baslog

The Curse of the Cajino

In 2004 wonnen de Boston Red Sox voor het eerst sinds 1918 the world series Baseball. In de jaren voor 1918 hadden ze ettelijke malen het Amerikaans baseballkampioeschap (waarom het de world series heet weet ik ook niet) gewonnen. Daarna volgde voor de fans van 85 jaren van droogte. Vier keer werd de finale nog wel gehaald, maar the Red Sox gingen steeds op dramatische wijze ten onder in de best-of-seven series. Ondertussen reeg de grote rivaal uit New York, the Yankees, de titels aaneen. Het begin van die tocht door de woestijn viel samen met de verkoop van Babe Ruth, ofte de Bambino, aan de Yankees. Volgens de rijke baseball folklore hadden de Red Sox door het verpatsen van hun sterspeler een vloek over zichzelf uitgeroepen, the The Curse of the Bambino .

De les weze duidelijk, met club iconen leurt men niet. Volgens mij heeft Club met het ontslaan van Ceulemans vorig jaar ook een vloek over zich uitgeroepen en mogen we misschien tegen het einde van deze eeuw nog eens een kampioenschap vieren. De curse of the Cajino, (de vloek van de caje).... Ondertussen verdelen anderlecht en standard onder elkaar de titels. In 2033 spelen we nog eens testwedstrijden tegen anderlecht, maar verliezen door een doelpunt in de toegevoegde tijd van een Albanese susperspits die Marc Degryse-ondertussen gelouterd sportief directeur bij Anderlecht- tijdens de winterstop heeft aangetrokken. In 2065 verliezen we de bekerfinale tegen Moeskroen, de populairste ploeg in West Vlaanderen op dat moment. Twee jaar daarna komen we weer dicht bij de titel, maar door een gelijkspel tegen cercle op de laatste speeldag moeten we de eer aan AA Gent laten. In 2024 wint Anderlecht de Champions League. Op de bank zit Jan Ceulemans, die met een paar wissels een kwartier voor tijd de wedstrijd in het voordeel van paars wit doet kantelen. Na de match gaat hij met de coach van het verliezende Real Madrid, F. Van Der Elst, rustig een paar pintjes pakken in een snooker palace in Molenbeek, uitgebaat door Emilio Ferrera. "M'emme getoond da we toch goeie foebal kunne spelen" luidt zijn analyse na de wedstrijd. De internationale pers noteert in bewondering de wijze woorden van de coach van het jaar. Michel D'hooges gelukstelegram, inclusief wollig taalgebruik en obligaat Bredero citaat, wordt vrolijk genegeerd. D'Hooge heeft ondertussen zijn voorzitterstoel bij Brugge moeten verlaten nadat uitlekte dat hij bij de bouw van een nieuw stadion in Loppem de kosten heeft proberen te drukken door Mexicaanse weesjes uit Casa Hogar als goedkope arbeidskrachten in te schakelen. Maar die klap was hij snel te boven toen hij werd aangesteld als hoofd van de FIFA commissie voor vierde scheidsrechters in het vrouwenvoetbal....

Ok, misschien een beetje een doemscenario, maar volgens mij zijn ze in Brugge serieus de pedalen aan het verliezen. Nu ja, je kan het natuurlijk niet maken om aan Ferrera meer krediet te geven dan aan Ceulemans, maar toch,.... weer een monument bij het vuil gezet (VDE, niet Ferrera, hoewel ik het ook best jammer vind voor hem, eigenlijk nooit een eerlijke kans gekregen, voorzitter die hem afvalt, kritische supporters... ) . En ondanks zijn slechte aankopen en het overschatten van zijn eigen geslepenheid hadden ze Degryse toch wat meer tijd mogen gunnen wat mij betreft. The Timberwolves hebben hier deze week ook hun coach ontslagen omdat hij zogezegd het maximum niet uit het talent van de spelersgroep haalde. Een sportjournalist labelde de Timberwolves daarop "the most delusional franchise of the NBA" omdat ze niet in willen zien dat voor deze ploeg een plaatsje in de play offs het hoogst haalbare is. Ik vraag me af of dat in brugge ook niet het geval is.....

rennen

Volgende zaterdag wordt de frozen half marathon hier gelopen. Ik had het plan opgevat om ook deel te nemen, maar dat zal er alicht niet van komen, ik ben tijdens mijn verblijf in belgie ziek geworden en loop al een paar weken te hoesten en te snotteren. Ik lig dus al een tijdje stil. Beetje frustrerend wel, want het is een relatief zachte winter geweest tot nu toe, en goed loopweer. Anyhow, het plan is om vanaf begin Februari er weer tegenaan te gaan, en om dan misschien in Juni grandma's marathon te lopen. Grandma's is een marathon langs lake superior, mooie omgeving, maar lijkt me toch een beetje eentonig. Grote plannen zijn rap gemaakt natuurlijk, we zien wel wat er van komt.

We waren vorige week daar nog in de buurt, een huisje aan het meer
gehuurd, meer moet dat niet zijn. Lekker niets doen en wat lezen, maar we zijn natuurlijk niet te beroerd om ons eens onder de plaatselijke bevolking te begeven. Op zaterdagavond zijn we iets gaan drinken, kwestie van een bijzonder onsmakelijke chinese maaltijd door te spoelen. Na nog geen half uur kende heather daar natuurlijk weer heel de bar en het reilen en zeilen van Two Harbors, een stadje van 3000 inwoners aan de oever van lake superior. Haar beste vriendin voor het leven van die avond wist ons in te lichten over de details van de kleurrijke cafebezoekers. Ja, die kerel in de hoek die nu eens van zijn stoel viel, dan weer in slaap viel op de bar van danige zattigheid, daar moesten we ons geen zorgen over maken, die zou zijn broer daar wel naar huis brengen. Ik had zijn broer in zo'n half uur 3 whiskey cola's naar binnen zien werken, dus echt gerust stellend was die gedachte niet. Het wicht zat er ook niet om verlegen om haar hele leven bloot te leggen. Zo gaat dat in amerika, weinig crupules. Na zo'n 10 minuten wisten we hoeveel ze voor haar huis betaald had, na 20 minuten dat ze haar lief had leren kennen in de AA en na een uur waren we al op de hoogte van de bizarre seksgewoontes van haar lief, ik bespaar u de details.

Er wordt ook zwaar gedronken in die bars daar in het noorden, door mannen met armen dikker dan mijn dijen, mannen die nog met pijl en boog op berenjacht gaan. Ik had er het nog over met Heather. Elke kerel, en ook een paar vrouwen, in dat cafe zou me zonder al te veel problemen een gigantisch pak voor mijn broek kunnen geven, althans diegenen die nog op hun benen konden staan....

cornerstone of a healthy breakfast

Hoe kun je de dag beter beginnen dan met een punt pepperoni pizza van gisteravond....

effe ertussenuit

Dinsdag ben ik opnieuw les beginnen geven in Saint John's , en de week na volgende week mag ik ook drie keer per week mijn ding gaan doen in Saint Thomas. Inderdaad, twee katholieke scholen, wie had dat kunnen denken van deze volgeling van kruithof en vermeersch...

Saint John's is een klein afgelegen college hier zo'n 120 km vandaan en Saint Thomas is gelukkig hier in de stad gevestigd. Toch zijn de twee uniefs grote rivalen, en zijn de wedstijden tussen de verschillende sport teams altijd op het scherp van de snee, de jonnies tegen de tommies. En merkwaardig genoeg delft het veel grotere saint thomas vaak het onderspit.

Anyhow, nu het nog half vakantie is voor mij (ik moet maar een keer per week naar saint john's) gaan we voor een weekendje up north, wat gaan relaxen aan de oever van lake superior.

random ramblings about amsterdam

Before I went to Belgium for Christmas break I spent a couple of days in Amsterdam. I flew in to Amsterdam so I could see Morrissey and I stuck around for a couple of days.
Maybe I’ll blog later about the Morrissey gig. It had been a long time since I had been in a European city by myself, so I tried to recapture the spirit of my back packing city trip days from when I was a student. Back then, exploring an unknown city always held, but rarely delivered, the promise of adventure and freedom. This, of course, is a very provincial attitude to have towards the city; the wide-eyed country boy looking for big adventure in the big city….

To an extent I still have that, to be honest, a feeling of out-of-placeness when I visit a big city such as London or Paris or even Toronto or San Francisco: everyone seems so well dressed and up to date and rushing from art gallery opening to sushi bar frantically yelling in their cell phones, unaware of their surroundings and looking gorgeous and self assured, just because they can. I always get a bit jealous when I see that. I don’t know why. I have lived in Ghent, Antwerp, Florence and Minneapolis, all nice enough cities, but hardly metropoles.

But I have to say, that in Amsterdam I did not get that feeling of country boy lost in the big city either. It is a nice city, but in a way it is also somewhat provincial. It is the coziness of a small town transferred to a bigger town and does not have the edginess of a world city. But I liked hanging out there for a couple of days. One thing struck me though: Each time I walked in to a restaurant or bar to eat or drink something, the staff would talk to me in English, even before I opened my mouth. I tried to figure out why this could be. I wasn’t wearing American style clothes and I was at places that seemed to be pretty local in character, so why did they assume I was a tourist. I am not sure, but I think that it is because I was by myself. Somehow, I don’t think that going into a bar or restaurant by yourself is very common in Holland.

The second night of my stay I went to the theater. On a whim, to be honest, I passed by De Stadschouwburg on the Leidseplein and decided to buy a ticket for that evening’s performance of “scenes from a wedding” by I. Bergman. That is what I like about traveling by yourself: no discussing with other people about what they want to do, no compromises to be made, everything you do is your own choice, good or bad. And this was a good choice. I am not a big fan of theater usually, it is so…. theatrical. When I see an actor on stage playing Hamlet, I never think that he IS Hamlet, I always am very aware that I am looking at an actor playing Hamlet. I never quite suspend my disbelief. Theater acting seems to be over acting by definition to me, how can you get a subtle emotion across to an audience that is up to 30 yards away? I am sure that theater was a great way to entertain the masses in Shakespeare’s time, but now that we have flatscreen televisions, DVDs and movie theaters, what’s the point?

Still, I had to rethink some of my prejudices, as the performance really blew me away. I think that the problem with theater is that it is so difficult to do it well, but if done well it can be really powerful. I am not in the mood to write a theater review here, I hate to write reviews period, but it was a very good piece of theater, you will have to trust me on this one.
After the theater, I went to a cozy bar nearby with pen and paper and made a list of things to do in 2007. I forgot what I wrote down, but I am sure that “go to the theater more” was on it. And by the way, if you drink a couple, Heineken really is not all that bad…

why I am not a sir

I was at the sea for new year's eve with my oldest brother brother + wife and kids. I had been horsing around with my two nephews on the beach, well let me rephrase that, I was checking out what we thought was a bomb that had washed on to the shore. We had seen some firetrucks and police pulling up on the beach from our apartment and of course, this had to be checked out. It made me question the parenting skills of my brother:
- Hey I think they found a world war II bomb on the beach, and the police looks totally clueless how to handle this deadly explosive, I'll go take a look with the kids ok?
- (from behind newspaper) don't forget to put on their jackets

It turned out it was a container filled with fosfor, my dad told me later (he had seen it on the news), though my youngest nephew's theory was that it was a can of catfood. "Que?"

After we got chased away by a police official with more common sense than me or my brother, my nephews emotionally blackmailed me into renting them a bike to ride aound on the promenade for 30 mins. When we returned the bikes after about 17.5 minutes the bike guy told me "thank you and good bye sir." As we walked away to go drink a milk shake (the reason the bike ride was cut short 12 mins) Stan asked me why this guy called me "sir." I was going to say, "well Stan, the guy probably does not know I have a PhD so I can forgive him for not addressing me with the more appropriate title of Dr." but somehow I did not think this was what he meant. And it wasn't. "You are not a sir because you aren't married!"

-So what about your dad?
- well he is married, so he is a sir.
- what about Bram
- he is he is married too, so he is a sir

WRONG, my other brother is not married, even though he has two kids. I had a similar discussion with Stan last time he was here and he was busting my balls about marriage, and then I had told him "and by the way, for your information, Bram is NOT married." That got me in some trouble back then as it had confused Stan and my mom had to do some damage control, but hey, if you can't stand the heat, stay out of the kitchen. But I held my tongue this time, and let my brother get away with his undeserved sirhood.

So sure enough, Stan would not drop the wedding issue, despîte my obvious non-verbal and verbal cues that I'd rather switch topics ("so what about them Teletubbies?"). "Why aren't you married? when will you marry? What does Heather say".... and then, the question that explained his Gestapo approach to the wedding issue "well, if you get married, I am going to come to america." I told him to finish his milk shake.