Ja, inderdaad een beetje stil op de baslog. Ben vrijwel constant bezig met de eindverhandeling nu, die laatste loodjes, weet je wel. Cross the "T"s and dot the "I"s, zoals ze dat hier zeggen, daar kruipt tijd in. Maar donderdag moet en zal ik het onding af hebben. Daarnaast assisteer ik weer, en dat brengt een berg (letterlijk) verbeterwerk met zich mee. Op het jobfront is het stil. Te stil, maar daarover later wel eens meer, want ik voel me geroepen om even mijn stralend licht over de oscars te laten schijnen.
Ik zat onlangs wat door de Oscar database te grasduinen, en in 1994 bijvoorbeeld ging de Oscar voor de beste film naar Forrest Gump, terwijl ook Pulp Fiction en The Shawshank Redemption genomineerd waren. Om maar te zeggen, echt verbaasd was ik niet toen Crash
als winnaar uit de bus kwam. Geen slechte film, verre van. En iedereen zegt dat het van moed getuigt
om in Amerika een film te maken over racisme, dat zal dus wel.
Nu moet ik zeggen dat ik na al die jaren hier het "race issue" nog steeds niet goed aanvoel. Soms vind ik dat men hier vaak van een scheet een donderslag maakt als het over rassendisriminatie gaat. Zelf heb ik het al meer dan een keer voorgehad dat een student niet tevreden is over haar cijfer, haar beklag deed, en als je dan voet bij stuk houdt, je maar gemakshalve van discriminatie gaat beschuldigen. En daar wordt dan o zo omzichtig mee omgegaan. Aan de andere kant zie ik dan weer vaak dingen waarvan ik denk dat het om nauwelijks verholen racisme gaat, maar waar dan niemand aanstoot aan lijkt te nemen. Om nu maar een voorbeeld te geven, de quarterback van the Minnesota Vikings is Daunte Culpepper, een african american, fantastisch atleet op het hoogtepunt van zijn carriere. Speelde twee jaar terug de pannen van het dak, brak alle soorten van records en was een van de beste spelers in de NFL. Vorig jaar begint hij rampzalig aan het seizoen, net zoals het hele team, en na een wedstrijd of zes raakt hij gekwetst aan de knie: seizoen over. Zijn vervanger is ene Brad Johnson, een blanke ervaren rot in de herfst van zijn carriere, oorspronkelijk van hier, met de uitstraling van een aardappel. Hij deed het niet slecht, het team als geheel speelde ook wat beter, maar vooral omdat ze tegen ploegen uit de onderste regionen speelden.
Toen het er echt om ging, en de Vikings tegen een paar goede teams moesten winnen om in de play offs te komen, kwam ook Johnson te kort. Te oud, te statisch, te weinig talent. Maar als je sommigen hier bezig hoort, lijkt het wel alsof Johnson de redder des vaderlands was. Hij heeft nooit in zijn carriere de prestaties van Culpepper zelfs maar kunnen benaderen, maar toch vindt een groot gedeelte van de vikings fans dat men zeker met Johnson verder moet. Nu is Culpepper misschien niet het supertalent dat iedereen gehoopt had dat hij zou zijn, maar hij heeft hier toch een paar goede seizoenen neergezet, en dat blijkt plots helemaal niet meer te tellen. En daar is waar ik denk dat er een element van racisme meespeelt. Niet dat het onmogelijk is voor een zwart atleet om hier razend populair te worden, als het goed gaat is iedereen kleurenblind, maar eens het niet goed gaat heb ik de indruk dat het krediet van zwarte atleten hier veel sneller op is. Nog een voorbeeld, het jaar dat ik in amerika aankwam hadden de Vikings een zwarte coach, Dennie Green, onder wie ze jaren na elkaar de play offs halen. In 2000 heeft hij een slecht seizoen, en nog voor het seizoen ten einde is wordt hij bij het huisvuil gezet. Zijn blanke opvolger, Mike Tice, bakt er hier jaren na elkaar helemaal niks van, flatert er op los, maar als zijn contract na nog maar eens een verloren seizoen niet wordt verlengd, roept iedereen ach en wee, want hij was toch zo'n nice guy en heeft nooit de spelers gehad om een deftig resultaat neer te zetten. Nevermind dat de afgelopen twee jaar de Vikings voor het seizoen tot de favorieten voor de Superbowl behoorden en de verwachtingen nooit inlosten. Anyhow, om maar te zeggen, ik snap het rassenprobleem hier helemaal niet. Wat mij betreft is men hier te politiek correct bezig om alle vormen van verondersteld openlijk racisme in de kiem te smoren, terwijl men the big picture, verdoken racisme en structureel en geinstitutionaliseerd racisme uit het oog verliest. Maar ik kan me vergissen.
En dat is waarom ik Crash eigenlijk zwaar overroepen vindt. Ja, er wordt best wel goed in geacteerd, en het is best wel moedig om een film over racisme en vooroordelen te maken, maar het is allemaal zo zwart wit (no pun intended) onsubtiel en moraliserend terwijl de flim de pretentie heeft dat niet te zijn. Zo zit er bijvoorbeeld een scene in waar een zwarte gangster per ongluk een bestelwagen vol Chinese vluchtelingen steelt , en in plaats van die tegen vergoeding ergens in een sweatshop af te leveren, zijn hart laat spreken en ze vrijlaat. Als afstammeling van slaven kan hij het immers niet maken slavendrijver te spelen. De film zit vol van die aan het haar trokken verwijzingen en onverwachte plotwendingen. Vooral naar het einde toe is het catartische pathetiek troef, en word je als kijker platweg bedrogen als allerlei karakters zich plots helemaal out-of-character gaan gedragen zodat de film zijn boodschap (iedereen is een beetje racist en een beetje anti-racist, ja ook jij, let op! verlaat de zaal als een beter mens!) nog wat dieper in je strot zou kunnen rammen. Een beetje een gemiste kans, volgens mij.
Munich, Good Night en Good Luck en vooral Syriana waren volgens mij veel betere en ook veel relevantere films in dit tijdsgewricht van door de media gevoede paranoia (good night en good luck), counter terrorism (Munich) en global oil addiction (Syriana). Over brokeback mountain onthoud ik mij wegens (nog) niet gezien.