Afgelopen weekend was ik in San Antonio voor een conferentie. Conferentie op zich stelde niet veel voor, er heerste een ons-kent-ons sfeertje en het sociale leek bijna even belngrijk als het academische luik. Ik ben niet zo'n fan van "netwerken," en meestal probeer ik 's avonds me zo ver mogelijk van alle duffe academici te houden en trek ik liever alleen de stad in. Maar dit weekend heb ik mijn plichtsbesef laten doorwegen en ben ik op vrijdag gaan eten met een hoop proffen die allemaal van elkaar vinden dat ze iets betekenen in de media ethiek, en dan is dat natuurlijk ook zo. Er zaten een paar grote bekken tussen die graag en luid hun mening verkondigden, en zich met een gretigheid op de rode wijn stortten die een sluimerend alcoholprobleempje deed vermoeden. Anyhow, de vrouwelijke proffen in het gezelschap waren heel wat meer te genieten, en hadden ook meer te vertellen.
Uiteraard dwaalde de conversatie al vlug af richting presidentsverkiezingen. Rond de tafel zaten allemaal verstandige mensen (mezelf niet meegerekend), proffen die in hun professioneel bestaan toch een gezonde dosis cynisme, of toch minstens scepsis, aan de dag moeten leggen. En toch was een voor een gewonnen voor Obama en zijn enthousiasme, en zijn boodschap van hoop en verandering. Een paar waren zelfs overgestoken van het Hillary kamp. Een teken aan de wand, me dunkt, dat de boodschap van Obama echt iedereen bereikt. Als we de polls mogen geloven snoept hij dan ook in elk segment van de bevolking kiezers af van Hillary.
Eentje echter, een vrouwelijke prof (proffe?), die zowel als journalist als onderzoekster deze verkiezingen op de voet volgt en erbij was in New Hampshire en elders, een zeer intelligente dame die veel interessants wist te vertellen over de ins and outs van dit hele proces, bleef echter Hillary de voorkeur geven. Ze heeft ze allebei live aan het werk gezien, en voor haar pakte Obama niet. "I went in, ready to drink the drink the cool aid," vertelde ze me, "but it just did not do it." En dan heeft dat enthousiasme wel iets bevreemdends , en misschien zelfs beangstigend. Volgens haar is Hillary super intelligent en heeft Obama nog niet een klaar en duidelijk idee geformuleerd dat zijn retoriek van hoop en verandering substanie geeft. Aan de andere kant, verkiezingen worden gewonnem door het hart van de kiezer te winnen, niet het brein. Anders had Joe Biden het allicht verder geschopt in deze race, want volgens mij had die echt wel goede ideeen.
Volgens mij is dit echter een gelopen race. met de Clintons weet je natuurlijk nooit, maar de Obama trein valt volgens mij al lang niet mer te stoppen. He can only lose if he is found in bed with a dead girl or a live boy.
This weekend I will be heading to New York with H. Meeting up with one of her friends from her Leuven period who now is getting his doctorate at Harvard (I think). I was in New York earlier this year, on my way back from Belgium to Chicago, I stopped in New York for two days. I was a bit jet lagged and did not take in as much of the night life as I should have, but you really can't compare it to anything else. Big, bright, busy and full of beautiful people who are way better dressed than you are. When walking in Central Park you feel as if you are in a movie set. Think about all the movies or TV series you saw in which Central Park is featured. I saw so many Law and Orders and crime movies that I expected to find a body in the shrubs if only I would look hard enough. It made me think about a lot. I saw the John Lennon memorial, the corner of Cental Park called "strawberry Fields" dedicated to John Lennon with a mosaic spelling out "Imagine" set in the pavement. I tried to imagine what New York must have been like in the seventies, when John was walking around here, playing in Central Park with his little kid, when Times Square was still seedy, little Italy was still the place were mobsters roamed the streets and where the Ramones played in every club of the lower East Side. The New York from Taxi Driver and Lou Reed, rather than from Sex and the City and Macy's Thanksgiving parade. Don't get me wrong, New York is great, it seems like the best place in the world to live and disappear in the anonymity of the city, but as a visitor, I felt a little bit like arriving at a party where all the cool people had just left.
My very first memory of Central Park was a tape recording we had of the final concert of Simon and Garfunkel (which I always referred to as Simon and Garknuffel as a kid- you have to speak Dutch to get how cute this mispronounciation really was), which was recorded in central park. As a kid, I remember not quite understanding how one could have a big concert in a park, I did not even really know what a park was, being the country boy that I was. Walking around in central park 25 years later, I could imagine it a bit better, trying to reclaim a memory that wasn't mine to begin with.
Een tijdje geleden heb ik hier geblogd over mijn aanvaring met een politie agent en de boete die ik gekregen had voor het "rijden op het verkeerde rijvak." Ondertussen is dit al voorgekomen voor "traffic court." De boete bedroeg amper 75$, maar het is altijd beter als je zoiets van je driving record kunt houden om tal van praktische redenen. Op 10 januari on 1.30 pm kwam mijn zaak voor. Samen met zo'n 20 andere verkeersdelinquenten zat ik in een zaaltje te wachten om mijn zegje te kunnen doen. Wel was ik de enige met aan advocaat aan de arm. Heather is immers beëdigd advocaat aan de balie van Illinois en was zo vriendelijk om mij met raad en daad bij te staan en ondertussen ervaring op te doen. Om 1.35 kwam de "rechter" binnen. Een redelijk imposant figuur, glimmende kaalkop: "I am sorry for being late, my watch is running behind, I expect you to be on time and you should expect the same from me- I apologize." Daarna begon de naamafroeping. Toen mijn naam - of wat daar moest voor doorgaan- werd gedeclareerd stond Heather op en zei -met licht trillende stem- "present with representation." Ik voelde een gevoel van schaamte door me heen gaan. "Wie is die lul die voor aan verkeersakkefietje een advocaat onder de arm neemt?" voelde ik mijn medebeklaagden denken. Het geeft je toch een beetje een gevoel dat je een overgepriviligeerd watje bent dat niet voor zichzelf kan opkomen. Een gevoel dat mij niet geheel vreemd is. Anyhow, ondertussen liep Heather rond in de zaal, om informatie in te winnen over de procedures van de rechtbank bij de aanklager en een andere advocaat. Ze weet best wel hoe alles er in Minnesota aan toe gaat, maar nu bevond ze zich in een vreemde omgeving en was alles wat nieuw voor haar. De rechter legde ons uit dat als onze naam werd omgeroepen we ons bij hem dienden aan te bieden en dat hij ons voor de keuze zou stellen: je pleit schuldig en krijgt een gereduceerde boete zonder dat de overtreding op ons "driving record" komt OF je pleit onschuldig en dan wordt op het einde van de zitting je zaak bepleit. Nu, om de zaak te bepleiten is het nodig dat de agent die je de bekeuring gaf aanwezig is. Is dat het geval, en het komt aan op jouw woord tegen dat van de agent, dan zal de rechter allicht de kant van de agent kiezen. Is de politie agent echter niet aanwezig, dan win je sowieso. "Zie je je agent zitten" vroeg Heather me. Nee. De bullebak die tegen me geschreeuwd had was er niet, de agente die me de bekeuring had gegeven ook niet. Toen kwam er nog een agente binnen die ietwat leek op de agente die me de bekeuring had gegeven, maar ik was quasi zeker dat zij het niet was."I don't think she is here" zei ik tegen heather "I am almost sure." Nu is dat wel belangrijk om weten. Als je politie agent er niet is, heb je er ale belang bij om onschuldig te pleiten, want dan win je sowieso. Als je agent er wel is, kies je beter eieren voor je geld en pleit je schuldig en aanvaard je de gereduceerde straf. (hoewel ik eigenlijk van plan was om sowieso onschuldig te pleiten, Heather had zich goed voorbereid en ik vond het best wel het risico waard om haar de zaak te laten pleiten. Amuzement was sowieso verzekerd.) Toen werd ik bij de rechter gesommeerd. De prosecutor fluisterde iets tegen de rechter, waarop de rechter knikte en zei "OK, DWP." Heather wist niet wat dat betekende, het was een afkorting die ze niet kende. Ze vroeg toestemming aan de rechter om met de aanklager te kunnen praten zodat ze kon vast stellen of mijn agente er was of niet. De rechter keek haar vol minachting aan en vroeg haar "why would you do that? the case was dismissed, DWP: dismissed with prejudice." De zaak was geseponeerd. Mijn agente was inderdaad niet op komen dagen, en dan laat de aanklager sowieso de klacht vallen. Twintig seconden later stonden we buiten. Het was niet zoals in de films, waar je de trappen van het gerechtsgebouw afloopt, omzwermd door persmuskieten en je met gezwollen retoriek een rede afsteekt over rechtvaardigheid en retributie. We stonden in de kelder van een overheidsgebouw omringd door neon licht en onverschilligheid. Maar toch, het voelde als een zoete overwinning. Het heeft me wat aan het denken gezet. Aan de ene kant is het natuurlijk wat willekeurig, had mijn agente opgedaagd was ik er allciht aan voor mijn moeite. Zo kun je een boete krijgen om te snel te rijden, maar als je het aanvecht en je hebt het geluk dat je agent niet opdaagt, en dan ga je vrijuit (hoewel, hoe zwaarder de overtreding hoe meer wwarschijnlijk dat je agent opdaagt. Ik denk dat in mijn geval de agente het niet de moeite waard achtte om voor zo'n bullshit ticket naar de rechtbank af te zakken) . Of je hebt een handig advocaat die lastig genoeg is zodat het voor de staat gemakkelijker is om de zaak maar te laten vallen,... Is dit "rechtvaardig?" Tsja, weet ik niet. Ik ben ook niet zo vetrouwd met het Belgisch systeem, maar ik heb een vermoeden dat het er bij ons anders aan toegaat en dat er niet zoveel mogelijkheden zijn om vanonder een boete vandaan te komen. Maar ik moet wel zeggen dat ik het ergens geruststellend vind dat zelfs voor verkeersboetes, het nog steeds de verantwoordelijkheid is van de staat om je schuld te aan te tonen.
Toen we terug op straat stonden zei ik nog tegen Heather "let's file a counter suit for wrongful prosecution." Maar ze had net iets te goed opgelet in de les om mijn suggestie serieus te nemen.