Zaterdag zag ik hier tot mijn verbazing Daniel Van Avermaet opduiken in een programma van Rachel Ray....
Rachel Ray is een superpopulaire TV figuur op het Food network waar ze verschillende kookprogramma's en praatshows met een aanstekelijke enthousiasme aan elkaar praat. Ze zit nooit om een superlatiefje verlegen, en is in feite vooral een cheerleader in de keuken. Alles is altijd "Delish," "insanely good," of "Yum-o." Verder gebruikt ze ook tenenkrullende Rachelism zoals "Sammie" (voor sandwich) of "Oh my gravy!" en bedient ze zich maar al te graag van de rhetorische vraag als stijlfiguur: "how good is that?" Als kok stelt ze volgens sommigen eigenlijk niet zo veel voor. En ze gebruikt voor haar zogezegde 30 min meals inderdaad nogal veel blikken en dozen. Ze heeft dus zowel voor- als tegenstander, maar truth be told, ik heb het eigenlijk wel voor deze Piet Huysentruyt met borsten. En met mij miljoenen Amerikaanse huisvrouwen die haar don't worry be happy attitude naar waarde weten te schatten. Rachel Ray is in veel opzichten typisch Amerikaans, tikkeltje naief, enthousiast, optimistisch, flapuit en schaamt zich hoegenaamd nergens voor, vooral niet voor haar onwetendheid.
In een van haar shows, 40$ a day with Rachel Ray, gaat ze op bezoek in een stad en probeert ze voor 40$ per dag een ontbijt, lunch en avondmaal te nuttigen. Leuk programma overigens. Nadat ze de meeste Amerikaanse steden op een bezoek had getrakteerd is ze de culinaire hoofdsteden van Europa beginnen aandoen. In Parijs bijvoorbeeld had ze op de markt wat olijven, kaas en een fles wijn gekocht (en ze zei mooi merci en bonjour, en de drie andere woordjes die ze van buiten had geleerd) en ging in een park, met de eifeltoren op de achtergrond natuurlijk, zitten picknicken . Met die fles wijn op schoot zag ze er eigenlijk vooral uit als een clochard, maar Rachel vondt het allemaal A-1 fantastic and magnifique.
Anyhow, Rachel Ray heeft ook
Brussel aangedaan op haar culinaire strooptocht. Het begin van het programma had ik niet gezien, maar ze had voor ontbijt een wafel gegeten, wat ik wel grappig vond. Voor Amerikanan zijn wafels en pannekoeken vooral ontbijtgerechten. Heather's zuster, Lisa, werd er wanhopig van toen ze tijdens Heathers verblijf in Leuven op bezoek kwam en geconfronteerd werd met een pannekoekenhuis waar ze pas pannekoeken na drie uur serveerden; "What's that all about, no pancakes before three PM? What other rules do they have? No eggs before noon? No ham after 5 pm?" Amerikanen worden niet graag beperkt in hun voedselselectie...
Toen ik Rachel Ray dus in een regenachtige Rue des Bouchers zag lopen vreesde ik het ergste. Maar het moet gezegd, Rachel viel niet voor de toeristenprijzen in de Beenhouwersstraat en -zoals ze wel vaker doet- greep ongeneerd een toevallige passant bij de arm en onttrok wat advies uit een verbouwereerde "local." Uiteindelijk kwam ze terecht in de Marollenbuurt in de Au Stekerlapatte waar ze een "Chicken waterzooi" naar binnen werkte. De man die Rachel in de keuken uitlegde hoe het gerecht bereid wordt was dus Daniel Van Avermaet, die blijkbaar die tent runt. ik weet niet meer waar ik hem eigenlijk van kende - de drie wijzen?- maar ik vond het wel grappig om zo'n vergeten bekende vlaming hier op het scherm te zien...
Ik las net op de site van De Standaard de reactie van Brice De Ruyver op de steekpartij in Oostende:
De Ruyver noemt de steekpartij in Oostende een toch wel nieuw voorbeeld van de veramerikanisering van de samenleving. ,,Pesten op school, agressie op school, geweld op het openbaar vervoer, geweld om banale zaken te roven, het wijst op een samenleving van ik of de ander. Je ziet zo'n gedrag eigenlijk al op de trams en bussen, waar sommigen duidelijk hun plaats veroveren ten koste van anderen. Vechtpartijen zijn er altijd geweest, maar nu worden er hier zaken op een niet meer zo evidente manier uitgevochten. Ik zeg niet dat we naar een systeem van de Amerikaanse scholen moeten, waar wapens met detectoren worden opgespoord, maar vind wel dat we echt op de verkeerde weg zijn met die wapendracht.''
Het geeft een beetje aan hoe graag media en beleidsmakders naar goed klinkende maar holle sociologische cliches grijpen. Maar wat betekent dat eigenlijk, de "Veramerikanisering van de Samenleving?" Pesten op school, is dat typisch voor Amerika? Of het veroveren van een stekkie op de bus en trein ten koste van de anderen, gebeurt dat vooral in de V.S.? Als ik op mijn persoonlijke ervaring afga, zou ik eerder het tegenovergeslelde beweren. Mensen zijn hier veel hoffelijker en steken veel vlugger een handje toe als iemand met pak en zak een bus op sukkelt. Een deur openhouden, een goeiendag en dankuwel, een vriendelijke praatje en een glimlach, Amerikanen zijn er guller mee dan Vlamingen als je het mij vraagt. Maar misschien heeft De Ruyver hier meer wetenschapelijke gegevens over.
Maar Amerika heeft toch nog steeds het patent op het elkaar-het-hoekje-om-helpen? Wel, ik weet het nog zo niet. Volgens het nationaal instituut voor de statistiek vonden in 2005 906 moorden plaats in Belgie, wat neerkomt om meer dan 8 per 100.000 inwoners. Hier ligt dat cijfer veel lager, amper 5.6 moorden per 100.000 inwoners volgens het department of justice. (als linkt niet werkt, dit is de URL:
http://www.fbi.gov/ucr/cius_04/offenses_reported/violent_crime/murder.html ) Zijn deze twee cijfers wel vergelijkbaar? Ik weet het niet, maar het lijkt me van wel. Onze reputatie gaat ons reeds vooraf want vorige week kreeg ik deze email van een vriend van mij.....
Bas,
Now I can see why you're dating an American. Don't mess with those Belgian women! See link below...
http://www.cnn.com/2007/WORLD/europe/01/25/belgium.skydiver.ap/index.html