het begin was het optreden een beetje traditioneel singer songwriter, degelijk maar tikkeltje eentonig, maar na een tijdje werden de duivels ontbonden en ging de zanger tekeer als ware hij Becks kleine broertje. Indrukwekkend stemgeluid, schreeuwerig en soms een beetje vals, maar het grijpt wel naar de keel. Tijdens het optreden werd me ook duidelijk waarom er zoveel volk –wat heet, zo’n 200 man- afgezakt was, de zanger heeft immers school gelopen aan MacAlister. college, een van de prive universiteiten hier in ‘t stad. Ook het alma mater trouwens van Kofi Annan, no kidding.

quote

Jeff vanavond bij het avondeten tegen zijn jongste dochter die eindelijk ook eens wat wilde zeggen:
"I am speaking now"
"But I want to say something too"
"You can talk when I'm dead"

een andere goeie:

Jeff vertelde me eens dat toen zijn eerste dochter (Heather) geboren werd hij voor het eerst in zijn level het gevoel had dat hij voor iemand zonder verpinken zijn leven zou willen geven. Hij vertelde zijn vader dat hij ook wel zijn vrouw en ouders doodgraag zag, maar dat hij toch niet echt wist of hij voor hen zou willen sterven, maar met zijn dochter was dat toch anders, voor haar was hij met graagte onder een rijdende truck gesprongen. Heather straalde om zoveel vaderliefde toen ze dit verhaal hoorde, totdat de punch line kwam: "maak je geen zorgen" zei zijn vader, "dat gevoel gaat wel weer over."

halloween

Vanavond kwamen allerhande vreemde creaturen aan onze deur om snoepgoed vragen.