Deze entry per ongeluk half-af gepost... vandaag het einde er aan geplakt
Turkije, Duitsland, Spanje, Rusland spelen dus de halve finales van het EK. Toch een beetje een saaie boel, als je het mij vraagt, zonder de Hollanders, Portugezen en Kroaten. Jammer van de Keesjes, want nu moeten we het zonder Welpies, brulshirts en al die leuke TV bijdrages stellen: De "dag van oranje," de persconferenties met de afstandelijke coach, het geanalyseer en het uitvergroten van elk detail ("let u nu even op, Heitinga knipoogt even naar de camera, als wil hij aangeven: ja jongens, ik sta in de basis morgen"), Cruyff die even zijn licht laat schijnen over het Oranjegebeuren, mindere goden die dan op hun beurt hun licht laten schijnen over de relevantie van Cruyff als analyticus, Hugo Borst die uitvliegt tegen Jan Mulder ("jij bent al even eigenwijs als Yurie").... het houdt niet op. Ik kan er maar niet niet genoeg van krijgen (vorige week was ik een paar dagen thuis, nu via Internet). Jack Van Gelder die na een overwining of twee meteen alle nuchterheid overboord gooit en door een wesp gestoken reageert op iedereen die de kwaliteit van het spel van oranje maar ietwat nuanceert, de hoogmoed die je her en der onvermijdelijk de kop opsteekt: leuke, bekwame televisie. Vooral als je het vergelijkt met met het debiele gewouwel van Huybrechts en zijn posse.
Heather en ik hebben Zaterdag de match van oranje hier in een plaatselijke kroeg gevolgd, samen met zo'n honderdtwintig oranje fans. Het was de eerste keer dat ik van nabij het oranje fenomeen meemaakte,
en zo'n voetbalwedstrijd volgen tussen Nederlandse fans is toch een hele andere ervaring dan wat ik me herinner van het kijken naar voetbal in Belgie.
Iedereen is uiteraard getooid in het oranje en het volkslied werd uit volle borst meegezongen, misschien met iets meer overtuiging omdat vaderlandsliefde zich sterker laat gevoelen als men ver van huis is. Ook Maxima en hare vent (ja in die volgorde) werden toegejuicht toen ze in beeld kwamen. Echt hartelijk en gemeend, zonder de nauwelijks verholen spot die onze koninklijke familie steevast uitlokt. Nu ja, hun koningshuis kost de belastingbetaler veel minder en spreekt beter Nederlands, dat helpt.
Ik had me eigenlijk een beetje voorbereid op een fanatieke bedoening met veel gebrul, gevloek en geschreeuw, maar dat was eigenlijk niet het geval. De hele oranje outfit lijkt veeleer deel uit te maken van een soort ritueel, iets dat er bij hoort, meer ook niet. Ik denk dat als iemand zo gek is om met een oranje klomp op zijn hood rond te lopen die echt wel helemaal met hart en ziel fanatiek achter zijn team staat, maar dat is eigenlijk niet zo. Die klomp wordt allicht ook opgezet voor prinsjesdag en de elfstedentocht, deel van de outfit. De interesse in het voetbal leek eigenlijk omgekeerd evenredig met de outfit, hoe gekker de outfit hoe minder men eigenlijk om de wedstrijd zelf leek te geven, terwijl de fanatiekste supporters het leken te laten bij een truitje van V. Nistelrooy.
Eigenlijk ging het er heel beschaafd aan toe. Weinig gevloek op scheidsrechter en tegenstander, ook niet op eigen spelers trouwens. Bij ons Vlamingen met ons slachtoffercomplex is het altijd wel iemands schuld als onze ploeg verliest, terwijl de Nederlanders er meer lijken van uit te gaan dat onbelangrijke details zoals een tegenstander of falende arbiter hun suprematie niet in de weg kunnen staan. Als dat dan wel gebeurt zoals Zaterdag is er eerst ongeloof en dan meteen aanvaarding. Bij de doelpunten van de Russen kon je een speld horen vallen. Geen gevloek of gescheld, gewoon stilte en een algemeen gevoel van ongeloof - dit kan toch niet.... Na de wedstrijd natuurlijk wel deceptie, maar geen emotionele uitbarstingen of woede, en de oranjegekte maakt in een oogwenk plaats voor Hollandse nuchterheid: "gewoon niet goed genoeg vandaag." Vind ik eigenlijk wel knap.
Er staat deze week een artiekeltje in The New Yorker over de Sopranos conference die ik twee weken terug bijgewoond heb en waar ik de grondbrekende paper "Journalism in the Sopranos: Don't shoot the Messenger" heb gepresenteerd.
Die conference was best wel grappig en het niveau van de papers viel mee, maar op zich was het wel gewoon een bende fans die over hun favoriete TV show keuvelden, alleen gebruikten ze wel veel
moeilijke woorden. Een beetje een cross tussen een Star Trek conventie en een academische samenkomst. Hevige discussies werden gevoerd over Christopher als de genre overstijgende gangster, over hoe The Sopranos een kritisch reactie vormen op de movies van Tarantino, en op de shock horror films als Saw, Hostel etc. Ook hadden we het over de spirituele queeste van Paulie Walnuts en het morele kompas van AJ. Echt heftig ging het er aan toe toen iemand de euvele moed had te opperen dat Paulie
eigenlijk geen goed verdiener was, en de poppen gingen al helemaal aan het dansen toen iemand zich afvroeg of Tony ooit Carmella zou kunnen "whacken." (Ja, al die duffe academici bedienden zich gretig van het maffia jargon, best schattig). -by the way, Tony zou Carmella nooit met een vinger aanraken als je het mij vraagt...
Anyhow, al bij al heb ik niet zo danig veel sessies bijgewoond, het weer was mooi en Central Park om de hoek. Best people watching in the world.