I don't seem to be abe to save my blog entries recently Very frustrating. Things are going smoothly in Belgium. I got a running computer for X-mas, a little machine that clips on your running shoe and calculates your pace. I detect a pattern in my X-mas presents this year, because Jeff had given me a portable breathalizer test earlier on. Both presents enable me to measure mself in some way. I think my nest present wil be a scale. The breathalizer was a hit at our X-mas party, but we used a bit differently here: if you are still able to blow in to the machine, you are ready for another beer.
ok, I am really getting fed up of this blog software. this is the second time in a row I am "creating" for over an hour on a blog entry and all of a sudden my cursor goes crazy, clicks away from the page and when I return: nothing but a big empty space. My words and wisdom, sucked in to one of cyberspace's black holes. Such a shame, and one hour of my life gone that I will never get back. My entry contained some thoughts on my visit to the Anne Frank huis during my two-day stay in Amsterdam . But I'll re-do it tomorrow, maybe. It's my first day back with the parental unit and the seclusion of the computer screen may provide a much needed safe haven at some point during the day.
For now, I will give you the most inappropriate statement I heard in a long time. In the Anne Frank huis, someone was walking through the hidden entry way into what once were the secret hiding quarters of Anne Frank and her family and exclaimed: "Damn, those sneaky jews." The guy was also wearing a Santa Claus hat. Now, that's what I call inappropriate.
het is drie uur 's nachts en ik heb net een uur zitten typen aan een lange blog entry over politiek en media en de stand der dingen. Een tekst waarin de basmeister zijn ongezouten mening met veel flair aan de lezers opdringt, maar driewerf helaas, bij het uploaden is er iets misgelopen en de tekst is veloren gegaan.... Ik denk dat iemand hierboven me wil diets maken dat de wereld niet op mijn inzichten zit te wachten. Anyhow, ik haat het als zoiets gebeurt en nu moet ik helemaal overstuur naar bed. Morgen moet ik immers naar the hell called Mall of America. Naar slechte gewoonte heb ik mijn kerstinkopen uitgesteld tot de dag voor mijn vertrek naar Europa, en nu moet ik proberen in een paar uur voor iedereen in mijn veeleisende familie een geschikt geschenk te vinden.
Vreemd. Ik dacht dat ik vorig jaar ooit eens een blog entry had gevuld met een concertverslagje van Devotchka . Maar volgens de zoekfunctie van de baslog is dit niet zo. Strange. Devotchka is een groep die zo'n beetje in het vaarwater van Nick Cave en Tindersticks ronddobbert, donker en episch, met een vleugje zigeunerinvloeden. Als je ooit eens een euro teveel hebt, download dan the song "how it ends" van Itunes van hun gelijknamige album. Een droeve, langerrekte song over het omgaan met de eindigheid, om het eens filosofisch uit de drukken. Tijdens
de langste duurlopen in mijn marathon training was deze song vaste kost na zo'n kilometer of twintig. Ik hou er aan om wat lange trage introspectieve kippevel songs in mijn running playlist te plaatsen, nothing really ends van dEUS bijvoorbeeld. Als je zo'n lange duurloop doet, en je al bijna twee uur aan het lopen bent en je hebt nog een uur of meer voor de boeg raak je wel eens een beetje down. Je kan dat proberen tegen te gaan door naar upbeat muziek of luide powerrock te luisteren, maar soms helpt het om naar ietwat neerslachtige nummers te luisteren die je raken, die gedeelde smart maakte bij mij altijd wat extra energie los. En als je daarna dan naar een move along song van, bijvoorbeeld, Franz Ferdinand luistert heeft dit des te meer efffect. Anyhow, Devotchka dus, die trouwens ook de soundtrack verzorgden van "little miss sunshine" nu in de belgische bioscopen als ik me niet vergis, die Devotchka dus, waren vorige week weer te gast in minneapolis. Toen ik ze vorig jaar ging bekijken stonden ze op het podium van een klein bijzaaltje voor 150 man te spelen, nu speelden ze voor een zo goed als uitverkochte First Avenue. Dan heeft de sycofant in mij toch altijd zoiets van "I knew them first and I knew them well." Anyhow, steengoed optreden alweer, net niet memorabel maar zeker overgetelijk, of is het net omgekeerd?
het einde van het semester komt eindelijk in het vizier, niets te vroeg. De laatste maand was nogal hels, klas voorbereiden, verbeteren, klas voorbereiden, verbeteren, er kwam maar geen eind aan en ik
raakte steeds verder achterop. Nu heb ik eindelijk mezelf bijgebeend en komt er een rustiger periode aan tot de examens er aan komen. Volgend semester geef ik opnieuw dezelfde cursus en zal het qua voorbereiding dus heel wat draaglijker zijn. Tussendoor komen heather en ik voor een paar weken naar belgie voor "de dagen". Ik kom op 20 dec. aan in amsterdam alwaar ik diezelfde avond een morrissey concert ga bijwonen in de heineken music hall. Heather komt de dag nadien in A'dam aan (althans dat hoopt ze, want zonet heeft ze zich gerealiseerd dat ze nooit een bevestiging van haar e-ticket heeft ontvangen..). Dus als iemand zin heeft een avondje amsterdam/morrissey - 20 dec, laat gerust iets weten....