je laat een miljoen apen voor een miljoen jaar op typemachines tokkelen, hoe groot is de kans dat er uiteindelijk eentje een gedicht produceert....?
Hieronder Heathers opstel voor haar Nederlandse les....
IIk lag lekker gezellig in mijn klein bettje, zusje in haar bettje naast me. De roze kleur van de muuren in de “meisjes kamer” bedekt ons zoals een dekentje en had het gevoel van een moederschot. Mijn sterke grootmoeder, met haar vlaamend rot haar zat met gekruiste benen in haar rotszettel te rotsen, boekje dicht, ann het wachten op stilte. Uiteindelijk kwam de stilte, en met de stilte werd het boekje door oma geoopend.
Eindelijk begon het verhaaltje. Wij hoorden alles over Nancy Drew en haar nieuwe avontuur. Nancy was een jonge, mooie en intelligente detectivese, die altijd zich in het midden van een grote mysterie vond. Voor mij was Nancy Drew mijn idool. Zij was altijd mooi geklerd en had perfekte manieren. Zij was de schoolvoorbeeld vor meisjes uit haar tijd. Ik kon ook gemakkelijk met Nancy Drew identificeren. Nancy Drew kwam ook van het Midwest, een dorp die River Heights benoemd was. Nancy had blonde haar en een sterke verhouding met haar vader. Ik had nog altijd het gevoel dat die boeken alleen voor mij geschreven worden. Ik had dat gevoel alhoewel die boeken in feite in de 1930’s gescreven worden. De boeken waren echt tijdloos.
Een voorbeeld boekje van die Nancy Drew boek series was De Aanwijzing van de Dagboek. Dit verhaaltje speelde zich af in een landhuis. Nancy en haar vrienden waren getuigen van een ontploffing in dit huisje. Ze proberden binnen het huis te raaken, Omdat ze niet zeker waren dat er geen mensen in het landhuis waren. Dit gebuertenis brachten Nancy en haar vriend direct in een mysterie. De eerste aanwifzing in dit verhaal is een dagboek. Het problem is dat de handscrift in de dagboek kon niet gemakkelijk geontcifjert worden. Ze wisten ook niet aan wie de dagboek hoorde.
De Nancy Drew series is een heel goed voorbeeld van boeken die de interesse van kindjes van verschillende plaatsen, leeftijds en generaties kunnen houden. Nancy Drew boeken verwerkten de principe en deugden van Amerikaanse samenleving, maar ik bevel met klem deze boeken aan alle kinderen, ook die van andere landen.
De laatste tijd ben ik nogal verslingerd aan documentaires. Wie ook wat moge zeggen over Michael Moore, hij heeft het documentaire genre wel een nieuw elan gegeven. Afgelopen week heeft netflix, er weer twee in mijn bus gedropt: Grizzly Man en murderball. Vooral grizzly man is een fascinerend kijkstuk van de hand van Werner Herzog waarin het leven van een filmmaker die 13 zomers in de Alaska tussen de Grizzlies doorbractt wordt gereconstrueerd. Meteen denk je aan een soort van Dian Fossey geval, en vrees je even dat je weer opgescheept zit met een voorspelbare hagiografie van een bevlogen bioloog. Alleen was Timothy Threadwell geen Diane Fossey, maar een alcoholische warbol van 12 stielen en 13 ongelukken, die uiteindelijk zijn rust en roeping vond als verdediger van de grizzlies. Jammer genoeg was zijn roeping ietwat overbodig. Die beren zijn redelijk beschermd in Alaska, maar daar liet Timothy zich niet door afschrikken. Met zijn door Walt Disney gevormd natuurbeeld filmde hij uren aan -het moet gezegd- prachtig materiaal bijeen waarin hij op een of andere manier een soort van narratieve structuur probeerde in aan te brengen, waarin hij uiteraard de held en de beschermengel van de Grizlies was. De verleden tijd gebruik ik hier met reden, want op dag had een beer letterlijk zijn buik vol van die gekke Amerikaan en vrat hem op. De documentairemaker is een depri Duitser met net het tegenovergestelde wereldbeeld van Timothy's naieve optimisme, en die op subtiele manier de hubris van zijn onderneming in kaart brengt, maar tegelijkertijd Timothy Threadwell ook in zijn waarde laat en zijn bevlogenheid en kwaliteiten als filmmaker naar waarde weet te schatten. De film verrast vooral omdat Threadwell eigenlijk de meest unlikely guy is die je in de wildernis zou verwachten, een bi-poliaire ex-surfer met een ego groter dan dat van god. Prijsloos is ook de reactie van een plaatselijke helicopterpiloot, zonnebril en walrussnor, die geholpen had bij het opruimen van de stoffelijke resten van Threadwell en zijn vriendin (ja, hij smokkelde wel eens een lief mee, hoewel hij dat verzweeg omdat het niet overeenstemde met zijn zorgvuldig gecultiveerde imago van eenzaat): "He thought those bears were just humans in bearsuits. But they are not. They are ferocious animals. The bears must have thought he was mentally retarded or something, until some bear thought. Hey, he may just be a good lunch. As far as I am concerned he got what he was asking for, he got what he deserved." Grizzly man heeft mij anderhalf uur ademloos aan het scherm gekluisterd.
De laatste dag in Hawaii vertrok mijn vliegtuig pas laat, terwijl de meeste andere mensen die ik kende en had leren kennen op de conference allemaal al 's morgens of de dag ervoor vertrokken waren. Die dag had ik dus maar een auto gehuurd om het eiland wat te verkennen, onder andere het huis van Magnum P.I. gezocht. Het toeristische praatje laat ik nu even achterwege, hoewel de natuur er wel degelijk indrukwekkend is (het is daar waar ze Jurassic park opgenomen hebben). Het was de eerste keer dat ik regenwoudbegroeiiing zag, of toch iets wat er op leek, bijzonder dreigend. Maar ik ben nu eenmaal iemand die bij het zien van natuurschoon iets heeft van "interesting. Next!" en niet de behoefte heeft zijn lier boven te halen en de schoonheid van het avondrood te bezingen. Anyhow, de hele dag dat ik rondreed had ik een onbestemd gevoel van onbehagen dat ik niet kon thuisbrengen. Ik was niet echt melancholisch omdat ik naar huis moest, het was wel mooi geweest zo. Ik keek wel wat op tegen al het werk dat thuis op me wachtte, maar daar heb ik onderhand wel mee leren omgaan. En de eerlijkheid gebied me te zeggen dat de Hawaiaanse zon en mijn lichte kater ook geen koningskoppel vormden, maar ook dat was geen unicum. Maar toen ik op een verlaten strand ergens aan de noordkust met mijn voeten in het water stond terwijl het laatste daglicht langzaam vervloog viel me plots iets te binnen. Er was op het hele eiland niemand die ik kende. Er was niemand in een straal van duizenden kilometers rond mij die wist wie ik was. Roxy was al lang terug in LA en de andere mensen die ik had leren kennen tijdens de conference waren ook al terug vertrokken. Afgezien van een paar jongens uit de artilerie ("we shoot really big bullets") die in Hawaii gestationeerd waren en met wie ik de avond voordien een paar uur een toog en long island ice teas gedeeld had (en gezien hun vergevorderde intoxicatie denk ik niet dat ze nog in staat zouden zijn zich veel te herinneren van die avond), was er niemand die me van naam kende. Ik moest aan die arme Boudewijn Buch denken en zijn boek over de absolute eenzaamheid en vuurtorens dat hij ooit een geschreven had. Indertijd vond ik die idee fascinerend, maar nu vond ik het plots bijzonder eng en kil.
Terug in Minnesota. Het blijft ietwat bevreemdend toch, reizen. Het ene moment sta je op een godverlaten strand aan de noordkant van Oahu bij de avondschemering pootje te baden in de Stille Oceaan, daarna raas je in een bloedvaart naar de luchthaven, drop je je huurauto af, spring je in je vliegtuig, neem je een valiumpje en knap je een uiltje, en voor je het goed en wel beseft sta je weer bij –10 graden Celsius het ijs van je voorruit te schrapen, strandzand nog in de bilspleet. Een mens zou van minder een beetje uit zijn smete zijn. Hoe doen die zakenlui het toch?
"In amerika wordt het individu ten allen tijde de vrijheid gelaten om zijn eigen beslissingen te nemen, terwijl in Europa vadertje staat veel actiever ingrijpt in het leven van de burgers," is een van de vaak aangehaalde verschillen tussen de liberale VS en onze sociale zorgstaat . Behalve als het op het kiezen van een school aankomt, waarbij je hier gedwongen wordt om naar de school in je omgeving te gaan (tenzij je naar een private school gaat natuurlijk). In een nieuwsprogramma vorige week werd dit gegeven aangehaald als de oorzaak van het falen van het Amerikaanse onderwijssysteem. Doordat scholen toch gegarandeerd aan hun aantal leerlingen geraken moeten ze zich minder inspannen om kwaliteit te leveren, zo luidt het argument. Het vrije markt mechanisme wordt hierdoor geelimineerd. Om aan te tonen hoe erg het wel gesteld is met de kwaliteit van het Amerikaanse onderwijs werd een test voorgelegd aan een groep Amerikaanse en .... Belgische middelbare school studenten, en onze landgenoten "cleaned the Americans' clocks." Het filmpje kan je hier bekijken (er is wel een verplicht voorfilmpje, als je een error message ziet, delete de slash "/" op het einde van de URL ). Hoe goed de Belgen het er ook van afbrengen, echt classy komen ze niet voor de dag...
Papers gepresenteerd, daarna samen met mijn collega een paar Mai Thais (rum+ananassap) achterovergeslagen.
Ik zit momentaal in Hawaii voor een conference. Hawaii val reuze mee. Ik zit in Waikiki, het
toeristisch gedeelte van hetv eiland Oahu dat volgebouwd staat met hotels (zicht vanuit mijn hotel).
De conference is ok, er zijn zelfs mensen uit Leuven en Gent aanwezig, maar wat je natuurlijk wel voorhebt als je een conference in Hawaii organiseert is dat nogal wat mensen enkel naar de conference komen om hun paper te presenteren en dan vlug richting strand trekken. Een praktijk waar ik me ook al een klein beetje schuldig aan heb gemaakt, maar als jij kon kiezen tussen
dit en een paper over de imapct of anatolian music on the classical guitar repertoire, what would you do?