baslog

Marathon pictures are up.... (if link is not working, delete the weird signs at the end (22%) in the URL bar and make sure that the URL address ends with 1975)

Debriefing the marathon

Time for some reminiscing about the Seattle marathon. This one was definitely the least dramatic marathon I ran so far. No epic battles with the heat, no major breakdowns, no mental battles, though there is no such thing as an easy last 10 k in a marathon. Given the fact that my previous marathon was only seven weeks ago and that in between I had done little more than keeping in shape, I am quite happy with my time of 3.43. I also had not trained on hills and the Seattle marathon has quite a few of them.

These were my splits

1 8:09
2 7:54
3 8:12
4 8:02
5 7:49
6 8:12
7 7:59
8 8:14
9 8:28
10 7:46
11 8:04
12: 8:05
13 8:02
14: 8:12
15 8:05
16 8:26
17 8:19
18 8:42
19 8:47
20 9:26
21 9:47
22 9:31
23 9:28
24 9:08
25 9:10
26 9:21

So up until mile 17, everything was fine and dandy. The first 8 miles we ran through downtown Seattle for about two miles, then up the highway on a bridge. This bridge/highway run is touted as being something unique, but I did not care for it all that much. It had some hilly parts on it, it was running on hard concrete which is hard on the knees and joints, we were pretty exposed to the cold out there and it frankly also was boring as all heck. I also had to pee and had to wait until mile eight until I found a porta potty with no line. When we came off the highway the course took us on a path along the water, about four miles down and four miles up again. Great running, but very small crowds. The first eight miles on the bridge I felt a bit weak in the legs, but I hit my stride in mile eight to sixteen. Then the terrain got a bit hilly and even before the first real hill I started to suffer; somewhere around mile 18-19. Pain in my side, I did not know where it came from. I think it was the combination of having eaten an energy gel without enough water and the change to a hillier terrain that threw my body off. I panicked for a second, but I guess this was an instance were I benefited from having some experience. I told myself to slow down, have an extra water at the next stop and not to worry too much as runners were flying by me. And it worked more or less. I was able to run it off and belch it out. (It was kind of stupid on my part. I had my own gels with me of my trusted brand, yet I could not resist to take a free energy gel from an unfamiliar brand handed to me. I cannot say no to a freebie.) By then however, the fun had started. Some steep hills and descents turning in to a more rolling terrain would mark the last 10k. I took it easy, careful not to blow my engine. By then I had seen that I could beat my time from last year (3.44.37) if I was able to run the last 10 K in slightly under an hour. Not impossible, but the hills made it hard. In a way, it made it interesting because it gave me something to push for, but it was also hard in a way, there was no relaxing. At mile 23 I noticed that it was going to be very close if I kept putting in those 9.30 plus minute miles as I had been doing and I was able to speed up my pace a bit in the last three miles to secure a PR. Granted, the terrain got a bit flatter towards the end (with one last nasty hill right before the 26 mile marker), but I was
still glad I was able to step it up and take some extra seconds in the last three miles.

So that was that. The Seattle marathon delivered what it hoped it would, a cool marathon where I would be able to have a more enjoyable run then seven weeks ago. And a PR as bonus. I was also happy with the way I went about the race, perhaps I started out a bit fast, but otherwise I felt like I was running more composed and smarter than in my other races, and I don't think that I could have ran a faster race than I did. No hitting the wall, or having dark thoughts about quitting or never do this again. This was also the first race that I did not walk one bit, so this was really my first marathon "run." Truth be told though, after the race, my legs hurt like they had never hurt before. The walk back to the hotel was definitely the hardest part of the day.

Looking back, I had hope to make more of jump forwards than 90 secs this year compared to last year, after all the extra training in the summer without any big injuries, but sometimes some extra experience under the belt is not a bad thing either.

marathon

Quick a marathon update. Marathon went well. Beat my time of last year's TC marathon by about 90 secs. In the last six miles I paid a bit for my lack of hill training and for the fact that I did not log enough miles in my training the past couple of weeks, but otherwise it was a good run. Gorgeous weather, nice course, but pretty hilly towards the end. I was able to hang in there and rally a bit in the last three miles to get a PR. I think my time ended up being 3.43 and some seconds. Later more.

update

Het is hier een tijdje stil geweest. Op de blog dan, want hier in Chicago blijft alles zijn gang gaan. Heather is vorige week ingezworen aan de Chicago Bar en mag nu officieel pleiten in een rechtszaal. Haar eerste klant heeft ze al: den dezen hier. Een tijdje terug reed ik in onze mazda 3 huiswaarts toen er op de rijweg voor mij een grote SUV dubbelgeparkeerd stond. Dat gebeurt hier wel vaker, dus reed ik er fluks omheen, in een ietwat sportieve stijl misschien. Net toen ik begon in te halen begon de SUV vooruit te rijden. Wat een eikel, dacch ik nog, duwde het gaspedaal nog wat dieper in, om snel terug in te voegen voor we aan een stopteken kwamen. Just my luck, de auto die ik inhaalde en de auto waarnaast hij geparkeerd stond waren van onze blauwe vrienden, cops. Binnen geen tijd staat er eentje aan mijn venster te roepen en te tieren over hoe roekeloos ik wel was en bijt me toe "to shut up while you are ahead." Amai, wees daar mee getrouwd. Uiteindelijk nam een vrouwelijke collega met een ietwat hoger beschavingspeil het van hem over en gaf me een ticket van 75$ en vertelde me dat ik de boete allicht zou kwijtgescholden worden als ik ervoor zou kiesen voor de rechter te verschijnen. Waarom ze dan schrijven dacht ik nog maar soit.
Later, op weg naar huis kwam ik mr. bullebak opnieuw tegen. Ik gebaarde dat ik zijn nummerplaat opschreef, en ja hoor, daar was hij weer, sprong uit zijn auto en zette zijn tirade verder. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat hij wat aan zijn manieren moest werken, maar het was een dovemansgesprek. Ik vroeg hem waarom hij me had toegebeten om mijn mond te houden, en dat dat toch geen manieren waren. Hij zei me dat hij het enkel had gezegd in mijn "own best interest ." Ik maakte hem duidelijk dat ik zelf best wel kon waken over mijn "best interest" en dat ik hem daarvoor niet nodig had. Ik had het gehad met hem, ik beet hem ook nog toe dat als zoals hij beweerde wat ik gedaan had het gevaarlijkste was dat hij die dag gezien had hij had moeten liggen slapen. Dit was op Morse Avenue godbetert, waar het scum
samentroept om in hun drugsbehoefte te voorzien. Anyhow, it was ugly.

Verder hebben we hier weer een reeksje bezoekers gehad, ben ik voor een paar dagen naar de library of congress in Washington DC geweest en ben ik me een het voorbereiden op de marathon in Seattle. Trainen terwijl je aan het herstellen bent van een voorgaande marathon is ietwat moeilijk, en je opnieuw heropladen valt ook niet mee. Heb niet de 20 miler gelopen die ik eigenlijk wel nodig had, maar vorige week aan een lekker tempo er zestien gelopen, that will have to do. Naar verluidt zijn de laatste 10 km ook erg heuvelachtig, iets waar ik ook niet op getraind heb, maar we zien wel. Ik ga er zonder veel verwachtingen heen en zal proberen wat meer te genieten dan vorige keer. De weersverwachting ziet er alvast goed uit, hopelijk regent het niet te erg... stay tuned...